Ts 186/24

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 14 sierpnia 2026 r. Pozycja 122 POSTANOWIENIE z dnia 18 grudnia 2025 r. Sygn. akt Ts 186/24 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Michał Warciński – przewodniczący Jakub Stelina – sprawozdawca Wojciech Sych, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Kon sty tu - cyjnego z 27 marca 2025 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej W . S . , p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Orzeczenie zapadło większością głosów . UZASADNIENIE 1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Try bunału Konstytucyjnego 27 września 202 4 r. (data nadania) W . S . (dalej: skarżąc y ), reprezentowan y przez pełnomocnika z wyboru , zakwestionował zgodność : art. 42.1 w związku z art. 43.2 oraz 11.8 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wyko - nywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz. Urz. UE. L 338 z 23 gru dnia 2003 r., s. 1 – Dz. Urz. UE pols kie wydanie specjalne, rozdział 19, t. 6, s. 243, ze zm. ; dalej: „rozporządzenie Bruksela II bis” ) z 72 ust. 3, art. 47 (mylnie wskazanym jako art. 45), art. 45 ust. 1 Konstytucji . 2 . Postanowieniem z 27 marca 202 5 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżące go 1 kwie tnia 202 5 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze. W uzasadnieniu stwierdził, że skoro skarżący wskazał jako orzeczenie ostateczne wyrok sądu zagranicznego, tj. sądu fińskiego, to niniejsza sprawa znajduje się poza jurysdyk cją polskiego Trybunału Konstytucyjnego . Podstawą odmowy nadania skardze dalszego biegu był zatem brak orzeczenia ostatecznego w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji . 3 . W p i śmie z 8 kwietnia 202 5 r. (data nadania) skarżąc y wni ó sł zażalenie na postanowienie Trybunału o odmowie nadania skardze dalszego biegu, w którym zarzucił OTK ZU B/2026 Ts 186/24 poz. 122 2 zaskarżonemu rozstrzygnięciu błąd w ustaleniach faktycznych polegając y na przyjęciu, że przedmiotem skargi jest badanie zgodności wyroku sądu innego państwa z zawartymi w Konstytucji normami , zamiast badania zgodności z Konstytucją przepisów rozporządzenia Bruksela II bis . 4 . Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 23 września 2025 r. (dorę - czonym pełnomocnikowi skarżącego 1 października 2025 r.) skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego zażalenia przez doręczenie jego trzech odpisów, pod rygorem odrzucenia zażalenia. W odpowiedzi na zarządzenie 1 października 2025 r. (data nadania) skarżąc y usun ą ł wskazany brak formalny. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następu je: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził ist nienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. 2. Po rozpoznaniu złożonego zażalenia Trybunał Konstytucyjny stwierdz a , że kwe- stionowane postanowienie jest prawidłowe, a argumenty przytoczone w zażaleniu nie podwa- żają ustaleń przedstawionych w tym orzeczeniu i nie zasługują na uwzględnienie. Zasadniczą podstawą odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej był brak orzeczenia ostatecznego w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. W skardze jako orzeczenie ostateczne wskazano wyrok Sądu Ape lacyjnego w T . z 12 lutego 2024 r. (sygn. akt […] ), a zatem orzeczenie wydane przez fiński sąd. Po ponownym przeanalizowaniu akt niniejszej sprawy Trybunał podtrzymuje wnioski zawarte w zaskarżonym postanowieniu. W podniesionych zarzut ach skarżąc y wyraził przekonanie, że Trybunał błędnie przyjął, że w postępowaniu wszczętym na skutek wniesienia skargi konstytucyjnej bada się zgodność wskazanego w skardze orzeczenia ostatecznego z zawartymi w Konstytucji normami. Takie stwierdzenie wynika z nieznajomości pr zepisów dotyczących kognicji polskiego sądu konstytucyjnego . Trybunał bowiem , jako sąd prawa, nie jest powołany do oceny indywidu al nego rozstrzygnięcia sądowego pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, czy nawet Konstytucją (zob. postanowienie TK z 5 listopada 2015 r., sygn. Ts 265/15, OTK ZU B/2016, poz. 222), a w celu uruchomienia kontroli konstytucyjności określonej regulacji prawnej przez polski Trybunał Konstytucyjny skarżący musi dysponować orzeczeniem polskiego sądu lub innego polskiego organ u. Zakres terytorialny skutków wyroku polskiego sądu konstytucyjnego w sferze stosowania prawa jest limitowany, co w przypadku skarżącego – gdyby hipotetycznie przyjąć, że możliwe byłoby wydanie przez TK wyroku uwzględniającego skargę konstytucyjną – oznaczałoby brak możliwości „odwrócenia” następstw prawnych wydanego przez sąd obcego państwa wyroku. W postanowieniu z 27 marca 202 5 r. Trybunał zatem zasadnie przyjął, że skarżąc y wni ó sł skargę bez uzyskania orzeczenia ostatecznego w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji i dlatego – na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK – prawidłowo odmówił nadania jej dalszego biegu. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.