Ts 54/19

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 3 września 2020 r. Pozycja 255 POSTANOWIENIE z dnia 17 czerwca 2020 r. Sygn. akt Ts 54/19 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Zielonacki – przewodnicząc y Jakub Stelina – sprawozdawca Wojciech Sych , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Tr ybunału Konstytu- cyjnego z 27 lutego 20 20 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej M. J. , p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia . Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIEN IE 1. W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konst ytucyjnego 12 kwietnia 2019 r. (data nadania), M . J . (dalej: skarżący), reprezentowany przez radcę prawnego ustano- wionego pełnomocnikiem z wyboru , zarzucił niezgodność art. 2 oraz art. 22 (w zakresie zwrotu: „i pod jego kierownictwem”) ustawy z dnia 26 cze rwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 917, ze zm. ; dalej: k.p. ) z: a) art. 2 w związku z art. 24 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) art. 24 Konstytucji, c) art. 64 ust. 2 Konstytucji, d) art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji, e) art. 4 ust. 1 i 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.; dalej: Konwencja) , f) art. 45 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 865 – zał. nr 2, t. I, s. 10, ze zm.; dalej: Traktat). 2 . Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 25 czerwca 2019 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi k onstytucyjnej przez: 1) informację, czy od wyroku Sądu Okręgowego w Ś. z 28 lutego 2019 r. wniósł on skargę kasacyjną albo wystąpił do Prokuratora Generalnego lub Rzecznika Praw OTK ZU B/2020 Ts 54/19 poz. 255 2 Obywatelskich o wniesienie na jego rzecz skargi nadzwycza jnej od tego orzecze- nia; 2) d okładne uzasadnienie zarzutów niezgodności zakwestionowanych przepisów z wy - mie nionymi w skardze przepisami Konstytucji. Odpis zarządzenia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego 4 lipca 2019 r. 3 . W sporządzonym przez pełnomocnika piśmie procesowym, wniesionym do Trybu- nału 10 lipca 2019 r. (data nadania), skarżący przedstawił argumentację uzasadniającą – jego zdaniem – niezgodność zaskarżonych przepisów z art. 45 Traktatu. Do pisma tego załączono także kopię skargi kasacyjnej od wyroku sądu drugiej in stancji. 4 . Trybunał z urzędu ustalił, że skarga kasacyjna skarżącego została odrzucona prz ez Sąd Okręgowy w Ś. postanowieniem z 4 lipca 2019 r. (sygn. akt […] ). Zażalenie na to orze- czenie zostało oddalone przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z 14 listopad a 2019 r. (sygn. akt […] ). 5 . Postanowieniem z 27 lutego 2020 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dal- szego biegu skardze konstytucyjnej. 5 .1. W zakresie, w jakim skarżący powołał jako wzorce kontroli art. 4 ust. 1 i 2 Kon- wencji oraz art. 45 Traktatu , Trybunał przypomniał, że z art. 79 ust. 1 Konstytucji wynika, iż skarga konstytucyjna przysługuje tylko w wypadku, gdy zostały naruszone wolności lub prawa określone w Konstytucji. W związku z tym wskazane przez skarżącego przepisy Kon- wencji oraz Traktat u nie mogą stanowić wzorca kontroli w niniejszej sprawie. Skoro ustrojo- dawca nie przewidział możliwości kwestionowania w trybie skargi konstytucyjnej zgodności przepisów aktów normatywnych z aktami prawa międzynarodowego, to – na podstawie art. 61 ust. 4 p kt 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK ) – należało odmówić nadania dalszego biegu niniejszej skardze w zakresie badania zgodności art. 2 i a rt. 22 k.p. z art. 4 ust. 1 i 2 Konwencji oraz art. 45 Traktatu. 