Ts 17/17

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 14 lutego 2019 r. Pozycja 35 POSTANOWIENIE z dnia 17 grudnia 2018 r. Sygn. akt Ts 17/17 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Julia Przyłębska  przewodnicząc y i sprawozdawca Michał Warciński Grzegorz Jędrejek , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie T ry bunału Konstytu- cyjnego z dnia 21 sierpnia 2017 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej M.G., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE 1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 20 stycznia 2017 r. (data nadania) radca prawny M.G. (dalej: skarżąca) zakwestionowała zgodność: po pierwsze, art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji pu blicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782, ze zm.; dalej: u.d.i.p.) w zakresie, w jakim nakazuje stosowanie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze z m.; dalej: k.p.a.) wyłącznie do decyzji, o których mowa w art. 16 ust 1 u.d.i.p.; po drugie, art. 28 k.p.a. w zakresie, w jakim nie znajduje zastosowania do postępowania w sprawach o udostępnienie informacji publicznej, z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji, w szczególności z wywodzoną z tych przepisów oraz z art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwen cji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.; dalej: Konwen- cja) zasadą sprawiedliwości proceduralnej w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji; art. 30 K onstytucji; art. 32 w związku z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 oraz art. 78 Konstytucji. 2. Postanowieniem z 21 sierpnia 2017 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał uznał, że w postępowaniu zainicjowanym złożeniem skargi konstytucyjnej nie jest dopuszczalne badanie zgodności przepisów ustaw z umowami międzynarodowymi (Konwencją). Ponadto, zdaniem Trybunału, skarżąca uczyn i- ła przedmiotem skargi art. 16 ust . 2 u.d.i.p., tzn. przepis niepozostający w związku treścio- wym z prawami podmiotowymi, o których ochronę wnosiła, natomiast zaskarżony art. 28 OTK ZU B/2019 Ts 17/17 poz. 35 2 k.p.a. nie stanowił samodzielnej podstawy uznania, że skarżąca nie może być stroną postępo- wania z zakresu d ostępu do informacji publicznej. Dlatego też Trybunał stwierdził, że skarżąca nieprawidłowo określiła przedmiot kon- troli, co uniemożliwiło nadanie skardze dalszego biegu. 3. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca dowodzi , że sformułowane w skardz e zarzuty są prawidłowe. W jej ocenie to właśnie na podstawie art. 16 ust. 2 u.d.i.p. NSA uznał, że skarżąca nie może być stroną postępowania dotyczącego dostępu do informacji publicznej. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) skarżą- cemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowie nie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sę- dziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym. Bada w szczególności, czy w wyda- nym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dal- szego biegu. 2. Trybunał Konstytucyjny uznaje, że postanowienie o odmowie nadania rozpatrywa- nej skardze konstytucyjnej dalszego biegu jest prawidłowe, a zarzuty sformułowane w zaża- leniu nie zasługują na uwzględnienie. 