Ts 184/18

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 2 0 kwietnia 2021 r. Pozycja 8 4 POSTANOWIENIE z dnia 24 lutego 202 1 r. Sygn. akt Ts 184/18 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Leon Kieres – przewodniczący Stanisław Piotrowicz – sprawozdawca Piotr Pszczółkowski , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie T rybunału Ko nstytu- cyjneg o z 2 2 września 20 20 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej M.J. , p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia . Orzeczenie zapadło jednogłośnie . UZA S ADNIENI E 1. W skardze konstytucyjnej , wniesione j do Trybunału Konstytucyjnego 18 grudnia 201 8 r. (data nadania) , M.J. (dalej: skarżąc y ) , reprezentowan y przez pełnomocnika ustano - wionego z wyboru, wystąpił o stwierdzenie, że art. 244 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm. ; dalej: k.p.c. ), art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 1313, ze zm. ; dalej: u.p.g.s.p. ) oraz art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1265, ze zm. ; dalej: u.p.g.r.p. ) jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 i art. 7 oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji . Skarżący zakwestionował także zgodność art. 29 k.p.c. w zakresie, w jakim ,,wyłącznym do rozpoznania powództwa jest Sąd z którego działaniem wiąże się powództwo” z art. 45 ust. 1 Konstytucji , jak również art. 804 k.p.c. w zakresie, w jakim ,,nie obejmuje organów sądowych badających obowiązek objęty tytułem wykonawczym w toku kontroli czynności komornika” z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji . Zdaniem ska rżącego zakwestionowany ,,Art. 244 § 1 Ustawy Kodeks Postępowania Cywilnego, Art. 15 ust. 3 Ustawy z 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa oraz Art. 33 ust. 2 Ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypo - spolitej P olskiej są niezgodne (…) z prawem do rzetelnej procedury sądowej oraz zasadami demokratycznego państwa prawnego i działaniem przez organy publiczne wyłącznie w granicach prawa i na jego podstawie”. Kwestionując a rt. 804 k.p.c. skarżący podniósł, że OTK ZU B/202 1 Ts 184/18 poz. 8 4 2 ograniczenie zakazu badania treści tytułu wykonawczego jedynie do organu egzekucyjnego jest naruszeniem zasady demokratycznego państwa prawa, a w szczególności naruszeniem prawa skarżącego określonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji. Na tomiast art. 29 k.p.c. zarzucono naruszenie prawa do rzetelnego procesu oraz zasad państwa prawa 2. Po stanow ieniem z 2 2 września 20 20 r. ( dorę czo n ym pełnomocnikowi skarżące go 2 9 września 20 20 r. ) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalsz ego biegu skard ze kon- stytucyjnej wskazując , że nie spełnia ona warunków określonych w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) . S karżący nie określił, który z zakwestionowanych w skardze przepisów i w jakim zakresie był podstawą prawną wyroku z 18 października 2018 r., a który postanowienia z 22 listopada 2018 r. N ie wyjaśnił również, w którym z orzeczeń doszło do naruszenia jego wolności i praw wskazanych w skardze. W związku z tym nie uprawdopodobnił, iż w sprawie, której dotyczy skarga – w wyniku wy- dania orzeczeń, o których mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji – doszło do naruszenia jego wol- ności lub praw konstytucyjnych. Skarżący nie usunął także jednego z br a ków formalnych skargi, ponieważ nie przesłał odpisu albo kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem po- stanowienia S ądu Okręgowego w W. z 22 listopada 2016 r. (sygn. akt […] ). Trybunał wska- zał również, że zakwestionowany w skardze art. 804 k.p.c. nie był podstawą żadnego z orze- czeń wydanych w sprawie, w związku z którą została wniesiona skarga. Skarżący nie upraw- dopodobnił także, że w zakresie w jakim przedmiotem skargi uczyn ił art. 244 § 1 k.p.c., art. 15 ust. 3 u.p.g.s.p. i art. 33 ust. 2 u.p.g.r.p. , doszło do naruszenia jego wolności lub praw konstytucyjnych. T wierdzenia, iż pełnomocnik występujący w zastępstwie Skarbu Państwa nie posiadał odpowiednich uprawnień, a legityma cja radcy Prokuratorii ,,poświadcza nie- prawdę” nie znajdują bowiem potwierdzenia w orzeczeniach wskazanych jako podstawa wniesionej skargi. 3. W zażaleniu z 5 października 20 20 r. (data nadania) skarżąc y zakwestionował po- stanowienie T rybunału z 2 2 września 20 20 r. , wn osząc o jego uchylenie oraz o nadanie biegu skardze konstytucyjnej. Zdaniem skarżącego za nieuzasadnioną i pozbawioną podstaw for- malnych należy uznać odmowę rozpoznania skargi na tej podstawie, że wskazał on dwa od- rębne rozstrzygnięcia stanowiące orzeczenia ostateczne w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytu- cji. Jego zdaniem d omaganie się złożenia przez stronę innych orzeczeń (wydanych w toku postępowania) nie znajduje uzasadnienia w przepisach ustawy, ponieważ art. 53 ust. 2 u.o.t.p.TK nie nakłada na stronę obowiązku złożenia odpisów potwierdzonych za zgodność z oryginałem wsz ystkich orzeczeń wydanych w toku postępowania, ale jedynie określa obo- wiązek złożenia ostatniego z orzeczeń posiadającego status ,,ostatecznego” w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. Skarżący p odtrzymuje również zarzut, że ,, zaskarżon a norma praw- na – ar t. 804 k.p.c. – był a podstawą wydanego orzeczenia ”, albowiem na jej podstawie za- równo sądy pierwszej jak i drugiej instancji ustaliły , czy czynności podjęte przez pozwanego były zgodne z prawem. W skazał również, że nieuzasadniony jest pogląd wyrażony w zakwe- stionowanym postanowieniu, iż możliwe jest zaskarżenie wyłącznie przepisów , jakie zostały bezpośrednio użyte w ostatecznym orzeczeniu. Jego zdaniem przedmiotem skargi konstytu- cyjnej może być ,,nie tylko przepis wskazany w petitum rozstrzygn ięcia, czy w jego uzasad- nieniu, ale także te regulacje, które znajdują zastosowanie przy rozstrzyganiu sprawy, mając bezpośredni wpływ na ukształtowanie osnowy sentencji” (s. 6 zażalenia) . OTK ZU B/202 1 Ts 184/18 poz. 8 4 3 Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje : 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2 393 ; dalej: u.o.t.p . TK) , skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Ko nstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5 - 8 u.o.t.p.TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. 