Ts 147/19

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 20 kwietnia 2021 r. Pozycja 8 1 POSTANOWIENIE z dnia 17 listopada 20 20 r. Sygn. akt Ts 147/19 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Stanisław Piotrowicz , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej J.W. w sprawie zgodności: art. 123 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1987, ze zm.) w zakresie, w jakim „uznaje sobotę jako dzień n iebędący dniem ustawowo wolnym od pracy” z art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENI E 1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 26 września 2019 r. (data nadania) J.W. (dalej: skarżąc y ), reprezentowan y przez pełnomocnika z wybor u , wystąpił z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego . Skarżąc y , w yrok iem Sądu Rejonowego w O. z 2 kwietnia 2019 r. (sygn. akt […] ; dalej: wyrok Sądu Rejonowego ) , został skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres próby 2 lat. Zarządzeniem z 9 maja 2019 r. (sygn. akt jw.) upoważniony s ędzia Sądu Rejonowego w O. odmówił przyjęcia wniesionego środka odwoławczego. W uzasadnieniu wyjaśniono , że obrońca oskarżonego otrzymał odpis wyrok u Sądu Rejonowego wraz z uzasadnieniem 19 kwietnia 2019 r. Wskazano, że u stawowy termin do wniesienia apelacji wynosi ł 14 dni i w sprawie skarżącego przypadał 4 maja 2019 r. A pelacj ę tymczasem wniesiono 6 maja 2019 r., a więc po upływie przepisanego terminu. Po d kreślono przy tym, że fakt, iż 4 maja 2019 r. wypadł w sobotę nie ma żadnego wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia, ponieważ sobota nie jest dniem uznawanym przez ustawę za dzień wolny od pracy. Skarżący na powyż- sze zarządzeni e wniósł zażalenie. Sąd Okręgowy w O. p ostanowie niem z 2 6 czerwca 2019 r. (sygn. akt […] ; dalej : po- stanowienie Sądu Okręgowego) u trzymał w mocy zaskarżone zarządzenie. 2. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 13 lutego 2020 r. skarżąc y został wezwan y do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez : 1) udokumen- OTK ZU B/202 1 Ts 147/19 poz. 8 1 2 towanie daty doręczenia skarżącemu postanowienia Sądu Okręgowego ; 2) doręczenie: a) oryginału lub poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu oraz 4 kopii pełnomocnic- twa szczególnego do sporządzenia i w niesienia skargi konstytucyjnej oraz do reprezentacji skarżącego w postępowaniu przed Trybunałem , b) 2 egzemplarzy skargi konstytucyjnej wraz z załącznikami; 3) wskazanie, jakie jego konstytucyjne prawa lub wolności wynikające z art. 77 ust. 2 Konstytucji zostały naruszone przez zakwestionowany przepis i w jaki sposób; 4) uzasadnienie zarzutu niezgodności kwestionowanego przepisu ze wskazanymi prawami lub wolnościami skarżącego . W piśmie procesowym z 27 lutego 2020 r. (data nadania) skarżący ustosunkował się do powyższego wezwania. 3. Zdaniem skarżącego zakwestionowany w skardze konstytucyjnej art. 123 § 3 usta- wy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1987, ze zm.) narusza art. 77 ust. 2 Konstytucji. Sk arżący w skazuje, że wykładnia dokonana przez sądy orzekające w jego sprawie jest niewłaściwa. Wykładnia systemowa przedmiotowego przepisu prowadzi bowiem do wniosku, że sobota jest dniem ustawowo wolnym od pracy. P odkreśl a on, że ustawodawca nie nadąża za zmianami społecznymi, ponieważ sobota , od wielu lat , jest powszechnie uznawana za dzień wolny od pracy. W piśmie procesowym z 27 lutego 2020 r. (data nadania) skarżący podniósł, że za- kwestionowany przepis narusza jego prawo do rozpoznania sprawy przez sąd drugiej instan- cji. Wskazał on , że w momencie wnoszenia apelacji procedura karna była jedyną spośród czterech procedur, która przewidywała upływ terminu do wniesienia środka zaskarżenia w sobotę. P odkreślił też , że ustawodawca dostrzegł swoją niekonsekwencję i zaskarżony przepis został znowelizowany. