Ts 241/14

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 20 stycznia 2016 r. Pozycja 46 POSTANOWIENIE z dnia 25 listopada 2014 r. Sygn. akt Ts 241/14 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Małgorzata Pyziak -Szafnicka, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej A.M. w sprawie zgodności: 1) art. 22 ust. 1e pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, ze zm.) z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 84 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospo- litej Polskiej, 2) art. 30b ust. 1, ust. 2 pkt 5 w związku z art. 17 ust. 1 pkt 9 i w związku z art. 22 ust. 1e pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, ze zm.) z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 21 , art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 Konstytucji, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszeg o biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej z 1 września 2014 r. (data nadania) A.M. (dalej: skarżąc y, podatnik) wni ósł o stwierdzenie niezgodności art. 22 ust. 1e pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, ze zm.; dalej: ustawa podatkowa) z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 84 i art. 217 Kon- stytucji oraz art. 30b ust. 1, ust. 2 pkt 5 w związku z art. 17 ust. 1 pkt 9 i w związku z art. 22 ust. 1e pkt 1 ustawy podatkowej z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 21, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 Konstytucji. Skarga konstytucyjna została złożona w związku z następującą sprawą . Dyrektor Ur zędu Kontroli Skarbowej w K . określił skarżące mu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku d ochodowym od osób fizycznych za 2008 r., wskazawszy , że w trakcie postęp o- wania kontrolnego ustalono, iż skarżąc y obj ął udziały w spółce kapitałowej w zamian za wk ład niepieniężny w postaci udziału w zabudowanej nieruchomości (decyzja z maja 2011 r.). Skarżący nabył udziały w nieruchomości w różny sposób: w drodze dziedziczenia , darowizny i kupna. Przed wniesieniem nieruchomości do spółki budynek był częściowo wy- korzystywany przez skarżąc ego na jego własne potrzeby. Ponieważ w pozostałej części budy- nek był wynajmowany dłużej niż rok, więc organ, odwoł awszy się do art. 22a ust. 1 pkt 3 oraz art. 22c pkt 2 ustawy podatkowej, doszedł do wniosku, że nieruchomość ta stanowiła środek OTK ZU B/2016 Ts 241/14 poz. 46 2 trwały . Zdaniem organu to, że tylko część lokali wchodzących w skład budynku była przed- miotem najmu , nie miało znaczenia, ponieważ nie były one odrębn ym przedmiotem własno- ści. Tym samym koszt uzyskania przychodu z tytułu objęcia udziałów w spółce należało usta- lić zgodnie z art. 22 ust. 1e, art. 22 ust. 1i, art. 22a ust. 1, art. 22c oraz art. 22g ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej. Po rozpoznaniu odwołania skarżące go Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instan cji, podzieliwszy argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji (decyzja z września 2011 r. ). Skarga na to rozstrzygnię- cie, którą skarżąc y skierowa ł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. (dalej: WSA), została oddalona (wyrok z e stycznia 2012 r.). Sąd ten stwierdził, że pomimo zaistnia- łych w postępowaniu podatkowym naruszeń prawa nie mógł uwzględnić skargi, gdyż prowa- dziło by to do określenia zobowiązania podatkowego w wyższej wysokości. Zdaniem sądu pierwszej instancji organy podatkowe błędnie przyjęły, że nieruchomość wniesiona aportem do spółki była środkiem trwałym. Odwoł awszy się do art. 22a ust. 1 ustawy podatkowej, sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na to , że lokale, które zostały oddane do używania w dro- dze najmu, nie były odrębn ym przedmiotem własności. Sam budynek natomiast nie był wy- najmowany w całości. Tym samym – wbrew temu, co stwierdziły organy podatkowe – przedmiot aportu nie s pełniał warunków określonych w wyżej wskazanym przepisie. W kon- sekwencji w sprawie nie mógł mieć zastosowan ia art. 22 ust. 1e pkt 1 ustawy podatkowej, ponieważ przepis ten odnosi się wyłącznie do środków trwałych. Skoro przedmiotem