Ts 31/20

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 1 września 2020 r. Pozycja 250 POSTANOWIENIE z dnia 23 czerwca 2020 r . Sygn. akt Ts 31/20 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Stanisław Piotrowicz , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej S. P. w sprawie zgodności: art. 8 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, ze zm.) w zakresie, w jakim „ prze pisy te znajdują zastosowanie do wspólnego przedsięwzięcia” z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 2 i z art. 217 oraz z art. 31 ust. 3 Konsty tucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: nadać skardze konstytucyjnej dalszy bieg . UZASADNIENI E W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 1 3 lutego 2020 r. (data nadania) S. P. (dalej: skarżący), reprezentow any przez adwokata u stanowionego z wyboru, wystąpił z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego . Dyrekto r Urzędu Kontroli Skarbowej we W. (dalej: Dyrektor UKS) decyzją z 18 kwie - tnia 2016 r. (nr UKS […] ) określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w wysokości 1 359 276 zł oraz wysokość odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycz nych w łącznej kwocie 23 860 zł. W ocenie Dyrektora UKS aktyw ność skarżącego – mająca na celu realizację inwestycji polegającej na budowie budy nków wielorodzinnych, miejsc postojowych i ich sprzedaży – powinna być oceniana jako wspólne przedsięwzięcie , o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od os ób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307, ze zm.; dalej: ustawa o PIT). W z wiązku z tym przedsięwzięciem – zdaniem Dyrektora UKS – skarżący nieprawidłowo rozliczył zarówno przychody, jak i koszty ich uzyskania. Nie ujął bo wiem po stronie przychodów w 2010 r. wartości sprzedaży wybudowanych lokali mieszk alnych i miejsc postojowych w garażu wielostanowiskowym, jak również kosztów ich budowy. OTK ZU B/2020 Ts 31/20 poz. 250 2 Od powyższej decyzji s karżący wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej we W. (d alej: Dyrektor IS), który decyzją z 14 listopada 2016 r. (nr UNP: […] ; zn ak sprawy : […] ) w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. utrzymał decyzję Dyrektora UKS w mocy, a w pozostałym zakres ie postępowanie umorzył. Od niniejszego rozstrzygnięcia skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. (dalej : WSA), który wyrokiem z 19 maja 2017 r. (sygn. akt […] ) oddalił ją w całości , uznając słuszność stanowiska organu podatkowe go. W SA w skazał , że „zawarte między skarżącym a P. P. porozumienia (z 30 czerwca 2005 r., 30 czerwca 2006 r. oraz z 3 sierpnia 2006 r.) i akty notarialne przenoszące własność lokali mieszkalnych i miejsc postojowych dowodzą, że przychód strony (jak i kosz ty jego uzyskania) winny być rozliczane zgodnie z art. 8 ust. 1 i ust. 2 u.p.d.o.f., jak przychody ze wspólnego przedsięwzięcia” (wyrok WSA, s. 9). W związku z powyższym skarżący wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), kt óry w yrokiem z 1 października 2 019 r. (sygn. akt […] ) oddalił ją w całości. Wyrok NSA, wskazany jako ostateczne rozstrzygnięcie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, d oręczo ny został skarżącemu 13 listopada 2019 r. , zaś s kargę konstytucyjną wniesiono d o Trybunału 13 lutego 2020 r . Zdaniem skarżącego art. 8 ust. 1 i 2 ustawy o PIT w zakresie, w jakim „przepisy te znajdują zastosowanie do wspólnego przedsięwzięcia” stanowią naruszenie „art. 64 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 2 i z art. 217 oraz w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, gdyż ustanawiając rozwiązanie zawarte w zakwestionowanych przepisach (…) ustawodawca podatkowy nie zabezpieczył podatników i ich majątku przed takim zastosowaniem tych przepisów, które prowadzić może do uznaniowego rozpozna wa nia wspólnego p rzed - sięwzięcia (ze względu na nieokreśloność z akwestionowanych przepisów, tj. naruszenie art. 2 i art. 217 Konstytucji RP ) oraz wykorzystywania reguł opodatkowania wynikających z tych przepisów i – jednocześnie – z reguł właściwych »zwykłym« relacjom z inn ymi podmiotami w obrocie gospodarczym (ze względu na nieadekwatność rozwiązań zawartych w zakwestionowanych przepisach, tj. naruszenia art. 2 i z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP), a w konsekwencji – jak stało się to w przedmiotowej sprawie – do dwukrotnego opodatkowania tego sa mego zdarzenia podatkowego” skarżący twierdzi też, że naruszają „art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 2 i z art. 217 oraz w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, gdyż zaskarżone przepisy nie spełniają wymagań określoności (co stanowi naruszenie art. 2 i art. 217 Konstytucji RP) oraz ze względu na nieadekwatność rozwiązań zawartych w tych przepisach (co stanowi tj. naruszenie art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) – przez co stanowią niedopuszczalne ograniczenie prawa wła sności” (skarga konstytucyjna, s. 31). Trybunał Kon stytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2 393 ; dalej: u.o.t.p. T K), skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeliminowaniu już w początkowej fazie postępowania spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania. Trybunał wydaje postanowienie o nadaniu skard ze konstytucyjnej dalszego biegu, gdy spełnia ona określone przez prawo wymagania oraz nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p. TK. W ocenie Trybunału skarga konstytucyjna spełnia przesłanki przekazania jej do merytoryczneg o rozpoznania albowiem: OTK ZU B/2020 Ts 31/20 poz. 250 3 1) skargę sporządził adwokat , który przed łożył pełnomocnictwo szczególne do sporzą - dzenia i wniesienia tego środka prawnego, a także do reprezentowania skarżącego w postę - powaniu przed Trybunałem; 2) skarżący wyczerpał przysługującą m u drogę prawną, ponieważ od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 października 2 019 r. (sygn. akt […] ) nie przysługuje żaden zwykły środek zaskarżenia; 3) dochowany został przewidziany w art. 77 ust. 1 u.o.t.p. TK trzymiesięczny termin wniesienia sk argi, gdyż powyższe ro z strzygnięcie z ostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 13 listopada 2019 r., a skarga konstytucyjna została wniesiona do Trybunału Konstytucyjnego 13 lutego 2020 r. (data nadania); 4) prawidłowo określony został przedmiot kontroli, tj. art . 8 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, ze zm. ) w zakresie, w jakim „przepisy te znajdują zastosowanie do wspólnego prze dsięwzięcia”, w związku z którym skarżący wniós ł skargę do Trybunału; 5) skarżący prawidłowo wskazał, które przysługujące mu konstytucyjne pra wa i w jaki sposób zostały – jego zdaniem – naruszone (art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK) oraz u zasadnił sformuło wane w skardze zarzuty (ar t. 53 ust. 1 pkt 3 u. o.t.p. TK). W związku z powyższym i zważywszy na to , że sformułowane przez skarżącego zarzuty nie są oczywiście bezzasadne (art. 61 ust. 4 u.o.t.p. TK ), Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 61 ust. 2 u. o.t.p. TK – postanowił nadać skardze konstytucy jnej dalszy bieg.