Ts 158/18

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 10 marca 2020 r. Pozycja 95 POSTANOWIENIE z dnia 17 grudnia 2019 r. Sygn. akt Ts 158/18 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Zbigniew Jędrzejewski , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Quality Products Spółki z o.o. w sprawie zgodności: art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849) z: a) art. 2 w związku z art. 84 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) art. 84 i art. 217 w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji, c) art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 84 Konstytucji, p o s t a n a w i a: nadać skardze konstytucyjnej dalszy bieg. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 17 października 2018 r. (data nadania) Quality Products Spółka z o.o. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez radcę prawnego ustanowionego pełnomocnikiem z wyboru, wystąpiła z żądaniem na tle następującego stanu faktycznego. Decyzją Wójta Gminy D . z 24 czerwca 2015 r. ([ … ] ) określono skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na kwotę: 63 242 zł za rok 2011, 60 778 zł za rok 2012 i 99 825 zł za rok 2013. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K . , po rozpoznaniu odwołania skarżącej, decyzją z 1 wrześ nia 2015 r. ([ … ] ) utrzymało zaskarżony akt w mocy. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S . z 21 stycznia 2016 r. (sygn. akt [ … ] ) oddalono wniesioną przez skarżącą skargę na decyzję organu drugiej instancji. Wyro kiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2018 r. (sygn. akt [ … ]) oddalono wniesioną przez skarżącą skargę kasacyjną. Wyrok ten wskazano w skardze konstytucyjnej jako ostateczne rozstrzygnięcie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. Nac zelny Sąd Administracyjny , dokon ując wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 sty - cznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849; obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 1170; brzmienie przepisu nie uległo zmianie ; dalej: u.p.o.l.) wyjaśnił, iż „w niniejszej sprawie organy uznały, że stan techniczny budynków nie pozwala na zastosowanie wyłączenia przedmiotowego, o którym jest mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. OTK ZU B/2020 Ts 158/18 poz. 95 2 in fine ze względu na sposób, w jaki zinterpretowały pojęcie »względy techniczne «”, gdyż „w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że pod tym pojęciem należy rozumieć okoliczności obiektywne, trwałe, nieusuwalne, niezależne od przedsiębiorcy.” A więc, „względy techniczne w sposób trwały muszą wyłączać możliwość wyko rzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej”. Dlatego „niewykorzystanie nieruchomości ze względu na konieczność przeprowadzenia remontu ma charakter tymczasowy i usuwalny, niepodyktowany względami technicznymi, lecz ekonomicznymi.” Sąd przypomniał również, że „w swej konstrukcji podatek ten nie nawiązuje do efektów ekonomicznych, co oznacza, że z punktu widzenia podatkowo -prawnego (podstawy opodatkowania i stawki podatkowej) nie jest ważna okoliczność, jak intensywnie wykorzystywany jes t przedmiot opodatkowania oraz jakie (i czy w ogóle) przynosi to efekty finansowe.” Przypomniał również, że w orzecznictwie sądowym prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie uzależnia opodatkowania nieruchomości od sposobu jej wykorzystywania przez podatnika. Skoro więc stan nieruchomości opisany przez skarżącą nie wyklucza możliwości wykorzystania ich do prowadzenia działalność gospodarczej z przyczyn technicznych to, zdaniem sądu, organy prawidłowo dokonały subsumpcji s tanu faktycznego pod normę z art. 1 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Przedmiotem skargi jest zarzut naruszenia – wskutek zastosowania przez sąd kwestionowanego w skardze przepisu – wynikając ych z: 1) art. 2 w związku z art. 84 i art. 217 Konstytucji – zasad państwa praw nego, poprawnej legislacji podatkowej i pewności prawa; 2) art. 84 i art. 217 w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji – zasady szczególnej ok reśloności regulacji daninowych w związku z naruszeniem prawa własności skarżącej ; 3) art. 2 w związku z art. 6 4 ust. 1 i 2 w związku z art. 84 Konstytucji – „praw ekonomicznych podatników przez wprowadzenie nadmiernie szerokiej definicji »względów