wkładu był składnik inny niż środek trwały, wartość mate rialna lub prawna, akcje i udziały , to kosz- tem uzyskania przychodu powinny być wydatki faktycznie poniesione na jego nabycie (art. 22 ust. 1e pkt 3 ustawy podatkowej). W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego wyroku skarżąc y wni ósł o uchy- lenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) zwrócił uwagę na szczególny cha- rakter wyroku wydanego przez WSA, który mimo dostrzeżenia naruszeń prawa materia lnego w postępowaniu podatkowym oddalił skargę, ponieważ – jak argument ował – alternatywne r ozstrzygnięcie byłoby niekorzystne dla skarżące go. W ocenie NSA sąd pierwszej instancji zasadnie oddalił skargę, jakkolwiek uzasadnienie wyroku wydanego w sprawie było błędne. Wbrew stanowisku wyrażonemu przez WSA, częściowe jedynie wykorzystanie wn oszonej aportem nieruchomości w prowadzonej przez skarżąc ego działalności gospodarczej nie za- myka drogi do zakwalifikowania przedmiotu wkładu do kategorii środków trwałych. Zawarta w art. 22a ust. 1 ustawy podatkowej definicja środków trwałych odnosi się do poten cjalnej możliwości amortyzowania wymienionych w tym przepisie nieruchomości i innych rzeczy, a nie do ich rzeczywistego amortyzowania. Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że w spra- wie powinien mieć zastosowanie art. 22 ust. 1e pkt 3 zamiast art. 22 ust. 1e pkt 1 ustawy po- datkowej, podczas gdy częściowe wykorzystanie budynku w działalności gospodarczej pro- wadziło do zakwalifikowania go w tej części do kategorii środków trwałych. Niezależnie od powyższego NSA uznał zarzut naruszenia art. 22 ust. 1e pkt 1 ustawy podatkowej za nietra- fiony. Z treści p rzy wołanego przepisu jednoznacznie wynika, że może on zostać zastosowany jedynie wtedy, gdy „przedmiotem wkładu niepieniężnego są środki trwałe lub wartości nie- materialne i prawne”. Jeśli zatem przedmiotu wkładu niepieniężnego nie można zaliczyć do żadn ej z kategorii wymienionych w analizowanym przepisie, to art. 22 ust. 1e pkt 1 ustawy podatkowej nie może mieć zastosowania. Wniosek taki płynie z gramatycznej wykładni wspomnianego przepisu, stąd też, już same dyrektywy znaczeniowe języka polskiego, wsparte regułami logicznego rozumowania nie pozwalają na przyjęcie argumentacji podatnika , który próbuje dowieść, że 22 ust. 1e pkt 1 ustawy podatkowej stosuje się także w tedy, gdy przed- OTK ZU B/2016 Ts 241/14 poz. 46 3 miot wkładu należy do kategorii inn ej niż te wymienione expressis verbis w tym przepisie. Ustalenie kosztów uzyskania przychodów z tytułu objęcia udziałów w spółce kapitałowej w zamian za wkład niepieniężny w postaci nieruchomości mogło nastąpić jedynie na dwa, wykluczające się wzajemnie , sposoby: na podstawie art. 22 ust. 1e pkt 1 ustawy podatkowej (jeżeli przedmiot em wkładu niepieniężnego jest środek trwały) albo na podstawie art. 22 ust. 1e pkt 3 ustawy podatkowej (jeżeli przedmiotem wkładu są składniki majątku podatnika inne niż wymienio ne w pkt 1 i 2). Proponowane przez skarżąc ego trzecie rozwiązanie (zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wartości początkowej przedmiotu wkładu odpowiadającej wartości nieruchomości w chwili wniesienia aportu) nie ma żadnej podstawy normatywnej, stąd zarzut, jakoby wyrok WSA doprowadził do naruszenia art. 22 ust. 1e pkt 1 ustawy po- datkowej, NSA uznał za oczywiście chybiony. W konsekwencji NSA , stwierdziwszy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, oddalił ją (wyrok z maja 2014 r.). Zaskarżony przepis art. 22 ust. 1e pkt 1 ustawy podatkowej stanowi, że przypadku obję- cia udziałów (akcji) w spółce (…) w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż przed- siębiorstwo lub jego zorganizowana część – na dzień objęcia tych udziałów (akcji), wkładów – ustala się koszt uzyskania przychodu (…), w wysokości wartości początkowej przedmiotu wkładu, zaktualizowanej zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszonej o sumę dokona- nych przed wniesieniem tego wkładu odpisów amortyzacyjnych (…), jeżeli prz edmiotem wkładu niepieniężnego są środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne. Zdaniem