Ts 57/17

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 4 sierpnia 2017 r. Pozycja 146 POSTANOWIENIE z dnia 2 czerwca 2017 r. Sygn. akt Ts 57/17 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Sławomira Wronkowska - Jaśkiewicz , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej P.K. w sprawie zgodności: art. 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks Karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 396) z art. 15 ust. 1 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167), p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 6 marca 2017 r. P.K. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks Karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 396) w zakre- sie, w jakim przepis ten uniemożliwia stosowanie art. 85 § 1 i art. 88 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2016 r. poz. 1137 dalej: k.k.) w brzmieniu obowi ązującym od 1 lipca 2015 r. jako względniejszych dla skarżącego z art. 15 ust. 1 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167). Skarga konstytucyjna została złożona w związku z następującą sprawą. Wyrokiem łącznym z maja 2016 r. Sąd Okręgowy w S. w punkcie 1 rozstrzygnięcia połączył kary po- zbawienia wolności orzeczone wyrokami: Sądu Rejonowego w Ś . ze stycznia 1997 r. oraz Sądu Okręgowego w S . z października 2011 r., zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w S. z czerwca 2012 r. za ciąg przestępstw z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k., popełniony ch w nocy z 22 na 23 września 1995 r. i w nocy 29 grudnia 1995 r. i w ymierzył karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności. W tej części orzeczenie to zostało zmienione wyrokiem Sądu Apela- cyjnego w S. z października 20 16 r., który skarżący uznaje za ostateczne orzeczenie o jego prawach podmiotowych w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. OTK ZU B/2017 Ts 57/17 poz. 146 2 Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem ochrony wolności lub praw. Musi ona spełniać przesłanki jej dopuszczalności, które zostały określone w art. 79 ust. 1 Konstytu- cji, a doprecyzowane w ustawie o z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępo- wania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: ustawa o TK) . Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji jedynym dopuszczalnym przedmiotem skargi konstytucyjnej może być przepis ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ ad- ministracji publicznej orzekł ostatecznie o konstytucyjnych prawach, wolnościach lub obo- wiązkach skarżącego. Wobec tak określonego przedmiotu skarżący powinien sformułować zarzut niezgodności z unormowaniami Konstytucji statuującymi przysługujące mu prawa podmiotowe, wskazując jednocześnie sposób naruszenia tych praw przez zaskarżony przepis (art. 53 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o TK). Trybunał zauważa, że jedynym powołanym w skardze wzorcem kontroli jest art. 15 ust. 1 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich. Należy więc przypomnieć, że w świe- tle jednoznacznego brzmienia art. 79 ust. 1 Konstytucji wzorcem kontroli w postę powaniu skargowym mogą być wyłącznie przepisy Konstytucji kreujące wolności lub prawa podmiotu występującego ze skargą konstytucyjną. Z przepisu tego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że umowy międzynarodowe nie mogą stanowić takiego wzorca, dlatego nieprawi- dłowe jest formułowanie zarzutów skargi w oparciu o przepisy konwencji. Trybunał stwier- dza, że w skardze nie przedstawiono argumentacji, która przemawiałaby za niekonstytucyjno- ścią kwestionowanych przepisów. Niezależnie od powyższego treść skargi dowodzi, że skarżący kwestionuje ustalenia orzekającego w jego sprawie sądu odwoławczego. Trybunał Konstytucyjny przypomina zatem , że w zakresie przedmiotu skargi konsty- tucyjnej mieści się wyłącznie norma prawna stanowiąca efekt prawotwórczego działania or- ganów państwa. Przedmiotem skargi musi być akt stanowienia prawa, w postaci przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego. Prawodawca polski w żadnym bowiem wypadku nie zezwolił na kwestionowanie za pomocą skargi wyłącznie jednostkowych akt ów stosowania prz episów, nawet w sytuacji, gdy akty te w sposób niebudzący wątpliwości prowadzą do na- ruszenia konstytucyjnych wolności lub praw skarżącego. W kompetencji Trybunału Konsty- tucyjnego nie leży bowiem kontrola prawidłowości ustaleń sądów lub o rganów administracj i publicznej ani sprawowanie kontroli co do sposobu wykładni obowiązujących przepisów, ich stosowania lub niestosowania przez sądy lub organy administracji publicznej orzekające w indywidualnych sprawach (zob. postanowienie TK z 30 czerwca 2008 r., SK 15/07, OTK ZU nr 5/A/2008, poz. 99). Aby więc skarga konstytucyjna mogła doprowadzić do orze- czenia o niekonstytucyjności, Trybunał powinien najpierw ustalić, że miała ona swoją genezę w samym przepisie, nie zaś w akcie jego stosowania w sprawie skarżącego. M ając na uwadze powyższe okoliczności, Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 ustawy o TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty doręczenia tego postanowie- nia. OTK ZU B/2017 Ts 57/17 poz. 146 3