Ts 262/16

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 20 kwietnia 2018 r. Pozycja 60 POSTANOWIENIE z dnia 7 lutego 2018 r. Sygn. akt Ts 262/16 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Sławomira Wronkowska - Jaśkiewicz  przewodnicząc y i sprawozdawca Piotr Tuleja Andrzej Zielonacki, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zaża lenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 czerwca 2017 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze kon- stytucyjnej A.M., p o s t a n a w i a: pozostawić zażalenie bez rozpoznania . UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 14 grudnia 2016 r. (data nadania) A.M. (dalej: skarżąca) wystąpiła o zbadanie zgodności art. 398 9 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2 016 r. poz. 1822, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2, art. 7 w zw. z art. 176 ust. 1 i w zw. z art. 183 ust. 1, art. 8, art. 32 w zw. z art. 176 ust. 1 i w zw. z art. 183 ust. 1, art. 45 w zw. z art. 176 ust. 1 i w zw. z art. 183 ust. 1 oraz art. 77 w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji. Postanowieniem z 13 czerwca 2017 r. (dalej: postanowienie o odmowie) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu . Trybunał wskaza ł, że rozpatrzenie skargi jest niedopuszczalne, jako że zarzuty, które skierowano przeciwko postanowieniu Sądu Najwyższego z lipca 2016 r. (sygn. akt), w ydanego w sprawie skarżącej nie mogą być rozpoznane w postępowaniu zainicjowanym skargą konstytucyjną . Trybunał stwierdził też, że skarga jest bezzasadna, jako że treść uzasadnień postanowień o odmowie przyjęcia skarg kasacyjnych do rozpoznania ze względu na niespełnienie przesłanki określonej w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. pozwala ustalić, jak rozumieć tę przesłankę. P onadto, Trybunał wskazał na brak związku pomiędzy wyd anym w sprawie skarżącej postanowieniem o odmowie przyjęcia jej skargi kasacyjnej do rozpo z nania, zaskarżonym przepisem a „prawem do wynagrodzenia szkody, jaka została jej wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej (art. 176 ust. 1 Konstytucji). W postanowieniu o odmowie Trybunał stwierdził również, że skarżąca oparła swoje zarzuty na naruszeniu m.in. tych przepisów konstytucyjnych, które są źródłem zasad o charakterze ustrojowym , tj. art. 2, art. 7, OTK ZU B/2018 Ts 262/16 poz. 60 2 art. 8 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji, które nie mogą być samodzielnymi wzorcami kontroli w postępowaniu skargowym. Postanowienie o odmowie nadania biegu skardze konstytucyjnej do ręczono pełnomocnikowi skarżącej 27 czerwca 2017 r. Trybunał Konstytucyjny otrzymał następnie zażalenie na powyższe postanowienie (data nadania zażalenia – 7 lipca 2017 r.). W yrażono w nim opinię, że przedmiotem skargi był art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c., który jest niedookreślony , a którego treść świadczy o istnieniu pominięcia legislacyjnego – co skutkuje jego niezgodnością z art. 2, art. 3 0, art. 44, art. 77 Konstytucji. W związku z powstałymi wątpliwościami co do zagadnienia, kto podpisał się pod złożonym w sprawie zażaleniem , T rybunał – w za rządzeniu z 17 października 2017 r. – zwrócił się do pełnomocnika skarżącej , adwokata Ł. B., o wyjaśnienie, czy podpisał się pod tym pismem procesowym . W piśmie z 13 li stopada 2017 r. pełnomocnik skarżącej stwierdził, że nie złożył podpisu pod zaż aleniem do postanowienia o odmowie nadania dalszego biegu skardze w sprawie o sygn. Ts 262/16. Poinformował również, że zgodnie z jego wiedzą skarżąca samodzielnie wniosła przedmiotowe zażalenie. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) skarżą- cemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowie nie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sę- dziów, rozpat ruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym. Bada w szczególności, czy w wyda- nym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dal- szego biegu. 2. Należy przypomnieć, że zażalenie na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego jako pismo procesowe objęte jest szeregiem wymagań procesowych. 2.1. W myśl art. 44 ust. 1 u.o.t.p. TK zarówno w zakresie sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej, jak i w zakresie zażalenia na postanowienie o odmowie nadania skar- dze konstytucyjnej dalszego biegu istnieje obowiązek zastępstwa skarżącego przez adwokata lub radcę prawnego, chy ba że skarżącym jest sędzia, prokurator, adwokat, radca prawny, no- tariusz, profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych. F akt, że pismo zażaleniowe z 7 lip- ca 2017 r. zostało opatrzone wyłącznie podpisem skarżącej, oraz wyjaśnienia pełnomocnika ska rżącej w piśmie z 13 listopada 2017 r. – wskazują jednoznacznie, że skarżąca sporządził a je samodzielnie. Jednak, w świe tle art. 44 ust. 1 u.o.t.p. TK skarżąca nie jest podmiotem legi- tymowanym do samodzielnego występowania z zażaleniem na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, wskutek czego złożony przez nią środek od- woławczy nie spełnia wy mogu formalnego , określonego w u.o.t.p. TK. W związku z powyż- szym, wniesione przez skarżącą pismo procesowe należy pozostawić bez rozpoznania. 2.2. Na marginesie Trybunał zauważa , że zażalenie na postanowienie z 13 czerwca 2017 r. zostało wniesione z pr zekroczeniem terminu określonego w art. 61 ust. 3 u.o.t.p. TK. Jak wynika z akt skargi, termin wniesienia zażalenia na przedmiotowe postanowienie upłynął 4 lipca 2017 r. , zażalenie zaś zostało wniesione (data nadania) 7 lipca 2017 r. Należy przypo- mnieć, że zgodnie z art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK również w niesienie zażalenia po upływ ie termi- nu ustawowego jest podstawą do pozostawieniem zażalenia bez rozpoznania. Mając powyższe na względzie Trybunał orzekł jak w sentencji.