Ts 46/18

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 9 czerwca 2020 r. Pozycja 172 POSTANOWIENIE z dnia 20 kwietnia 2020 r. Sygn. akt Ts 46/18 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Piotr Pszczółkowski – przewodniczący Wojciech Sych – sprawozdawca Rafał Wojciechowski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na post anowien ie Trybunału Konsty - tucyjnego z 16 stycznia 2020 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konsty tucyjnej M . J . , p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia . Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE 1. W skardze konstytucyjnej z 19 mar ca 2018 r. (data nadania) M . J . (dalej: skarżący), reprezentowany przez radcę prawnego, wystąpił o zbadanie zgodności: – art. 399 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, ze zm.; dalej: k.p.c.) w z akresie zw rotu „na podstawie określonej w art. 401 1 ” z art. 32 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, – art. 399 § 1 k.p.c. w zakresie, w jakim „nie przewiduje on zastosowania do postępo wań zak ońc zonych postanowie niem” z art. 32 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji. 2. Postanowieniem z 16 stycznia 2020 r. Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o o rga nizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393 ; dalej: u.o.t.p. TK ) odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał uznał, że skarga, w odniesieniu d o zarzutu n iezgod n ości z Konstytucją przywoł any ch powyżej przepisów , nie spełnia warunku wskazanego w art. 79 ust. 1 Konsty tucji, doprecyzowanego w art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p. TK. W ocenie Trybunału zamiarem skarżącego było zakwestionowanie charakteru skargi o wznowienie postępowania jako n adzwyc zajn ego środka zaskarżenia i jego zmiany (pr zez OTK ZU B/2020 Ts 46/18 poz. 172 2 rozszerzenie instytucji wznowienia postępowania na postanowienia niedotyczące istoty sprawy, inne niż powołane w art. 401 1 k.p.c.) na ś rodek o charakterze zbliżonym do zwykłego środka zaskarżenia. Na te j pods tawi e sformułowany w skardze konstytucyjnej zarzut nie zgod ności z Konstytucją art. 399 § 1 i 2 k.p.c. Trybunał uznał za postulat legislacyjny, którego rozpoznanie nie mieści się w zak resie jego kognicji. Trybunał stwierdził również, że skarżący utożs amia p rawo do sądu z prawem do wznowienia postępowania w sprawie, podczas gdy we wskazanym jako wzorzec prawie do sądu nie mieści się żądanie wznowienia postępowania zakończonego prawomocny m orzeczeniem sądu. Sama zaś niemożność wznowienia postępowania nie przes ądza jeszcze o tym, że doszło do naruszenia prawa do sądu. Sprawa skarżącego została rozpoznana przez niezawisły sąd , zatem n ie było podstaw do przyjęcia, że został w tym przypadku zł amany zakaz zamykania drogi sądowej. Skarżący nie uprawdopodobnił w ięc na rusz enia swoich konstytucyjnych praw wskazanych w skardze. 3. Skarżący, pismem z 25 stycznia 2020 r. (data nadania), wniósł zażalenie na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 16 stycznia 2020 r., koncentrując swoje stanowisko na zarzutach narusz enia p rawa do sądu , o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz zasady równości, o której stanowi art. 32 ust. 1 Konstytucji. W uzasadnieniu podał, że „prawo do rz etelnej procedury sądowej określone w [a]rt. 45 ust. 1 Konstytucji nie obejmuje jedynie prawa skar żącego do rzetelnej procedury w postę - powaniu głównym, ale obejmuje także postępowanie wznowieniowe. Jest to istota prawa określonego w [a]rt. 45 ust. 1 Konsty tucji, a od zasady tej ustrojodawca nie przewidział wyjątków”, „prawo do wznowienia postępowania w ściśle określonych enumeratywnie wymienionych w ustawie przypadkach jest konty nuacją pra wa do rzetelnego procesu określonego w [a]rt. 45 ust. 1 Konstytucji”. Uznał, ż e „zaskarżone normy prawne arbitralnie, bez żadnych racjonalnych przyczyn zamykają drogę sądową do wznowienia postępowania, jeśli orzeczenie zostało wydane w formie postanowienia. Stan taki w oczywisty sposób narusza konstytucyjną zasadę równego t raktowani a stron w identycznej sytuacji faktycznej”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393, dal ej: u.o.t.p. TK), skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejaw nym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5 - 8 u.o.t.p. TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada w szczególności, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. Oznacza to, że Trybunał analizuje przede wszystkim zarzuty zażalenia, które mogą podważyć trafność ustaleń i ocen przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. 2. Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że postanowienie o odmowie nadania rozpatrywanej skardze konstytuc yjnej dalszego biegu jest prawidłowe, a stanowisko skarżącego wyrażone w zażaleniu nie zasługuje na uwzględnienie 3. Jak wskazano powyżej , podniesione w zażaleniu zarzuty i argumenty powinn y wskazywać na nieprawidłowośc i , kt óre – zdaniem skarżącego – wyst ępują w zaskarżon ym orzeczeni u . OTK ZU B/2020 Ts 46/18 poz. 172 3 Trybunał Konstytucyjny, orzekający w obecnym składzie, stwierdza, że rozpatrywane zażalenie nie spełnia powyższego warunku. S karżący w ogóle nie sformułował zarzutów, a s tanowisko przedstawione w uzasadnieniu zażalenia nie dostarcza argumentów podważających przesłanki odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, wskazan e w zaskarżonym postanowieniu. Zażalenie nie wnosi do rozpatrywanej sprawy żadnych nowych merytorycznych a rgumentów i treści. Uzasadnienie zażalenia sprowadza się do analizy – w świetle orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego – treści prawa do sądu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz zasady równości określonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji , czyli ponownego wskazania naruszonych – zdaniem ska rżącego – zasad i praw konstytucyjnych. Stanowi to powtórzenie stanowiska wyrażonego w skardze konst ytucyjnej, czego przejawem jest dosłowne odwoływanie się do orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego przytoczoneg o uprzednio w skardze . Reasumując, treść roz p ozna wanego zażalenia nie stanowi polemiki z twierdzeniem Trybunału zawartym w zaskarżonym postanowieniu, lecz jest to ponowne, rozszerzone uzasadnienie stanowiska w sprawie, będące powtórzeniem argumentacji przedstawionej w skardze konstytucyjnej. Oznacza to, że nie doszło do wymaganego, w świetle instytucji zażalenia, podważenia ustaleń przedstawionych w kwestionowanym orzeczeniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Trybunał Konstytucyjny postanowił, ja k w sentencji.