Ts 85/18

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 28 czerwca 2019 r. Pozycja 129 POSTANOWIENIE z dnia 9 kwietnia 2019 r. Sygn. akt Ts 85/18 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Zielonacki – przewodniczący i sprawozdawca Małgorzata Pyziak -Szafnicka Sławomira Wronkowska - Jaśkiewicz , po rozpoznaniu na posiedzeniu nieja wnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego z 15 listopada 2018 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej W.W.G., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunał u Konstytucyjnego 19 maja 2018 r. (data nadania), W.W.G. (dalej: skarżący) zarzucił art. 132 w związku z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami admin istracy jnymi (ówcze- śnie: Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze zm., obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zakresie, w jakim przepis ten dopuszcza, aby sąd nie rozstrzygał samodzielnie sprawy, lecz posiłkował się wzorcem przygotowanym przez inny sąd w innej sprawie w sytu- acji, w k tórej część uzasadnien ia wyroku – w postaci podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnien ia – stanowi wierną kalkę części uzasadnienia wyroku innego sądu , wydanego w innej sprawie, niezgodność z art. 45 ust. 1 w związku z art. 78, w związku z art. 2 Konsty- tucji Rzeczypospolitej Polskiej. Postanowieniem z 15 listopada 2018 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu wyjaśnił, że skarga dotyczy stosowa- nia prawa, co wyklucza możliwość nadania jej dalszego biegu. Zdaniem Trybuna łu skarżący ni e wskazał, że to treść przepisu stanowi źródło narus zenia jego konstytucyjnych praw, a nie sposób jego stosowania. Na powyższe postanowienie skarżący złożył w ustawowym terminie za żalenie, w którym wniósł o nadanie skardze dalszego biegu. Zar zucił Trybunałowi brak podstawy prawnej żądania wykazania, że wykładnia zaskarżonego przepisu jest ustabilizowana, po- wszechna i powtarzalna , a także „błędne uznanie, że nieprzedstawienie przez skarżącego ar- gumentów za istnieniem powtarzalnej i powszechnej metody wykładni zaskarżonych przepi- OTK ZU B/2019 Ts 85/18 poz. 129 2 sów przesądza o tym, że przyjęta wykładnia przedmiotowych przepisów jest inna, aniżeli ta zaprezentowan a w skardze”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postę- powania przed Trybunałem Ko nstytucyjnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK), skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konsty tucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p. TK). Na tym etapie rozpoznania bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieni u prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek od- mowy nadania skardze dalszego biegu. Trybunał stwierdza, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty sformu- łowane w zażaleniu nie zasługują na uwzględnienie . W zaskarżonym postanowieniu Trybunał zas adnie uznał bowiem, że skarżący złożył skargę konstytucyjną nie na treść art. 132 w związku z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), lecz n a sposób ich zastosowania w indywidualnej sprawie. S karżący w zażaleniu potwierdza, że skarż y treść przepisu ustaloną w drodze wykł adni zastosowanej w orzeczeniu. S karżący kwestionuje stanowisk o Trybunału, zgodnie z którym skarga została sporzą- dzona z naruszeniem art. 79 Konstytucji w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p. TK wskazu- jąc, że ww. przepis Konstytucji nie uzależnia prawa wniesienia skargi konstytucyjnej od wy- kazania, iż treść przepisu ustawy zastosowanej przez organy stosujące prawo ma znaczenie nadane mu przez ustabil izowaną, powtarzalną i powszechną metodę wykładni. W odniesieniu do tego zarzutu Trybunał Konstytucyjny wskazuje zatem , że – w świe- tle art. 79 Konstytucji w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p. TK – przedmiotem skargi kon- styt ucyjnej może być tylko „ ustawa lub inny akt normatywny ”, stanowiący podstawę osta- tecznego orzeczenia sądu (lub organu administracji publicznej) o wolnościach i prawach skarżącego . Oznacza to, że do Trybunału należy badanie przepisów, będących podstawą osta- tecznego rozstrzygnięcia, a nie – co należy podkreślić – ich wykładni przez sąd lub organ administracji publicznej w indywidualnej sprawie. Wyjątek w tym zakresie stanowi sytuacja, w której dochodzi do utrwalenia, ustabilizowania i upowszechnienia określon ego sposobu rozumienia danego przepisu w praktyce. Przedmiotem kontroli konstytucyjnej jest wówczas norma prawna dekodowana z danego przepisu zgodnie z tą ustaloną praktyką. Skarżący na- tomiast domaga się w istocie zbadania przez Trybunał , czy wykładnia zakwestionowanych w niniejszej sprawie przepisów p.p.s.a. „w sposób , który umożliwia skopiowanie najważniej- szej części uzasadnienia wyroku, jaką jest uzasadnienie prawne z innego wyroku jest nie- zgodna z powołanymi normami konstytucyjnymi” . Nie wykazuje przy t ym, że taka właśnie wykładnia jest utrwalona, ustabilizowana i powszechna. Choć Trybunał owi Konstytucyjnemu zna ne są przypadki „prostego” kopiowania uza- sadnień sądowych – co zasługuje z pewnością na dezaprobatę – to podniesiony przez skarżą- cego zarzut wzgl ędem art. 132 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. dotyczy jednak aktu stosowa- nia prawa, a ten – zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji – w polskim modelu skargi konstytu- cyjnej pozostaje poza kognicją Trybunału. To , w jaki sposób Naczelny Sąd Administracyjny sp orządza uzasadnienia swoich orzeczeń, zależy wyłącznie od poszczególnych składów orze- kających tego Sądu, a zatem stanowi sferę stosowania prawa, która nie podlega kontroli kon- stytucyjnej (por. postanowienie TK z 7 października 2014 r. , sygn. Ts 220/13, OTK ZU OTK ZU B/2019 Ts 85/18 poz. 129 3 nr 1/B/2015, poz. 35 – dotyczące sposobu redagowania uzasadnień przez Sąd Najwyższy w tzw. przedsądzie kasacyjnym ). Sposób redagowania uzasadnień orzeczeń przez Naczelny Sąd Administracyjny, choć może rodzić problem natury konstytucyjnej, jest jednak k westią stosowania prawa, nie zaś samej treści normatywnej wywodzonej przez skarżącego z zakwestionowanych przepisów (zob. postanowienie TK z 13 lutego 2015 r. sygn. Ts 220/13, OTK ZU nr 1/B/2015, poz. 36). W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że wniesione zażalenie nie podważa podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, dlatego – zgodnie z art. 61 ust. 8 u.o.t.p. TK – postanawia jak w sentencji.