skarżą- cego regulacja ta narusza konstytucyjne prawo ochrony własności (wywodzone z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 84 i art. 217 Konsty tucji) w zakresie, w jakim pozwa- la na utożsamienie pojęć „wartość początkowa przedmiotu wkładu” oraz „wartość początko- wa środka trwałego” . Ponadto – jak podni ósł skarżąc y – art. 30b u st. 1, ust. 2 pkt 5 w związku z art. 17 ust. 1 pkt 9 i w związku z art. 22 ust. 1e pkt 1 ustawy podatkowej w zakresie, w jakim pr owadzą do opodatkowania dochodu w sytuacji , w której nie powstaje realne przysporzenie majątkowe , prowadzą do niedopuszczalnej ingerencji w jego prawo własności (chronione na podstawie art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 21, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 Konstytucji). Naruszenie swych praw konstytucyjnych skarżąc y wiąże jednocześnie z tym, że ustawa podatkowa prze- widuje sytuacje, w których wniesienie niepieniężnego wkładu (w postaci innej niż przedsię- biorstwo lub jego zorganizowana część ) korzysta ze zwolnienia podatkowego ( przy założeniu równej wartości przedmiotu wkładu i wartości nominalnej obejmowanych udziałów ) czyli jest zdarzeniem neutralnym podatkowo, a opodatkowanie tej czynności jest przesu nięte na mo- ment sprzedaży udziałów (art. 24 ust. 8a ustawy podatkowej). Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz precyzującymi go art. 46 i art. 47 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi konstytucyjnej jest każdy, czyje wolności lub prawa zostały naruszone w wyniku wydania przez organ władzy publicznej ostatecznego orzeczenia , którego podstawą prawną jest przepis aktu normatywnego. Skarga konstytucyjna jest więc dopuszczalna tylko wtedy, gdy są spełn ione łącznie następujące przesłan ki . Po pierwsze, zaskarżony przepis jest podstaw ą prawną ostatecznego orzeczenia wydanego przez są d lub organ administracji publicznej w indywidualnej sprawie skarżącego. Po drugie, orzeczenie to prowadzi do naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw skarżące go wskazanych w skardze. Po trzecie, źródłem naruszenia jest normatywna treść OTK ZU B/2016 Ts 241/14 poz. 46 4 kwestionowanych przepisów, a sp osób naruszenia został określony przez samego skarżącego w uzasadnieniu wnoszonej skargi (art. 47 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o TK). Zarzuty sformułowane w skardze nie mogą być przy tym oczywiście bezzasadne. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego zarzuty sformuło wane w rozpatrywanej skardze konstytucyjnej są oczywiście bezzasadne i z tego powodu należało odmówić nadania jej dal- szego biegu. Istota pierwszego z nich sprowadza się do żądania , by w art. 22 ust. 1e pkt 1 ustawy po- datkowej pojęcie „wartość początkowa przedmiotu wkładu” zastąpić pojęciem „wartość ryn- kowa przedmiotu wkładu z chwili jego wniesienia”. Trybunał Konstytucyjny podkreśla, że postulowany przez skarżąc ego zabieg legislacyjny (lub interpretacyjny) – polegający na sto- sowaniu kwestionowanej regulacji z całkowitym pominięciem jej dalszej części (dotyczącej możliwości odliczenia od wartości początkowej przedmiotu wkładu uprzednio dokonanych odpisów amortyzacyjnych) – należy uznać za niedopuszczalny i nie mający uzasadnienia prawnego. Tego typu postulaty dopasowywania treści przepisu do stanu faktycznego prowa- dzą bowiem do przekreśl e nia sensu analizowanego unormowania i godzą w jego literalne brzmienie. Jak Trybunał wielokrotnie wskazywa ł w swoim dotychczasowym orzecznictwie, w demokratycznym państwie prawnym jedną z podstawowych zasad prawa podatkowego powinno być dokładne, niebudzące wątpliwości, określanie przez ustawę przedmiotu opodat- kowania. Z zasady tej wynika zakaz dokonywania interpretacji rozszerzającej. Dodatkowo Trybunał Konstytucyjny zwracał już uwagę na to, że specyfiką prawa daninowego jest m.in. szczególnie mocno zarysowana władczość państwa (np. uchwała TK z 26 kwietnia 1994 r., W 11/93, OTK w 1994 r., poz. 22). Obywatel tylko wyjątkowo i w bardzo ograniczonym za- kresie może mieć wpływ na treść stosunku prawnego. Dlatego należy kłaść nacisk na bezpie- czeństwo prawne i