Ts 33/18

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 2 stycznia 2020 r. Pozycja 2 POSTANOWIENIE z dnia 15 października 2019 r. Sygn. akt Ts 33/18 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Wojciech Sych – przewodniczący i sprawozdawca Andrzej Zielonacki Mariusz Muszyński, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego z 5 czerwca 2019 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej G.K., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Orzeczenie zapadło większością głosów . UZASADNIENIE 1. W skardze konstytucyjnej z 20 lutego 2018 r. (data nadania) G.K. (dalej: skarżąca) zakwestionowała zgodność art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 i poz. 848, ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 9 listopada 2010 r. do d nia 15 października 2013 r. w zakresie, w jakim może stanowić podstawę do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe w sytuacji, gdy przypisywany sprawcy czyn nie jest p rzestępstwem lub wykroczeniem skarbowym z powodu niemożliwości wypełnienia znamion czynu przestępnego lub niewypełnienia znamion czynu przestępnego, z art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca uważa, że kwestionowany przepis uzależnia ochronę własności i innych praw majątkowych podatnika od arbitralnych i niezgodnych z prawem działań organów wła- dzy publicznej, przed którymi podatnik nie może skutecznie się bronić w postępowaniu po- datkowym i postępowaniu sądowoadministracyjnym. 2. Post anowieniem z 5 czerwca 2019 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu z uwagi na to, że kwestionowany przepis nie był pod- stawą ostatecznego rozstrzygnięcia o prawach lub wolnościach skarżącej. 3. W zażaleniu z 27 czerwca 2019 r. skarżąca wyraziła pogląd, że kwestionowany przepis może stanowić przedmiot kontroli konstytucyjnej, zainicjowanej skargą konstytucyjną OTK ZU B/2020 Ts 33/18 poz. 2 2 „dopiero wtedy, gdy zostanie zastosowany w postępowaniu określającym wysokość zobowią- zania podatkowego i w po stępowaniu sądowoadministracyjnym kontrolującym legalność de- cyzji i wysokość tego zobowiązania za konkretny okres” . Zdaniem skarżącej, sądy administracyjne oraz organy administracji podatkowej nie mogą orzekać bez uznania kwestionowanego przepisu za podst awę ich orzeczeń. Skarżąca zwróciła uwagę, że badając zgodność przepisu prawa z Konstytucją Trybu- n ał Konstytucyjny kontroluje znaczenie nadane mu przez orzecznictwo sądowe. Jednocześnie przedstawiła znaczenie kwestionowanego przepisu przyjęte w orzecznictw ie. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postę- powania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5- 8 u.o.t.p. TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. Trybunał stwierdza, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty sformu- łowane w zażaleniu nie podważają podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze konsty- tucyjnej. Trybunał w postanowieniu z 5 czerwca 2019 r. ustalił, że kwestionowany przepis nie był podstawą ostatecznego rozstrzygnięcia o prawach lub wolnościach skarżącej , a zarzuty odnoszą się do niewłaściwego zastosowania wobec niej kwestionowanego przepisu. Zdaniem skarżącej kwestionowany przepis miał zastosowanie zarówno w postępowa- niu przed organami administracji, jak i przed sądami administracyjnymi. W zażaleniu skarżąca sama przyznaje, że zaskarżony przez nią przepis nie może być „samodzielnie” kwestionowany w trybie skargi konstytucyjnej, ale uważa, że może być przedmiotem badania konstytucyjności w przypadku zastosowania go w postępowaniu okre- ślającym wysokość zobowiązania podatkowego. Z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p. TK wynika, że przedmiotem postępowania przed Trybu- nałem Konstytucyjnym może być tylko przepis ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach albo obowiązkach skarżącego określonych w Konstytucji. Z dołączonych do skargi konstytucyjnej dokumentów wynika, że kwestionowany przepis nie stanowił podstawy wydania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L . z 10 lu- tego 2014 r. (sygn. […]) określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku do- chodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych i instru- mentów finansowych za rok 2006. Decyzja ta, po przejściu procedury odwoławczej, została utrzymana w mocy, więc ostatecznie rozstrzygnęła o prawach skarżącej. Prezentowane zarówno w skardze konstytucyjnej , jak i w zażaleniu argumenty wska- zują, że skarżąca podważa konstytucyjność przyjętego w kwestionowanym przepisie mecha- nizmu umożliwiającego zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowe- go z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, który może obej- mować również sytuacje, w których przypisy wany sprawcy czyn nie jest przestępstwem lub wykroczeniem skarbowym. Jednakże kwestionowanie przyjętych przez ustawodawcę rozwią- zań bez powiązania z ostatecznym rozstrzygnięciem opartym na zaskarżonym przepisie moż- liwe jest tylko w ramach tzw. kontroli abstrakcyjnej, inicjowanej przez konstytucyjnie okre- ślone podmioty. OTK ZU B/2020 Ts 33/18 poz. 2 3 W związku z powyższym w postanowieniu z 5 czerwca 2019 r. Trybunał zasadnie przyjął, że wniesiona skarga konstytucyjna nie spełnia podstawowego wymogu określonego w art. 79 Konstytucji, poleg ającego na związaniu zarzutów naruszenia konstytucyjnych praw lub wolności z normą prawną będącą podstawą ostatecznego orzeczenia i prawidłowo odmó- wił nadania jej dalszego biegu. Z tych względów Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 61 ust. 8 u.o.t.p. TK – nie uwzględnił zażalenia.