Ts 280/14

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 13 marca 2017 r. Pozycja 57 POSTANOWIENIE z dnia 31 lipca 2015 r. Sygn. akt Ts 280/14 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Maria Gintowt-Jankowicz, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej M .P. w sprawie zgodności: § 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 2, a także ust. 5 w związku z § 3 ust. 3 pkt 1 roz- porządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obni żenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825, ze zm.) w związku z art. 65 ust. la pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257, ze zm.) z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej z 3 października 2014 r. (data wniesienia) M .P. (dalej: skar- żący) zakwestionował zgodność z Konstytucją § 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 2, a także ust. 5 w związku z § 3 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825, ze zm.; dalej: roz- porządzenie) – w brzmieniu obowiązującym do 14 września 2005 r., a także § 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 2 rozporządz enia – w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Ministra Finan- sów z dnia 13 września 2005 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 177, poz. 1473) oraz rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 19 września 2005 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 180, poz. 1498) w związku z art. 65 ust. 1a pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257, ze zm.) – w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 160, poz. 1341). Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L . określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okres od stycznia do grudnia 2005 r. (decyzja ze stycznia 2008 r.). Organ stwierdził, że skarżący sprzedawał olej opałowy na cele grzewcze osobom fizycznym niepro- OTK ZU B/2017 Ts 280/14 poz. 57 2 wadzącym działalności gospodarczej i uznał, że nie wszystkie z oświadczeń o przeznaczeniu oleju opałowego były rzetelne i kompletne. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Dyrektor Izby Celnej w B . utrzymał w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji (decyzja z maja 2008 r. ). Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L . oddalił skargę spółki (wyrok z grudnia 2010 r.) . Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) oddalił skargę kasacyjną skarżącego (wyrok z kwietnia 2014 r.). W ocenie skarżącego zaskarżone regulacje – rozumiane w ten sposób, że nakładają na sprzedawcę oleju opałowego obowiązek formalnej i materialnej weryfikacji prawdziwości oświadczeń składanych przez nabywców tego oleju, w sytuacji gdy sprzedawca nie został wyposażony w żadne instrumenty pozwalające wywiązać się z tego obowiązku, a konse- kwencją niewypełnienia obowiązku jest sankcja w postaci utraty prawa do preferencyjnej stawki podatku – są niezgodne z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konsty- tucji. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem ochrony wolności lub praw. Musi ona spełniać wiele przesłanek warunkujących jej dopuszczalność, które zasadniczo zostały uregulowane w art. 79 ust. 1 Konstytucji i doprecyzowane w art. 46 i art. 47 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: usta- wa o TK). Zgodnie z przywołanymi regulacjami skarga powinna spełniać warunki dotyczące pisma procesowego, a ponadto powinna zawierać: dokładne określenie ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekły ostatecznie o wolnościach lub prawach albo o obowiązkach określonych w Konstytucji i wo- bec którego skarżący domaga się stwierdzenia niezgodności z Konstytucją; wskazanie, jakie konstytucyjne wolności lub prawa i w jaki sposób – zdaniem skarżącego – zostały naruszone; uzasadnienie i dokładny opis stanu faktycznego. Z przytoczonych powyżej regulacji wynika, że przedmiotem skargi może stać się wyłącznie przepis będący podstawą ostatecznego roz- strzygnięcia wydanego w sprawie skarżącego. Zarzuty skargi muszą zaś uprawdopodabniać niekonstytucy jność kwestionowanej regulacji, co oznacza konieczność wywiedzenia z zaskar- żonych przepisów określonej normy, przywołania właściwych wzorców konstytucyjnych za- wierających podmiotowe prawa przysługujące osobom fizycznym i – przez porównanie treści płynących z obu regulacji – wykazania ich wzajemnej sprzeczności. Jednocześnie zarzuty sformułowane w skardze nie mogą być oczywiście bezzasadne. Ocena, czy skarga konstytu- cyjna spełnia warunki formalne, nie może przy tym abstrahować od okoliczności faktycznych danej sprawy. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego rozpatrywana skarga konstytucyjna nie spełnia powyższych warunków. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na treść normatywną regulacji zaskar- żonych w analizowanej skardze konstytucyjnej. Wprowadzają one me chanizm opodatkowania preferencyjną stawką podatku akcyzowego paliw do celów opałowych. Zastosowanie prefe- rencyjnych stawek podatku akcyzowego na wyroby energetyczne (przede wszystkim na oleje) przeznaczone do celów grzewczych, jest uzasadnione zarówno społecznie, jak i g ospodarczo, co potwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 17 listopada 2010 r. (SK 23/07, OTK ZU nr 9/A/2010, poz. 103), w którym dokonał oceny unormowań zawartych w ustawie z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyz owym (Dz. U. Nr 11, poz. 50, ze zm.) oraz w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 2001 r. w spra- wie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 148, poz. 1655, ze zm.). OTK ZU B/2017 