ekonomiczne podatnika. Wymaga tego zasada pewności prawa i zaufania obywatela do państwa. Jeżeli zatem w art. 22 ust. 1e pkt 1 ustawy podatkowej ustawodawca wyraźnie postanowił, że przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodu w przypadku objęcia udziałów (akcji) w spółce (…) – w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż przed- siębiorstwo lub jego zorganizowana część – bierze się pod uwagę wartość początkową przedmiotu wkładu, to dla tych celów nie można przyjmować wartości rynkowej tego wkładu. Drugi z zarzutów sformułowanych w rozpatrywanej skardze konstytucyjnej polega na wskazaniu, że art. 30b ust. 1, ust. 2 pkt 5 w związku z art. 17 ust. 1 pkt 9 i w związku z art. 22 ust. 1e pkt 1 ustawy podatkowej są niekonstytucyjne, gdyż w rozpatrywanej spraw ie dopro- wadziły do obciążenia skarżące go podatkiem dochodowym w sytuacji , w której nie powstało realne przysporzenie majątkowe. W odniesieniu do powyższego Trybunał Konstytucyjny za- u waża, że dochód, o którym mowa w ustawie podatkowej, to pojęcie języka prawnego. Defi- niowane jest ono za pomocą definicji legalnej, zawartej w art. 9 ust. 2 ustawy podatkowej. Oznacza to w szczególności, że dochód nie jest pojęciem ekonomicznym, lecz prawnym. Jest on bowiem nadwyżką przychodów podatkowych, a nie ekonomicznych nad kosztami ich uzy- skania. Niezależnie zatem od tego, czy po stronie podmiotu występuje zysk w znaczeniu eko- nomicznym, czy też nie, dochód podatkowy wystąpi wtedy , gdy przychód podatk owy jest wyższy od kosztu jego uzyskania w sensie podatkowym (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 10 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 45/10, wyrok NSA z 21 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 2212/11). W związku z powyższym rozpatrywany zarzut skarżącego należało uznać za oczywiście bezzasadny. Tym samym na podstawie art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy o TK Trybunał od- mówił nadania rozpatrywanej skardze konstytucyjnej dalszego biegu. P owyższa okoliczność jest samoistną przesłanką uznania skargi konstytucyjne j za niedopuszczalną. OTK ZU B/2016 Ts 241/14 poz. 46 5 Odnosząc się z kolei do podstawy analizowanej skargi konstytucyjnej Trybunał Konsty- tucyjny podkreśla, że wskazanie przez skarżąc ego naruszonych norm konstytucyjnych oraz określenie sposobu naruszenia tych praw podlega szczególnym regułom, ponieważ zaskarżo- na regulacja dotyczy przepisów prawa podatkowego, które na gruncie Konstytucji mają swoją własną, odrębną podstawę konstytucyjną, wyraźnie upoważniającą ustawodawcę do stano- wienia ograniczeń praw majątkowych. W wyroku z 30 stycznia 20 01 r. Trybunał Konstytu- cyjny stwierdził, że „nałożenie opartego na art. 84 Konstytucji obowiązku świadczeń podat- kowych, w tym sankcji, za naruszenie obowiązków podatkowych oznacza ingerencję w prawo dysponowania środkami pieniężnymi należącymi do majątku o soby obciążonej tymi obo- wiązkami. W szczególnych wypadkach prowadzić to nawet może do umniejszenia substancji tego majątku. Jednakże fakt ten nie może per se być uznany za niezgodną z Konstytucją inge- rencję w sferę majątkową jednostki. Przyjęcie tezy, że każde ograniczenie majątkowe doko- nane przez nałożenie podatku lub innej daniny publicznej zawsze jest niedopuszczalnym ogranicze niem własności, prowadziłoby do fałszywego wniosku, że każda niekorzystna zmia- na w sytuacji majątkowej obywatela powinna być traktowana jako ograniczenie jego własno- ści (zob. wyrok TK z 30 stycznia 2001 r., K 17/00, OTK ZU nr 1/2001, poz. 4 oraz z 30 listo- pada 2004 r. (SK 31/04, OTK ZU nr 10/A/2004, poz. 110). W swych orzeczeniach Trybunał zwracał również uwagę na to , że „każdy podatek jest ze swej natury pewną ingerencją pań- stwa w sferę praw majątkowych. Obciążenia podatkowe są pod względem aksjologicznym oparte na pojęciu dobra wspólnego, którym jest Rzeczpospolita Polska” (zob. wyrok TK z 16 października 2007 r., SK 63/06, OTK ZU nr 9/A/2007, poz. 105). W dziedzinie podat- ków u stawodawca ma zatem daleko posuniętą swobodę wyboru między różnymi konstruk- cjami podatkowymi, opartą o kryteria i cele polityczne