technicznych « pozwalających na wyłączenie spod opodatkowania budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, który nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności” . W ocenie skarżącej, definicja „względów technicznych” zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. j est niejasna. W związku z tym do zakresu wykorzystywania nieruchomości do dzia łalności gospodarczej , sądy administracyjne zaliczają także potencjalną możliwość wykorzystywania takiej nieruchomości po przywróceniu jej do użytku. Tak wywiedzionej normie prawnej skarżąca stawia zarzut niekonstytucyjności, gdyż objęcie przedmiotowym podatkiem nieużytkowanej nieruchomości tylko z tego powodu, że podatnik (skarżąca) ma potencjalnie (po przeprowadzeniu stosownych remontów) możliwość jej wykorzystywania w przyszłości, narusza – zdaniem skarżącej – jej konstytucyjne wolności i prawa. S karżąca powołuje się w skardze także na uzasadnienie wyroku T rybunału z 12 gru- dnia 2017 r. (sygn. SK 13/15, OTK ZU A/2017, poz. 85) , stwierdzając ego niezgodność art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. – rozumianego w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospo dar- czej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współ - posiadaczem – z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 16 października 2019 r., skar żąc a – na podstawie art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK) – został a wezwana do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej. Pismem z 23 października 2019 r. (data nadania) skarżąc a – do chowując przewidzianego prawem terminu – odpowiedział a na doręczone jej zarządzenie . OTK ZU B/2020 Ts 158/18 poz. 95 3 Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje. 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytu cyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK), skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Na etapie wstępnej kontroli Trybunał Konstytucyjny bada, czy skarga spełnia przesłanki, o których mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz w przepisach u.o.t.p. TK. 2. W ocenie Trybunału, badana skarga konstytucyjna spełnia wymogi formalne wynikające z art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz z przepisów u.o.t.p. TK w stopniu uzasadniającym nadanie jej dalszego biegu. W ątpliwości co do poprawności , zarówno wskazanego w skardze sposobu naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw skarżącej, naruszonych – jej zdaniem – wskutek wydania ostatecznego orzeczenia na podstawie kwestionowanego w skardze przepisu, jak i uzasadnienia jego niekonst ytucyjności, Trybunał postanowił pozostawić do rozpoznania na etapie kontroli merytorycznej. Skarżąc a wyczerpa ł a przysługującą jej drogę prawną, ponieważ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2018 r. (sygn. akt [ … ]) był ostatecznym o rzeczeniem wydanym w sprawie objętej wniesioną skargą (art. 79 ust. 1 Konstytucji). Dochowany został również trzymiesięczny termin wniesienia skargi konstytucyjnej (art. 77 ust. 1 u.o.t.p. TK). Skarżąc a udokumentowa ł a datę doręczenia tego orzeczenia (art. 53 ust. 1 pkt 5 u.o.t.p. TK), od którego – jak oświadczyła – nie wniesiono nadzwycz ajnego środka zaskarżenia (art. 53 ust. 1 pkt 6 u.o.t.p. TK). Skarga przedstawia stan faktyczny sprawy (art. 53 ust. 1 pkt 4 u.o.t.p. TK). Adekwa- tnie zarówno do treści orzec zenia wydanego w sprawie, jak i do zarzutów sformułowanych w skardze, określony został przedmiot zaskarżenia (art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p. TK). Skarżąc a przedstawi ł a także argumenty uprawdopodobniające zarzut naruszenia – wskutek zasto- sowania kwestionowanego przepisu – przysługujących jej konstytucyjnych praw i wolności (art. 53 ust. 1 pkt 2-3 u.o.t.p. TK). Skarga nie jest też oczywiście bezzasadna (art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p. TK). Skargę konstytucyjną złożył w imieniu skarżące j radca prawny , który załączył stosowne pełnomocnictwo szczególne (art. 44 ust. 1 i art. 53 ust. 2 pkt 3 u.o.t.p. TK). 3 . Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że badana skarga spełnia wymagania przewidziane w ustawie, jak też nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p. TK. Dlatego na podstawie art. 61 ust. 2 u.o.t.p. TK nadał skardze dalszy bieg. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.