Tw 12/19

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 11 marca 2020 r. Pozycja 98 POSTANOWIENIE z dnia 3 grudnia 2019 r. Sygn. akt Tw 12/19 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Małgorzata Pyziak -Szafnicka, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku Rady Powiatu Grodziskiego o zbadanie zgodności: art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogo- wym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 1018 i Nr 225, poz. 1466) w zakresie, w jakim „nie przewiduje on ponoszenia przez Skarb Pań- stwa kosztów przechowywani a pojazdów za cały ok res przechowywania w przypadku pojazdów przejętych na własność Skarbu Państwa zgodnie z decy- zjami Naczelników Urzędów Skarbowych, nie wskazuje właściwej do ponosze- nia tych kosztów statio fisci Skarbu Państwa oraz nie wskazuje organu właści- wego do orzekania o tych kosztach” z art. 2, art. 7 oraz art. 167 ust. 1 i 4 Konsty- tucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: nadać wnioskowi dalszy bieg. UZASADNIENIE Rada Powiatu Grodziskiego (dalej: wnioskodawca) 11 października 2019 r. (data na- dania) zł ożyła wniosek w Trybunale Konstytucyjnym. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK) wniosek złożony przez podmiot, o którym mowa w art. 191 ust. 1 pkt 3-5 Konstytucji, Prezes Trybunału kieruje do wyznaczonego przez siebie sędziego Trybunału w celu wstępnego roz- poznania na posiedzeniu niejawnym. Trybunał bada, czy wniosek spełn ia wymagania przewi- dziane w art. 47 i art. 48 u.o.t.p. TK, czy nie jest oczywiście bezzasadny (art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p. TK), a w szczególności, czy zaskarżony akt normatywny dotyczy spraw objętych za- kresem działania wnioskodawcy (art. 191 ust. 1 pkt 3-5 w związku z art. 191 ust. 2 Konstytu- cji). OTK ZU B/2020 Tw 12/19 poz. 98 2 2. Wnioskodawca, stosownie do art. 48 ust. 2 pkt 1 u.o.t.p. TK, dołączył do wniosku uchwałę Rady Powiatu Grodziskiego nr 111/XII/2019 z 26 września 2019 r. w sprawie wy- stąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o zbadanie zgodności z Konstytucją art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz nie- których innych ustaw (dalej: uchwała) . Trybunał ustalił, że uchwała została podjęta przez organ stanowiący jednostki samo- r ządu terytorialnego (art. 191 ust. 1 pkt 3 Konstytucji), wyraża wolę wystąpienia z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego (§ 1) oraz określa przedmiot i wzorce kontroli (§ 1), które są tożsame z zakresem zaskarżenia, wyznaczonym w złożonym wniosku. Uchwała upoważnia także organ wykonawczy powiatu ( zarząd powiatu reprezentowany przez jego wiceprzewod- niczącego i dwóch członków ) m.in. do sporządzenia przedmiotowego wniosku oraz dokony- wania wszelkich czynności zmierzających do jego złożenia oraz reprezentowania wniosko- dawcy w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym . 3. W skierowanym do Trybunału wniosku sformułowano żądanie stwierdzenia nie- konstytucyjności art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych inn ych ustaw ( Dz. U . Nr 152, poz. 1018 i Nr 225, poz. 1466 ; da- lej: ustawa nowelizująca) w brzmieniu: „Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania po- jazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmie niu dotychczasowym, do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wobec pojazdów, których 6 - miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy ”. 3. 