2 . Trybunał Konstytucyjny stwierdza , że kwestionowane postanowienie jest prawi- dłowe, a zarz uty sformułowane w zażaleniu nie podważają podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. 3. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że skarżący nie odniósł się do głównej podstawy odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu jaką było nieuprawdopo- dobnienie, że – w wyniku wydania orzeczeń, o których mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji – doszło do naruszenia jego wolności lub praw konstytucyjnych . Skarżący wskazał natomiast, że Trybunał odmówił nadania biegu skardze konstytucyjnej ponieważ ,,niedopuszczalne jest łączenie w jedną skargę konstytucyjną dwóch odrębnych stanów faktycznych procedowanych odrębnymi postępowaniami i zakończonych odrębnymi orzeczeniami” . W konsekwencji do- prowadziło to – zdaniem skarżącego – do uznania przez Trybunał, że nie doszło do określenia ostatecznego orzeczenia stanowiącego podstawę złożenia skargi. Trybunał przypomina, że skarżący nie określił, który z zakwestionowanych w skardze przepisów i w jakim zakresie był podstawą prawną wskazanych przez niego orzeczeń. N ie wyjaśnił również, w którym z orze- czeń doszło do naruszenia jego wolności i praw wskazanych w skardze. W związku z tym Trybunał stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił , iż w sprawie, której dotyczy wniesio- na do Trybunału skarga – w wyniku wydania orzeczeń, o których mowa w art. 79 ust. 1 Kon- stytucji – doszło do naruszenia jego wolności lub praw konstytucyjnych. To właśnie p owyż- sza okoliczność przesądziła o odmowie nadania s kardze dalszego biegu, a nie – jak twierdzi skarżący – brak określenia ostatecznego orzeczenia stanowiącego podstawę złożenia skargi. 4. Skarżący odniósł się natomiast do nieusunięcia jednego z braków formalnych skargi jakim było nieprzesłanie odpisu alb o kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem posta- nowienia Sądu Okręgowego w W. z 22 listopada 2016 r. (sygn. akt […] ). Nie można zgodzić się z argumentacją s karżącego , że art. 53 ust. 2 u.o.t.p.TK określa jedynie obowiązek złożenia ostatniego z orzeczeń posiadającego status ,,ostatecznego” w rozumieniu art. 79 ust. 1 Kon- stytucji , a domaganie się złożeni a innych orzeczeń (wydanych w toku postępowania) nie znajduje uzasadnienia w przepisach ustawy. Trybunał przypomina, że z godnie z art. 53 ust. 2 u .o.t.p.TK do skargi konstytucyjnej dołącza się wyrok, decyzję lub inne rozstrzygnięcie wy- dane na podstawie przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawac h albo obo- wiązkach skarżącego określonych w Konstytucji i w stosunku do którego skarżący domaga się stwierdzenia zgodności z Konstytucją (pkt 1) oraz wyroki, decyzje lub inne rozstrzygnię- cia potwierdzające wyczerpanie drogi prawnej, o której mowa w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK (pkt 2). Z treści tego przepisu wynika, że skarżący jest zobowiązany do doręczenia nie tylko orzeczeń ostatecznych w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji , ale także rozstrzygnięć, które potwierdzają wyczerpanie przysługującej mu drogi p rawnej. Wynika to z tego , że nie zawsze OTK ZU B/202 1 Ts 184/18 poz. 8 4 4 rozstrzygnięcie, które potwierdza wyczerpanie drogi prawnej , musi być jednocześnie orze- czeniem ostateczn ym w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji . W tym miejscu Trybunał zwraca uwagę na pewną niekonsekwencj ę w argumentacji skarżącego, który stwierdza, że nie widzi potrzeby w doręczaniu orzeczeń wydanych na wcześniejszych etapach postępowania , po czym domaga się badania przez Trybunał przepi- sów, które nie zostały bezpośrednio wskazane w orzeczen iu kończącym postępowanie, a mo- gły mieć zastosowanie w jego sprawie . 5. T wierdze nia skarżącego, że art. 804 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.; dalej: k.p.c.) był podstawą wy- dania wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z 18 października 2018 r. (sygn. ak t […] ), ponieważ w uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, iż zakaz określony w art. 804 k.p.c. nie dotyczy organów sądowych badających skargę na czynności komornika złożoną w toku postępowania egzekucyjnego , nie znajduj ą potwierdzenia w treści wskazanego orzeczenia. 6. Trybunał stwierdził również , że s karżący nie odniósł się do zarzutu nieuprawdopo- dobni enia , iż w zakresie , w jakim przedmiotem skargi uczynił art. 244 § 1 k.p.c., art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 1313, ze zm.) i art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1265, ze zm.) doszło do naruszenia jego wolności i praw konstytucyjnych. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił ja k w sentencji.