Ts 186/15

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 15 stycznia 2016 r. Pozycja 25 POSTANOWIENIE z dnia 11 stycznia 2016 r. Sygn. akt Ts 186/15 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Leon Kieres – przewodniczący Małgorzata Pyziak -Szafnicka – sprawozdawca Andrzej Rzepliński , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstyt u- cyjnego z dnia 25 września 2015 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej S.K., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 5 maja 2015 r. (da- ta nadania) S.K. (dalej: skarżąc y) wni ósł o zbadanie zgodnoś ci art. 49 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) w zakresie, w jakim przepisy te nie dopuszcz ają udziału wspólnika spółki jawnej w postępowaniu karnym w charakterze pokrzywdzonego , z art. 32 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Postanowieniem z 25 września 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania da l- szego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał ustalił, że zakwestionowane przez skarżącego przepisy nie były podstawą orzeczenia wskazanego przez niego jako ostateczne. S karżący wniósł o zbadanie zgodnoś ci z Konstytu cją art. 49 i art. 54 § 1 k.p.k., ostateczne orzeczenie w analizowanej sprawi e zostało zaś wydane na podstawie art. 56 § 2 k.p.k. Wobec powyższ e- go Trybunał odm ówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Ponadto zarzut naru- szenia art. 32 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji przez zakwestionowane art. 49 i art. 54 § 1 k.p.k. Trybunał uznał za oczywiście bezzasadny. W ocenie Trybunału zaskarżone przep i- sy nie wyłączają wspólnika spółki jawnej, ani też samej spółki od udziału w postępowaniu karnym w charakterze oskarżyciela posiłkowego. Jednocześnie Trybunał stwierdził, że rozpa- trywana skarga jest niedopuszczalna, gdyż z analizy jej uzasadnienia wynika, że skarżący kwestionuje sposób rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, a nie konkretne przepisy. Na powyższe postanowienie skarżąc y wni ósł – w ustawowym terminie – zażalenie , w którym jednak nie sformułował żadnych zarzutów, ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że „nie sposób zgodzić się z taką argumentacją [Trybunału]”. Jednocześnie skarżący przyp o- mniał, że w skardze konstytucyjnej zakwestionował zgodność art. 49 i art. 54 § 1 k.p.k. OTK ZU B/2016 Ts 186/15 poz. 25 2 z art. 32 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim nie dopuszczają możl i- wości udziału wspólnika spółki jawnej w postępowaniu karnym w charakterze pokrzywdzo- nego. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 138 w zw. z art. 139 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 1064, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 2015 r.) z dniem 30 sierpnia 2015 r. utraciła moc poprzednia ustawa o TK , tj. ustawa z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Jednak zgodnie z art. 134 pkt 1 ustawy o TK z 2015 r. w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy w postępowaniu przed Trybunałem w zakresie dotyczącym wstę p- nego rozpoznania stosuje się przepisy dotychczasowe, tzn. przepisy ustawy o TK. Rozpatr y- wane zażalenie dotyczy postanowienia o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstyt u- cyjnej, która została wniesiona przed 30 sierpnia 2015 r., dlatego do jej w stępnej kontroli, a zatem i do rozpoznania złożonego zażalenia, zastosowanie mają nadal przepisy ustawy o TK. Zgodnie z art. 36 ust. 4 w zw. z art. 49 ustawy o TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania dal- szego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażal e- nie na posiedzeniu niejawnym (art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. b w zw. z art. 36 ust. 6 i 7 oraz z art. 49 ustawy o TK). Trybunał Konstytucyjny bada w szczególności, czy wydając zaskarżone post a- nowienie, prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego bi e- gu. Oznacza to, że na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał analizuje przede wszystkim te zarzuty, które mogą podważyć trafność ustaleń przyjętych za podstawę zaskarżonego ro z- strzygnięcia. Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Zgodnie z orzecznictwem T rybunału zażalenie na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucy jnej powinno dotyczyć podstaw, na których została oparta odmowa. Przedmiotem postępowania zażaleniowego jest bowiem ustalenie ich prawidłow o- ści. W związku z powyższym skarżący jest zobligowany do przedstawienia zarzutów wzglę- dem argumentacji stanowiska Try bunału wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu. We wniesionym zażaleniu skarżący nie wskazał natomiast żadnych zarzutów pod adresem post a- nowienia T rybunału z września 2015 r., ogranicz ył się jedynie do powtórzenia argumentacji zawartej w skardze konstytucyjnej. Fakt ten uniemożliwia dokonani e kontroli zaskarż onego postanowienia. Niepowołanie żadnych zarzutów względem zaskarżonego postanowienia musi prowadzić do automatycznego nieuwzględnienia zażalenia, Trybunał nie może bowiem o d- nieść się w żaden sposób do jego treści . Wniesione zażalenie nie podważa podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, dlatego Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 49 w zw . z art. 36 ust. 7 ustawy o TK, postanowił jak w sentencji.