5 .2. W zakresie, w jakim skarżący powołał jako wzorce kontroli art. 2 w związku z art. 24, art. 24, art. 64 ust. 2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji, Trybunał zwrócił uwagę, że w uzasadnien iu skargi konstytucyjnej przedstawiono stan faktyczny, a następnie przytoczono wybrane fragmenty uzasadnienia wyroku TK z 2 czerwca 2015 r., sygn. K 1/13 (OTK ZU nr 6/A/2015, poz. 80) oraz zniekształcony fragment uzasadnienia wyroku SN z 7 września 1999 r. , sygn. akt I PKN 277/99 (OSNAPiUS nr 1/2001, poz. 18), a także sformułowano za- rzuty względem niezgodności art. 2 i art. 22 k.p. z art. 45 Traktatu. Pomimo stosownego we- zwania do usunięcia braków formalnych w zakresie argumentacji popierającej żądanie skar gi ( ergo – dokładne uzasadnienie zarzutów niezgodności zakwestionowanych przepisów z wy- mienionymi w skardze przepisami Konstytucji), skarżący ograniczył się do powtórzenia wy- wodów w przedmiocie naruszenia wskazanego przepisu Traktatu. W związku z tym – na pod- stawie art. 61 ust. 4 pkt 2 i 3 u.o.t.p.TK – należ ało odmówić nadania dalszego biegu skardze w zakresie badania zgodności art. 2 i art. 22 k.p. z art. 2 w związku z art. 24, art. 24, art. 64 ust. 2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji. 5 . 3 . Odpis postano wienia Trybunału został doręczony pełnomocnikowi skarżącego 6 marca 2020 r. OTK ZU B/2020 Ts 54/19 poz. 255 3 6 . W sporządzonym przez pełnomocnika piśmie procesowym, wniesionym do Trybu- nału 13 marca 2020 r. (data nadania), skarżący złożył zażalenie na postanowienie z 27 lutego 2020 r., wn osząc o jego uchylenie i nadanie dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu skarżący zarzucił Trybunałowi błędną wykładnię art. 79 ust. 1 Kon- stytucji, polegającą na pominięciu umów międzynarodowych jako wzorców kontroli w spra- wach inicjowanych s kargą konstytucyjną ( na poparcie tej tezy odwoła ł się do uzasadnienia postanowienia TK z 25 stycznia 2005 r., sygn. Ts 109/04 , OTK ZU nr 1/B/2005, poz. 38). W dalszej kolejności skarżący przypisał Trybunałowi stwierdzenie , że odmowa nadania dal- szego biegu skardze wynikała z nieprzekonujących argumentów przedstawionych w skardze ( „ W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, iż przedstawione przez skarżącego argumenty « nie są przekonujące » ” – s. 4 zażalenia) , a samo uzasadnienie skargi konstytucyj- nej odpowiadało art. 53 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 u.o.t.p.TK. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 201 9 r. poz. 2 39 3 ; dalej: u.o.t.p. TK), skarżące mu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Kon- stytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym , badając w szczególności, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdzono istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu (art. 37 ust. 1 pkt 4 lit. c w związk u z art. 61 ust. 7 u.o.t.p.TK) . 2 . Trybunał stwierdza, że zaskarżone postanowieni e jest prawidłowe. 3. W odniesieniu do sformułowanego w uzasadnieniu zażalenia zarzutu błędnej wy- kładni art. 79 ust. 1 Konstytucji należy zauważyć , że prawo do skargi konstytucyjnej zostało przez ustrojodawcę o graniczon e – tak na gruncie wykładni językowe j, jak i systemowej oraz celowościowej – zastrzeżeniem odnoszącym się do dopuszczalnych wzorców kontroli w po- staci wolności i praw konstytucyjnych. P ojęcie „wolności lub praw oraz obowiązków okre- ślonych w Konstytucji”, użyte w art. 79 ust. 1 ustawy zasadni czej, obejmuje wyłącznie p rawa człowieka i obywatela uregulowane w obowiązującej Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. W związku z t ym s karga konstytucyjna w polskim systemie konsty- tucyjnym de lege lata nie może s łużyć do ochrony praw podmiotowych statuowanych przez akty prawa międzynarodowego, w tym także europejskiego (zob. np. wyroki TK z : 8 czerwca 1999 r., sygn. SK 12/98, OTK ZU nr 5/1999, poz. 96; 10 lipca 2000 r., sygn. SK 21/99, OTK ZU nr 5/2000, poz. 144; 7 maja 2002 r., s ygn. SK 20/00, OTK ZU nr 3/A/2002, poz. 29 ; 13 stycznia 2004 r., sygn. SK 10/03, OTK ZU nr 1/A/2004, poz. 2 ; 17 maja 2004 r., sygn. SK 32/03, OTK ZU nr 5/A/2004, poz. 44; 15 kwietnia 2009 r., sygn. SK 28/08, OTK ZU nr 4/A/2009, poz. 48 oraz 5 października 2010 r., sygn. SK 26/08, OTK ZU nr 8/A/2010, poz. 73, a także postanowienia TK z: 28 stycznia 2010 r., sygn. Ts 320/08, OTK ZU nr 2/B/2010, poz. 106; 19 października 2011 r., sygn. Ts 45/11, OTK ZU nr 2/B/2013, poz. 151; 24 lipca 2012 r., sygn. Ts 268/11, OTK ZU nr 2/B/2013, poz. 177 ; 17 grudnia 2018 r., sygn. Ts 173/17, OTK ZU B/2019, poz. 59 oraz 16 maja 2019 r., sygn. Ts 191/17, OTK ZU B/2019, poz. 172 ; zob. również : L. Garlicki, Polskie prawo konstytucyjne. Zarys wykładu , wyd. 9, Warszawa 2005, s. 392 ; P. Tuleja, [w:] Prawo konstytucyjne RP , red. P. Sar - necki, wyd. 9, Warszawa 2014, s. 162 ) . W tym miejscu – dla porządku – należy z auważyć, że fragment uzasadnienia posta- nowienia TK z 25 stycznia 2005 r., sygn. Ts 109/04 (OTK ZU nr 1/B/2005, poz. 38), który na s. 3 zażalenia przybrał następującą postać: „ Ratio legis wskazanego przepisu i przyjęta OTK ZU B/2020 Ts 54/19 poz. 255 4 w orzecznictwie TK dyrektywa wykładni, zgodnie z którą wątpliwości interpretacyjne doty- czące praw konstytucyjnych rozstrzygać należy na korzyść jednostki, wskazują n a zasadność szerokiej wykładni pojęcia (…) użytego w art. 79 Konstytucji ” , a miał by ć niejako potwier- dzenie m tezy skarżącego, iż akty prawa międzynarodowego mogą stanowić wzorzec kontroli w postępowaniu ze skargi konstytucyjnej, został wyrwany z kontekstu i pozbawiony rze- czownika „sąd” (w tym miejscu skarżący wstawił trzy kropki w nawiasie). W rzeczywistości zdanie to było częścią następującego akapitu: „P rzede wszystkim wskazać należy, iż z wyda- niem postanowienia Trybunału Konstytucyjnego wiąz ać można naruszenie, znajdującego swoje zakorzenienie w art. 79 ust. 1 Konstytucji, prawa do skargi konstytucyjnej, rozumiane- go jako prawo do żądania zbadania konstytucyjności aktu normatywnego. Postanowienie wy- dane na etapie wstępnego rozpoznania skargi k onstytucyjnej rozstrzyga wszak o dopuszczal- ności i zasadności merytorycznego orzekania w sprawie tego szczególnego środka prawnego. Nie można z góry wykluczyć, że naruszenie prawa do skargi konstytucyjnej może nastąpić w wyniku postanowienia wydanego przez Trybunał Konstytucyjny, znajdującego oparcie w przepisie ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.), regulującej postępowanie przed Trybunałem, w tym zasady wnoszenia i rozpatrzenia skargi konstytucyjnej. Nie budzi wątpliwości składu orzekającego, iż konstytu- cyjność tego aktu prawnego może być badana w trybie skargi konstytucyjnej. Fakt, iż organ, który wydał ostateczne rozstrzygnięcie (w tym wypadku postanowienie w trybie kontroli wstępnej) oparte na zask arżonej regulacji jest instytucjonalnie tym samym organem, który będzie orzekał o jej konstytucyjności, nie stwarza per se przeszkody dla dopuszczenia skargi konstytucyjnej. Powstaje jedynie pytanie, czy można uznać Trybunały, w tym Trybunał Kon- stytucyjny, za « sąd » w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. Ratio legis wskazanego przepi- su i przyjęta w orzecznictwie TK dyrektywa wykładni, zgodnie z którą wątpliwości in- terpretacyjne dotyczące praw konstytucyjnych rozstrzygać należy na korzyść jednostki, wskazuj ą na zasadność szerokiej wykładni pojęcia « sąd » użytego w art. 79 Konstytucji, obejmując nim także Trybunały [podkr. wł. – TK] . W konkluzji stwierdzić należy, iż za « ostateczne rozstrzygnięcie » w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji można także uznać orze- czenie Trybunału Konstytucyjnego wydane w ramach wstępnej kontroli skargi konstytucyj- nej ”. Innymi słowy, w sprawie Ts 109/04 – wbrew insynuacji skarżącego (a ściślej: jego peł- nomocnika), którą trzeba ocenić nagannie – Trybunał wypowiedział się wyłącznie w przed- miocie dopuszczalności złożenia skargi konstytucyjnej od postanowienia TK o nieuwzględ- nieniu zażalenia na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Tytułem uzupełnienia należy zauważyć, że w art. 79 ust. 1 ustawy zasadnic zej ustro- jodawca dość szeroko ujął zakres przedmiotowy skargi konstytucyjnej , czyniąc nim ustawy oraz inne akty normatywne , gdyż „zakres przedmiotowy aktów normatywnych, które mogą być poddane kontroli zgodności z Konstytucją w postępowaniu wszczętym w wyn iku złoże- nia skargi konstytucyjnej, został określony w art. 79 ust. 1 Konstytucji w sposób autonomicz- ny i niezależny od art. 188 pkt 1 - 3. Rozpoznawanie skarg konstytucyjnych stanowi bowiem osobny rodzaj postępowania ” (tak w yrok pełnego składu TK z 16 listo pada 2011 r., sygn. SK 45/09, OTK ZU nr 9/A/2011, poz. 97, w którym uznano dopuszczalność kontroli w trybie skargi konstytucyjnej art. 41 zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 200 0 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykony- wania w sprawach cywilnych i handlowych , Dz. Urz. WE L 12 z 16.01.2001 r., s. 1, ze zm.; zob. także: wyrok pełnego składu TK z 21 września 2011 r., sygn. SK 6/10, OTK ZU nr 7/A/2011, poz. 73 – dotyczący dopuszczalności zakwestionow ania w trybie skargi konsty- tucyjnej art. 4 ust. 1 U mowy między Rzecząpospolitą Polską a Stanami Zjednoczonymi Ame- ryki o ekstradycji, sporządzonej w Waszyngtonie dnia 10 lipca 1996 r. , Dz. U. z 1999 r. Nr 93, poz. 1066 , ze zm. ). OTK ZU B/2020 Ts 54/19 poz. 255 5 W związku z powyższym należy stwierdzić, że uczynienie przez skarżącego art. 4 ust. 1 i 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupeł- nionej Protokołem nr 2 (Dz. U . z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm. ; dalej: Konwencja ) oraz art. Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 865 – zał. nr 2, t. I, s. 10, ze zm. ; dalej: Traktat ) wzorcami kontroli w niniejszej sprawie było nieprawidłowe i zasadnie zostało uznane w postanowieniu Trybunału z 27 lutego 2020 r. za nieusuwalne uchybienie formalne, skutkujące w tym zakresie odmową nadania dalszego biegu skardze na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK. 4. Odnośnie zaś do kwestii nieuzasadnie nia zarzutów niezgodności art. 2 oraz art. 22 (w zakresie zwrotu: „i pod jego kierownictwem”) ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 917, ze zm.) z art. 2 w związku z art. 24, art. 24, art. 64 ust. 2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji skład orzekający w niniejszej sprawie stwierdza, że w żad- nej części uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie ma wypowiedzi Trybunału, w której stwierdziłby on, iż argumenty skarżącego „nie są przekonujące”, co insynuuje skarżący (jego pełnom ocnik). Odmowa nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej wynikała wyłącznie z okoliczności, iż skarżący – wbrew art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK – nie uzasadnił postawio- nych w jej petitum zarzutów, a wyłącznie p rzytoczył kilka luźnych cytatów z uzasadni enia wyroku TK z 2 czerwca 2015 r., sygn. K 1/13 (OTK ZU nr 6/A/2015, poz. 80) oraz znie- kształcony fragment uzasadnienia wyroku SN z 7 września 1999 r., sygn. akt I PKN 277/99 (OSNAPiUS nr 1/2001, poz. 18), a także przedstawił argumenty przemawiające za sp rzeczno- ścią kwestionowanych przepisów wyłącznie z art. 45 Traktatu. Pomimo stosownego zarządzenia