Ts 170/18

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 8 listopada 2019 r. Pozycja 206 POSTANOWIENIE z dnia 17 lipca 2019 r. Sygn. akt Ts 170/18 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Piotr Tuleja, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Z.C. w sprawie zgodności: art. 73 ust. 4 ustawy z 13 październi ka 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872) w zakresie, w jakim dopuszcza odmowę wypłaty odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości w sytuacji wszczęcia postępowania o stwierdzenie nabycia z mo cy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę, a zwłaszcza pod jej pobocze gruntowe, po upływie terminu, gdy stan faktyczny nie dawał podstaw żadnemu z właścicieli do snucia podejrzenia , iż jakikolwiek inny podmiot może sobie rościć prawa do części tej działki , z art. 21 ust. 1 oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 27 listopada 2018 r. (data nadania), Z.C. (dalej: skarżący ) wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. Pismem z 25 czerwca 2018 r. skarżący wystąpił do Prezydenta Miasta R . z wnioskiem zawierającym żądanie wykupienia części działki zajętej pod drogę publiczną, ewentualnie o wypłacenie odszkodowania za zajętą część nieruchomości, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121, ze zm.). Prezydent Miasta R. wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej decyzją z 11 lipca 2018 r. (znak […] ) rozstrzygnął o odmowie ustalenia i wypłaty odszkodowania na rzecz skarżącego za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną. W uzasadnieniu wskazano, że w sprawie nie został a spełniona przesłanka terminowego złożenia wniosku, gdyż strona złożyła wniosek zawierający żądanie ustalenia i wypłaty odszkodowania po upływie terminu wyznaczonego w przepisie art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 1 3 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872), OTK ZU B/2019 Ts 170/18 poz. 206 2 wobec czego jej roszczenie o odszkodowanie wygasło. Skarżący od powyższej decyzji złożył odwołanie w przepisanym terminie. Wojewoda decyzj ą z 27 sierpnia 2018 r. ( […] ) utr zymał w mocy zaskarżoną decyzję, która została doręczona skarżącemu 31 sierpnia 2018 r. Skarżący oświadczył, że decyzja jest ostateczna i nie został wniesiony nadzwyczajny środek zaskarżenia. T rybunał Konstytucyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjny m (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania. Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań lub gdy jest oczywiście bezzasadna. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, może wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. Z powyższej normy wynikają dwa podstawowe warunki wniesienia skargi konstytucyjnej. Pierwszym z nich jest wymaganie, by sąd wydał orzeczenie na podstawie przepisu, którego konstytucyjność kwestionuje skarżący. Drugim warunkiem wynikającym z art. 79 ust. 1 Konstytucji jest ostateczny charakter rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie skarżącego. Ten wymóg jest rozwinięty w art. 77 ust. 1 u.o.t.p. TK, który stanowi o „wyczerpaniu drogi prawnej”, a jako datę początkową biegu trzymiesięcznego terminu wniesienia skarg i wskazuje doręczenie skarżącemu „prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia”. Analizowanej skardze należało odmówić nadania dalszego biegu, ponieważ nie spełnia ona wskazanych przesłanek. Skarżący zakwestionował art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133 , poz. 872) w brzmieniu: „Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2, będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określo nych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa”. Jako ostateczne orzeczenie skarżący wskazał decyzję Wojewody z 27 sierpnia 2018 r., utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję o odmowie ustalenia i wypłaty odszkodowania na rzecz skarżącego za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną. Tymczasem orzeczeniem , które skarżący wskazuje jako ostateczne orzeczenie o jego wolnościach i prawach , jest decyzja organu administracyjnego. Bezsporne jest, że w drodze dwuinstancyjnego postępowania zapada ostateczna decyzja organu administracyjnego. Nie oznacza to jednak, że jest to decyzja ostateczna w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. Wydanie tej decyzji nie jest także równoznaczne z wyczerpaniem drogi prawnej. Ostateczne decyzje zapadłe w trybie administracyjnym powinny być także, przed wniesieniem skargi konstytucyjnej, przedmiotem po stępowania sądowego. Przesłanką dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie wszystkich środków przysługujących stronie w toku instancji przewidzianych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz . U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.). OTK ZU B/2019 Ts 170/18 poz. 206 3 Tryb unał Konstytucyjny stwierdził, że z punktu widzenia przesłanek dopuszczalności wystąpienia ze skargą konstytucyjną , na skarżącym ciąży obowiązek doprowadzenia w indywidualnej sprawie do wydania prawomocnego wyroku sądowego. W przypadku postępowania administracyjnego wiąże się to z koniecznością skierowania skargi na decyzję administracyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) i uzyskania tą drogą prawomocnego wyroku tegoż sądu. Wyłącznie orze czenie NSA rozumiane jest jako „ostateczne rozstrzygnięcie” w ujęciu art. 79 ust. 1 Konstytucji. Trybunał stwierdza, że wskazana przez skarżącego decyzja administracyjna nie jest ostatecznym rozstrzygnięciem w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. Wniesiona skarga konstytucyjna nie sp ełnia podstawowych przesłanek określonych w art. 53 ust. 1 pkt 1, art. 53 ust. 2 pkt 1 i art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK. Wskazana okoliczność jest – zgodnie z art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK – podstawą odmowy nadania analizowanej skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W związku z powyższym, Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty doręczenia tego postanowienia.