Ts 280/14 poz. 57 3 Równocześnie ustawodawca wprowadził określone wymogi sprzedaży, które mają za- pobiegać wykorzystywaniu tańszego paliwa opałowego do celów napędowych. Taka możli- wość wynika z obniżonej, preferencyjnej stawki podatku akcyzowego na paliwa opałowe, dzięki czemu ceny paliwa opałowego są niższe niż ceny oleju napędowego i innych paliw silnikowych. R ozwiązania wprowadzające określone warunki zastosowania niższych stawek podatku akcyzowego mają zarówno zapewnić prawidłowe opodatkowanie poszczególnych wyrobów, jak i umożliwić kontrolę obrotu nimi w sposób pozwalający przeciwdziałać nadu- życiom na szkodę Skarbu Państwa (zob. postanowienie TK z 11 lutego 2014 r., P 50/11, OTK ZU nr 2/A/2015, poz. 17). Ze stanu faktycznego będącego u podstaw analizowanej skargi konstytucyjnej wynika, że wymogi sprzedaży, których spełnienie uprawnia do zastosowania obniżo nej stawki akcyzy, sprowadzały się do tego, że podatnik sprzedający oleje opałowe osobom fizycznym niepro- wadzącym działalności gospodarczej miał obowiązek uzyskania oświadczenia stwierdzające- go, iż nabywane wyroby są przeznaczone na cele opałowe. Przedmiotowe oświadczenie po- winno przy tym zawierać co najmniej: 1) imię i nazwisko nabywcy, PESEL i NIP; 2) adres zamieszkania nabywcy; 3) określenie ilości nabywanego oleju opałowego; 4) określenie ilości posiadanych urządzeń grzewczych oraz miejsca (adresu), gdzie znajdują się urządzenia, jeżeli jest ono inne niż adres wymieniony w pkt 2; 5) wskazanie rodzaju i typu urządzeń grzew- czych; 6) datę i miejsce wystawienia oświadczenia oraz podpis składającego oświadczenie. W kontekście przepisów prawa podatkowego będąc ych przedmiotem analizowanej skargi konstytucyjnej oczywiste jest, że wymogi te obligują sprzedawcę oleju opałowego (chcącego skorzystać z preferencyjnej stawki opodatkowania) do dochowania należytej sta- ranności w celu zapewnienia prawdziwości danych widniejących w przyjmowanych oświad- czeniach. To w pełni uzasadnia żądanie, by kupujący wylegitymował się dokumentem po- twierdzającym wiarygodność danych zawartych w złożonym przez niego oświadczeniu. Na- leży bowiem podkreślić, że w przypadku sprzedaży oleju opałowego na cele opałowe auten- tyczność danych identyfikujących nabywcę jest zasadniczym elementem postępowania mają- cego zabezpieczyć wykonanie zobowiązania podatkowego w wysokości określonej zgodnie z przepisami prawa podatkowego. Nabywca, oczywiście, nie ma obowiązku okazywania dokumentu potwierdzającego tożsamość ani też ujawniania swoich danych osobowych. Skoro tego jednak nie czyni, to oznacza, że rezygnuje z możliwości korzystania z preferencyjnej stawki akcyzy na olej opa- łowy do celów opałowych. Korzystanie ze stawki preferencyjnej nie jest obowiązkowe, a de- cyzja w tym zakresie zawsze należy do nabywcy (zob. wyroki NSA z 22 lutego 2011 r., sygn. akt I GSK 47/10 oraz sygn. akt I GSK 78/10). Jednocześnie w orzecznictwie sądów admini- stracyjnych przyjął się pogląd, zgodnie z którym – nawet gdy prawo sprzedawcy do żądania, by nabywca okazał dokument tożsamości, nie jest gwarantowane wprost w przepisach ustaw podatkowych, to istnieje możliwość zweryfikowania danych wymaganych w oświadczeniu na podstawie art. 3 ust. 2 oraz art. 23 ust. 1 pkt 1-3 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochro- nie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926, ze zm.). Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie stwierdzał, że skarga konstytucyjna jest środ- kiem ochrony podstawowych praw i wolności zagwarantowanych w Konstytucji. Dlatego też przy rozpatrywaniu skarg konstytucyjnych szczególnie istotne wydaje się zwrócenie uwagi na zabezpieczenie interesów prawnych skarżących. Możliwe jest to jednak dopiero po wykaza- niu przez nich samy ch choćby minimalnej staranności w trosce o zabezpieczenie tychże inte- resów. Poziom tej staranności został wyznaczony przez określenie warunków dopuszczalno- ści wniesienia skargi konstytucyjnej. Trybunał podkreślał już, że „skarga ta nie może być wy- korzysty wana jako instrument służący korygowaniu zaniedbań popełnionych w postępowaniu poprzedzającym jej wniesienie” (zob. postanowienia TK z 16 października 2002 r., SK 43/01, OTK ZU nr 5/A/2002, poz. 77 oraz 17 marca 1998 r., Ts 27/97, OTK ZU nr 2/1998, poz. 20). OTK ZU B/2017 Ts 280/14 poz. 57 4 Skarga konstytucyjna, stanowiąca w istocie zarzut przeciw prawu, jest ultima ratio – ostatnią szansą dochodzenia praw i wolności naruszonych przez zastosowanie przepisu kwestionowa- nego w skardze. Poza oceną Trybunału Konstytucyjnego muszą zatem pozostawać również te sytuacje, w których utrata prawa do rozpoznania skargi konstytucyjnej następuje w rezultacie błędów popełnionych przez skarżącego na wcześniejszych etapach postępowania (zob. posta- nowienie TK z 3 lipca 2007 r., SK 4/07, OTK ZU nr 7/A/2007, poz. 83). Biorąc powyższe pod uwagę, Trybunał stwierdza, że analizowana skarga konstytucyj- na jest próbą skorygowania zaniedbań, do których skarżący doprowadził w ramach prowa- dzonej działalności gospodarczej. Wątpliwości Trybunału nie budzi bowiem to, że źródłem (i przyczyną) ingerencji w prawo własności spółki – którego ochrony domaga się skarżący – było niedochowanie należytej staranności przy zabezpieczeniu żywotnych interesów przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie treść przepisów kwestionowanych w skardze konstytucyjnej. Trybunał uznał zatem zarzuty postawione w skardze za oczywiście bezzasadne i – na podstawie art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy o TK – postanowił odmówić nadania jej dalszego biegu.