3. Jak trafnie stwierdził T rybunał w zaskarżonym postanowieniu, art. 16 ust. 2 u.d.i.p. reguluje zasady wnoszenia odwołań od dec yzji wymienionych w jego ust. 1. Nie dotyczy na- tomiast prawa podmiotowego, o którego ochronę wnosi skarżą ca, tj. prawa do bycia stroną postępowania z zakresu dostępu do informacji publicznej i toczącego się w jego następstwie postępowania sądowoadministracyjnego (prawa do sądu) . Przepis t en nie wyraża ogólnej re- guły dotyczącej stosowania przepisów k.p.a. w takim postępowaniu i – przede wszystkim – nie określ a jego stron. Z tego też powodu , mimo że art. 16 ust. 2 u.d.i.p był podstawą prawną ostatecznego orzec zenia wydanego wobec skarżącej, tj. w yroku NSA z 6 września 2016 r., sygn. […] (czego Trybunał w zaskarżonym postanowieniu nie kwestionował), to nie stanowił podstawy prawnej orzeczenia o prawie podmiotowym, którego naruszenie skarżąca zarzuciła w skardze konstytucyjnej. Nie był też podstawą uznania, że skarżąca nie może być stroną postępowania toczącego się w sprawie o udostępnienie wnioskodawcy i nformacji publicznej, bowiem jego przedmiot regulacji nie obejmuje tego zagadnienia. Trybunał podkreśla, że tezę tę potwierdzają również fragmenty wyroku NSA, na które powołuje się skarżąca w zażaleniu . Jak wskazał Trybunał w zaskarżonym orzeczeniu, sąd ten stwierdził, że strony postępo wania z zakresu dostępu do informacji publicznej określa przepis tej ustawy, tj. art. 2 ust. 1 u.d. i.p., z którego wynika, że stroną takiego postępowania jest wy- łącznie wnioskodawca. Przepis ten jest przepisem szczególnym wobec art. 28 k.p.a., który – w związku z tym – ni e będzie miał w takich sprawach zastosowania (s. 6 uzasadnienia wy- roku NSA). Końcowy fragment uzasadnienia wyroku NSA, który przytoczyła skarżąca (s. 9), za- wiera jedynie podsumowanie wcześniejszych rozważań i dotyczy pra wa skarżącej do wnie- sienia odwołania. Sąd wyjaśnił, że w sprawie nie została spełniona przesłanka podmiotowa do złożenia odwołania, gdyż dokonał tego podmiot niebędący stroną postępowania. Sąd przypo- mniał, że we wcześniejszych rozważaniach wy kazał, że art. 28 k.p.a. nie będzie miał w spra- wie zastosowania. Skoro skarżąca nie była stroną postępowania o udzielenie informacji, a na OTK ZU B/2019 Ts 17/17 poz. 35 3 mocy art. 16 ust. 2 u.d.i.p. przepisy k.p.a. stosuje s ię do decyzji, o których mowa w jego ust. 1, to skarżąca nie by ła legitymowana także do wniesienia odwołania. Biorąc powyższe pod uwagę, Trybunał w za skarżonym postanowieniu prawidłowo stwierdził, że nie występuje związek treściowy między zaskarżonym art. 16 ust. 2 u.d.i.p. a prawami podmiotowymi, któ rych naruszenie skarżąca zarzuciła, co uzasadniło odmowę nadania skardze dalszego biegu. Z zażalenia wynika również, że zdaniem skarżącej jest ona adresatem decyzji Burmi- strza R. z 5 maja 2015 r. o odmowie udzielenia informac ji publicznej. Odwołując się do sta- nowiska ska rżącej , można w sposób bardziej komunikatywny wykazać, że art. 16 ust. 2 u.d.i.p. nie reguluje z agadnienia stron postępowania dotyczącego d ostępu do informacji pu- blicznej. Skoro przepis ten w odniesieniu do odwołań od decyzji wydanych w takich postę- powaniach odsyła do stosowania k.p.a., w tym do art. 28 tej ustawy, to nie byłoby przeszkód, aby uznać istnienie prawa skarżącej do wniesienia odwołania (przy założeniu, że wskazana wyżej decyzja została wydana wobec skarżącej) . Tymc zasem sądy uznały, że skarżąca takie- go prawa nie ma, bowiem art. 28 k.p.a. nie stosuje się do określenia stron postępowania doty- czącego udzielenia informacji z uwagi na przepis szczególny, którym jest art. 2 ust. 1 u.d.i.p. W konsekwencji w zaskarżonym postanowieniu Trybunał prawidłowo uznał, że to art. 2 ust. 1 u.d.i.p. w powiązaniu z art. 28 k.p.a. stanowił podstawę prawną orzeczenia o pra- wie pod miotowym skarżącej do udziału w postępo waniu zainicjowanym wnioskiem o udzie- lenie informacji publicznej, a w ięc skarżąca nieprawidłowo określiła przedmiot zaskarżenia. 4. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny nie uwzględnił zażalenia.