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem ochrony konstytucyjnych wolno- ści i praw. Ma gwarantow ać, że obowiązujące w systemie prawa akty normatywne nie będą stanowiły źródła ich naruszeń. Jej merytoryczne rozpoznanie uzależnione jest od spełnienia licznych przesłanek , wynikających zarówno z art. 79 ust. 1 Konstytucji, jak i z przepisów ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2 393 ; dalej: u.o.t.p. TK). 2. Trybunał stwierdza, że skarżą cy nie usunął prawidłowo braków formalnych skargi konstytucyjnej. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 13 lutego 2020 r. skarżący zo- stał wezwany m.in. do : doręczeni a oryginału lub poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu oraz 4 kopii pe łnomocnictwa szczególnego do sporządzenia i wniesienia skargi kon- stytucyjnej oraz do reprezentacji skarżącego w postępowaniu przed Trybunałem ; wskazania , jakie konstytucyjne prawa lub wolności skarżącego wynikające z art. 77 ust. 2 Konstytucji zostały naru szone przez zakwestionowany przepis i w jaki sposób; uzasadnienia zarzutu nie- zgodności kwestionowanego przepisu ze wskazanymi prawami lub wolnościami. Skarżący , w odpowiedzi na powyższe, do pisma procesowego z 27 lutego 2020 r. (data nadania), dołączył to samo pełnomocnictwo, które zostało załączone do skargi konstytu- cyjnej. Stosownie do jego treści skarżący upoważnia adwokata Andrzeja Sieradzkiego „w sprawie skargi konstytucyjnej i w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym”. P owyższe pełno mocnictwo – jak stwierdza Trybunał – nie jest pełnomocnictwem szczególnym, o którym mowa w art. 53 ust. 2 pkt 3 u.o.t.p. TK , ponieważ nie określa kon- kretnej sprawy objętej umocowaniem (zob. postanowienie TK z 11 sierpnia 2010 r., sygn. OTK ZU B/202 1 Ts 147/19 poz. 8 1 3 Ts 301/09, OTK ZU nr 1/B/2011, poz. 64) . Trybunał Konstytucyjny w swoim orzecznictwie wielokrotnie podkreślał, że wymaganie od skarżącego doręczenia pełnomocnictwa szczegól- nego nie jest przejawem zbytecznego formalizmu, lecz stanowi gwarancję, że działania peł- nomocnika w tym zakresie wyrażają w pełni wolę skarżącego (zob. m.in. postanowienia TK z : 12 października 2011 r., sygn. Ts 16/11, OTK ZU nr 1 / B/2012, poz. 108 i 11 sierpnia 2010 r., sygn. Ts 310/09, OTK ZU nr 1/B/2011, poz. 64 ). S karżący – zdaniem Trybunału – nie wskazał również sposobu naruszenia jego kon- stytucyjnych wolności i praw, jak również nie uzasadnił zarzutu niezgodności kwestionowa- nego przepisu ze wskazanymi prawami lub wolnościami. W odpowiedzi na zarządzenie sędziego Trybuna łu z 13 lutego 2020 r. wyjaśnił on jedynie, że zarzut niezgodności kwe stio- nowanego przepisu z zasadą dwuinstancyjności „uzasadni[a] w ten sposób, iż wskazuj[e], że w czasie, w dacie w jakiej złożona została apelacja na korzyść skarżącego w postępowaniu kar nym, procedura karna była jedyną z czterech ustaw procesowych, która przewidywała upływ terminu do złożenia środka zaskarżenia w sobotę […] ” . Przytoczonego powyżej frag- mentu pisma procesowego skarżącego nie sposób uznać za wskazanie sposobu naruszenia jego konstytucyjnych wolności i praw, czy też za uzasadnieni e zarzutu niezgodności kwestio- nowanego przepisu ze wskazanymi prawami lub wolnościami. Wskazana wyżej okoliczność , na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 2 u.o.t.p. TK w związku z art. 53 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2 pkt 3 u.o.t.p. TK, stanowi podstawę odmowy nadania przedmiotowej skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.