sędziego Trybunału, wzywającego do usunięcia tego uchybienia formalnego, skarżący w piśmie procesowym przedstawił ponownie argumentację odnośnie do niezgodnoś ci przedmiotu skargi z art. 45 Traktatu ( nota bene była to parafraza ze s. 4 i 5 skargi konstytucyjnej). W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarżący – po pierwsze – w skardze konstytucyjnej w ogóle nie przedstawił argumentów, które można byłoby uz nać za uzasad- nienie w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK (wywody skarżącego dotyczyły bowiem Konwencji i Traktatu, a nie Konstytucji), a po drugie – nie usunął braku formalnego polegają- cego na nieuzasadnieni u postawionych zarzutów niekonstytucyjnoś ci. Trybunał w obecnym składzie wyjaśnia, że przesłanka odpowiedniego uzasadnienia zarzutów nie powinna być traktowana powierzchownie i instrumentalnie. Przytaczane w po- stępowaniu pisemnym argumenty mogą być mniej lub bardziej przekonujące, lecz zawsze mu szą być argumentami „nadającymi się ” do rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny. Merytoryczne rozpoznanie sprawy uzależnione jest nie tylko od precyzyjnego oznaczenia przez skarżącego wzorców konstytucyjnych, ale i zgodnej z orzecznictwem konstytucyjnym i ch interpretacji oraz odpowiedniego (adekwatnego) przyporządkowania do przedmiotu kon- troli. Dopóki skarżący (wnioskodawca, sąd pytający) nie powoła przekonujących motywów mających świadczyć o niezgodności kwestionowanego przepisu z odnośnymi normami Kon- sty tucji, Trybunał musi uznawać je za zgodne z wzorcem kontroli. Skarga konstytucyjna , wniosek lub pytanie prawne, w któr ych inicjator postępowania ograniczyłby się do wyrażenia przekonania o niezgodności przepisu z Konstytucją bądź wskazania istniejących w t ej kwestii wątpliwości, nie może podlegać rozpoznaniu przez Trybunał. Należy jednocześnie podkreślić, że Trybunał Konstytucyjny jest zobowiązany do zbadania wszystkich okoliczności sprawy w celu jej wszechstronnego wyjaśnienia, nie będąc zarazem związanym wnioskami dowodo- wymi uczestników postępowania (art. 69 ust. 1 i 3 u.o.t.p.TK). Nie oznacza to jednak w żad- nym wypadku przerzucenia ciężaru dowodzenia na Trybunał przez podmiot inicjujący postę- powanie w sprawie. Powyższa reguła postępowania może bowiem znal eźć zastosowanie OTK ZU B/2020 Ts 54/19 poz. 255 6 dopiero wówczas, gdy ten podmiot wykazał należytą staranność, spełniając wszystkie w yma- gania wynikające z Konstytucji oraz u.o.t.p.TK (por. w szczególności: odnośnie do skarg konstytucyjnych – postanowienia TK z: 23 maja 2012 r., Ts 100/11 , OTK ZU nr 3/B/2012, poz. 294; 15 listopada 2012 r., sygn. Ts 278/11, OTK ZU nr 2/B/2013, poz. 185; 19 listopada 2012 r., Ts 4/12, OTK ZU nr 1/B/2013, poz. 107; 13 lutego 2015 r., sygn. Ts 220/13, OTK ZU nr 1/B/2015, poz. 36; 15 lipca 2015 r., sygn. SK 69 /13, OTK ZU nr 7/A/2015, poz. 110 oraz 8 października 2015 r., sygn. Ts 165/15, OTK ZU nr 6/B/2015, poz. 710 ; odnośnie do wniosków – postanowienie pełnego składu TK z 26 listopada 2019 r., sygn. K 5/16, OTK ZU A/2019, poz. 66; odnośnie do pytań prawnych – postanowieni a TK z : 4 listopada 2015 r., sygn. P 45/13, OTK ZU nr 10/A/2015, poz. 171; 4 listopada 2015 r., sygn. P 102/15, OTK ZU nr 10/A/2015, poz. 172 oraz 17 lipca 2019 r., sygn. P 16/17, OTK ZU A/2019, poz. 44 ) . W tym stanie rzeczy odmowa nadania dal szego biegu skardze – w zakresie dotyczą- cym badania zgodności zaskarżonych przepisów z art. 2 w związku z art. 24, art. 24, art. 64 ust. 2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji – na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 2 i 3 u.o.t.p.TK była w pełni uzasadniona. W z wiązku z powyższym – na podstawie art. 61 ust. 8 u .o.t.p. TK – postanowi ono jak w sentencji .