Ts 253/15

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 10 maja 2016 r. Pozycja 379 POSTANOWIENIE z dnia 5 maja 2016 r. Sygn. akt Ts 253/15 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Leon Kieres – przewodniczący Małgorzata Pyziak -Szafnicka – sprawozdawca Sławomira Wronkowska - Jaśkiewicz , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego z 11 grudnia 2015 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej L.P., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjn ego 20 lipca 2015 r. (data nadania) L.P. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 41 § 1 oraz art. 42 § 1 i 4 w zw. z art. 459 § 1 i 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U.89.555, ze zm.; dalej: kpk) z art. 78 i art. 45 ust. 1 Konstytucji. Postanowieniem z 11 grudnia 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dal- szego biegu przedmiotowej skardze konstytucyjnej ze względu na fakt, że skarżący nie spełnił podstawowego wymogu formalnego związanego z procedurą wniesienia skargi konstytucyj- nej, tj. nie uzyskał ostatecznego orzeczenia opartego na zaskarżonym przepisie. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł – w ustawowym terminie – zażalenie, w którym zarzucił Trybunałowi naruszenie art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. – o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.102.643, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 1997 r.) przez „błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż skarżący dla wyczerpania drogi prawnej w sprawie orzeczenia o wyłączeniu sędziego prowadzącego po- stępowanie karne w jego sprawie obowiązany był do złożenia zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego w S. z kwietnia 2015 r., pomimo iż na to postanowienie (…) nie przysłu- giwało zażalenie w świetle art. 459 § 1 i 2 kodeksu postępowania karnego”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 138 w zw. z art. 139 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.2016.293; dalej: ustawa o TK z 2015 r.) z dniem 30 sierpnia 2015 r. utraciła moc ustawa o TK z 1997 r. Zgodnie z art. 134 pkt 1 ustawy o TK z 2015 r. w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy OTK ZU B/2016 Ts 253/15 poz. 379 2 w postępowaniu przed Trybunałem w zakresie dotyczącym wstępnego rozpoznania stosuje się przepisy dotychczasowe, tzn. przepisy ustawy o TK z 1997 r. Rozpatrywana skarga konstytu- cyjna została wniesiona przed dniem wejścia w życie ustawy o TK z 2015 r., dlatego do jej wstępnej kontroli, a zatem i do rozpoznania zażalenia, zastosowanie mają przepisy ustawy o TK z 1997 r. Zgodnie z art. 36 ust. 4 w zw. z art. 49 ustawy o TK z 1997 r. skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zaża- lenie na posiedzeniu niejawnym (art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. b w zw. z art. 36 ust. 6 i 7 oraz z art. 49 ustawy o TK z 1997 r.). Trybunał Konstytucyjny bada w szczególności, czy wydając zaskarżone postanowienie, prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skar- dze dalszego biegu. Oznacza to, że na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał analizuje przede wszystkim te zarzuty, które mogą podważyć trafność ustaleń przyjętych za podstawę zaskar- żonego rozstrzygnięcia. Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że kwestionowane postanowienie jest prawidłowe. Skarżący w zażaleniu zarzucił Trybunałowi błędną interpretację art. 46 ust. 1 ustawy o TK z 1997 r. polegającą na przyjęciu, że warunkiem koniecznym wniesienia skargi konstytucyj- nej jest wyczerpanie drogi prawnej, tj. złożenie niedopuszczalnego środka odwoławczego. Należy jednak uznać, że Trybunał Konstytucyjny zasadnie wskazał, że zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy o TK z 1997 r. skarga konstytucyjna może być wniesiona po wyczerpaniu drogi praw- nej, w ciągu 3 miesięcy od doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decy- zji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia. Słusznie podkreślił przy tym w zaskarżonym po- stanowieniu, że skarżący od postanowienia Sądu Rejonowego w S. z kwietnia 2015 r. nie zło- żył żadnego środka zaskarżenia, co oznacza, że nie spełnił on podstawowego wymogu for- malnego związanego z procedurą wystąpienia ze skargą konstytucyjną. Trybunał przypomina, że podnosząc zarzut braku możliwości wniesienia zażalenia od orzeczenia w sprawie wniosku o wyłączenie sędziego, skarżący jest zobligowany do wykazania naruszenia jego konstytucyj- nych praw i wolności w związku z tym brakiem. W tym celu musi uzyskać ostateczne orze- czenie wydane w oparciu o przepis stanowiący przedmiot zarzutu niekonstytucyjności. W analizowanym przypadku powinien on skorzystać z procedury uregulowanej w art. 429 § 1 kpk, czyli obowiązany był zaskarżyć postanowienie Sądu Rejonowego w S . z kwietnia 2015 r. i w ten sposób uzyskać ostateczne orzeczenie w przedmiotowej sprawie oparte na zaskarżonym przepisie. Kwestia ta została szczegółowo przedstawiona w postanowieniu TK z 10 marca 2015 r., sprawa SK 65/13. Niespełnienie powyższej przesłanki – jak słusznie podkreślił Trybunał – stanowi samodzielną podstawę odmowy nadania skardze konstytucyj- nej dalszego biegu. Wniesione zażalenie nie podważa podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, dlatego Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 7 ustawy o TK z 1997 r., postanowił jak w sentencji.