oraz gospodarcze. Polityka podatkowa jest bowiem środkiem osiągania tych określonych celów. Za realizację tej polityki oraz wybór właściwych metod i celów parlament ponosi odpowiedzialność przed społeczeństwem (wy- borcami). Trybunał już wielokrotnie zaznaczał, że swoboda ustawodawcy jest jeszcze wyraź- niejsza w kształtowaniu ulg i zwol nień podatkowych, zwłaszcza gdy chodzi o ich znoszenie lub ograniczenie. Ustawodawca ma również swobodę powiększania obciążeń podatkowych obywateli, chyba że zakres tych obciążeń stanie się tak szeroki, iż podatek stanie się instru- mentem konfiskaty mienia – wyjaśniał Trybunał. Swoboda ustawodawcy nie jest więc nieo- graniczona. Polityka podatkowa nie może naruszać innych wartości i norm konstytucyjnych , a w szczególności starannego dochowania konstytucyjnych wymogów należytej legislacji. Respektowanie tych wy mogów przez ustawodawcę „równoważy” niejako daleko idącą swo- bodę ustawodawcy w sferze prawa podatkowego. Naruszenie tych wymogów powoduje na- tomiast, że władztwo państwowe w sferze podatków nie jest zgodne z Konstytucją, a w kon- sekwencji stanowi niekonstytu cyjne pozbawienie podatnika własności. W szczególności w wyroku z 27 listopada 2007 r. (SK 39/06, OTK ZU nr 10/A/2007, poz. 127) Trybunał stwierdził jednoznacznie, że naruszenie konstytucyjnych wymogów legislacji wynikających z art. 2 Konstytucji oznacza n iekonstytucyjną ingerencję w sferę własności podatnika i odbie- ra władzy państwowej konstytucyjną legitymację do pozbawiania własności, wynikającą z władztwa daninowego, określoną w art. 84 i art. 217 Konstytucji (zob. postanowienie TK z 25 listopada 2009 r., SK 30/07, OTK ZU nr 10/A/2009, poz. 159). W rozpatrywanej skardze skarżąc y – zarzucając, że zakwestionowane przepisy zawiera- ją nieprecyzyjnie sformułowan e dyspozycje – przywołuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Ad- ministracyjnego we Wrocławiu z 13 maja 2011 r. (sygn. akt III SA/Wa 2764/10), w którym wykładni kwestionowanego unormowania dokonano zgodnie z jego interesem ekonomicz- nym. W tym kontekście należy przypomnieć, że rolą Trybunału Konstytucyjnego nie jest OTK ZU B/2016 Ts 241/14 poz. 46 6 ujednolicanie orzecznictwa sądowego, a zatem zarzut y sformułowane w skardze konstytucyj- nej nie mogą być oparte na istnieniu rozbieżności w orzecznictwie. Niezależnie jednak od powyższego, Trybunał wskazuje, że wyżej przywołane orzeczenie zostało uchylone przez NSA (wyrok z 12 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 2034/11), który powołał się na tożsame z zastosowanym w sprawie skarżące go literalne brzmienie art. 22 ust. 1e pkt 1 ustawy podat- kowej. Biorąc pod uwagę przedmiotowy zakres kwestionowanych regulacji, Trybunał stwier- dza, że zarzut naruszenia istoty prawa własności nie został przez skarżąc ego uzasadniony w sposób spełniający przesłanki dopuszczalności nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał podkreśla przede wszystkim , że samo zobowiązanie podmiotu do ponoszenia określonych ciężarów finans owych na cele publiczne nie jest niedopuszczaln ą ingerencj ą w jego sferę majątkową, a w szczególności w konstytucyjnie chronione prawo własności (zob. postanowienie TK z 16 lutego 2009 r., Ts 202/06, OTK ZU nr 1/B/2009, poz. 23). Aby zakwestionować zgodność z Konstytucją nakładania podatków i ciężarów publicznych, nie wystarczy powoływać się na samą ingerencję we własność (majątek) sensu largo czy wolność działalności gospodarczej, ale należy uprawdopodobnić naruszenie tych praw (ich istoty) lub – co najmniej – utrudnienie ich urzeczywistniania (zob. wyrok TK z 7 czerwca 1999 r., K 18/98, OTK ZU nr 5/199 9, poz. 95). W ocenie Trybunału rozpatrywana skarga takiego uprawdopodobnienia jednak nie zawiera. Konkludując powyższe rozważania , Trybunał Konstytucyjny stwierdza , że skarżąc y nie wykaza ł sposobu, w jaki zakwestionowany przepis doprowadził – wskutek jego zastosowania – do naruszenia jego konstytucyjny ch wolności i praw, a zatem nie wypełnił obowiązku przewidzianego w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK. Biorąc powyższe pod uwagę Trybunał postanowił jak w sentencji.