1 . Aktualność zachowuje pogląd wyra żony w wyroku z 13 lipca 2011 r. (sygn. K 10/09, OTK ZU nr 6/A/2011, poz. 56) , wydanym przez Trybunał w pełnym składzie, że interes ekonomiczny jednostki samorządu terytorialnego stanowi adekwatną przesłankę wy- stąpienia z wnioskiem do Trybunału Konstytucyj nego. Wnioskodawc a jako podmiot posiada- jący jedynie ograniczoną legitymację do wszczynania post ę powania przed Trybunałem, ograniczający ją jedynie do kwestii należących do zakresu jego działania wskazał , że na pod- stawie art. 130a ust. 5f ustawy z dnia 20 c zerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602) usuwanie z drogi pojazdów, o których stanowi ust. 1 - 2 tego artykułu należy do zada ń własn ych powiatu . Ustawodawca ponadto, że czynności z tym związane powinny być wykonywane przy pomocy powia towych jednostek organizacyjnych lub w trybie okre- ślonym w przepisach o zamówieniach publicznych. Przeanalizowane przepisy wraz z u st. 10 tego artykułu oznaczają w istocie ograniczenie obowiązku Skarbu Państwa w przedmiocie pokrywania kosztów przechowywani a tych pojazdów jedynie do tych, których okres prze- chowywania na parkingu , utrzymywanym przez powiat , przekroczył sześć miesięcy ( pomię- dzy 11 czerwca 2009 r. i 4 września 2010 r.) , co bezpośrednio wpływa na sytuację finansową wnioskodawcy. 3.2 . Mając powyższe na względzie Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że wniosko- dawca wykazał, że art. 13 ustawy nowelizującej, w zakresie wskazanym we wniosku, dotyczy spraw objętych jej zakresem działania (art. 191 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 191 ust. 2 Kon- stytucji w zw iązku z art. 48 ust. 1 u.o.t.p. TK). 3.3. Trybunał stwierdza, że wniosek o zbadanie konstytucyjności zakwestionowanego przepisu pochodzi od uprawnionego podmiotu (art. 191 ust. 1 pkt 3 Konstytucji). 4. Wnioskodawca w podsumowaniu stanu prawnego stanowiąc ego asumpt do zaini- cjowania post ępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym słusznie wskazuje, że analizowa- OTK ZU B/2020 Tw 12/19 poz. 98 3 ny wniosek jest w istocie wnioskiem o kontrolę bezczynności regulacyjnej ustawodawcy. Trybunał wielokrotnie wypowiadał się o swojej właściwości w tym za kresie, związany jest więc powstałą w ten sposób utrwaloną linią orzeczniczą. W jej świetle , kognicji trybunalskiej podlegają pominięcia prawodawcze zwane zaniechaniem względnym lub częściowym. Poza kompetencjami kontrolnymi Trybunału pozostają tzw. zaniec hania absolutne. Punktem wyj- ścia dla oceny luki w prawie wskazanej przez wnioskodawcę lub skarżącego w konkretnej sprawie powinno być zbadanie, czy materie pozostawione poza zakresem danego przepisu i materie w nim unormowane wykazują „jakościową tożsamość” lub co najmniej daleko idące podobieństwo (zob. wyroki TK z: 15 kwietnia 2014 r., sygn. SK 48/13, OTK ZU nr 4/A/2014, poz. 40; 3 czerwca 2014 r., sygn. K 19/11, OTK ZU nr 6/A/2014, poz. 60; postanowienie TK z 12 września 2017 r., sygn. Tw 13/16 ). 4.1. Analizując uzasadnienie żądania kontroli wskazanych przepisów należy przyjąć, iż wnioskodawca prawidłowo wskazuje, że w tym przypadku zachodzi objęt e kognicją TK pominięcie prawodawcze. We wniosku wskazano, że ustawodawca przesądził o obowiązkach w zakres ie pokrywania kosztów przechow yw ania i usuwania pojazdów pozostawionych przez ich właścicieli z zamiarem wyzbycia się ich własności, jeśli okres warunkujący przyjęcie ta- kiego domniemania woli trwał sześć miesięcy i upłynął pomiędzy 11 czerwca 2009 r. a 4 w rześnia 2010 r. oraz po 4 września 2010 r. W pierwszym przypadku analizowany przepis nakłada ten obowiązek na Skarb Państwa, w drugim na starostę działającego w imieniu po- wiatu, uzależniając go w zasadzie od tego, który z po d miotów przejmuje prawo własnośc i nad przedmiotowym pojazdem. Poza regulacją ustawową pozostaje więc sytuacja, gdy ów sze- ściomiesięczny termin na odbiór pojazdu upłynął przed 11 czerwca 2009 r., a na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów naczelnik właściwego miejscowo urzędu skar bowego wydał decyzję o jego przepadku na rzecz Skarbu Państwa. 5 . Trybunał ustalił, że wnioskodawca prawidłowo określił przedmiot oraz wzorzec kontroli, a także prawidłowo uzasadnił sformułowane we wniosku zarzuty (art. 47 ust. 1 pkt 4-6 i ust. 2 u.o.t.p. TK). 6 . W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że skoro złożony wniosek spełnia wymagania o charakterze konstytucyjnym i ustawowym oraz nie zachodzą okoliczno- ści określone w art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p. TK, to – na podstawie art. 61 ust. 2 u.o.t.p. TK – należało postanowić jak w sentencji.