Ts 145/22

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 20 maja 2024 r. Pozycja 115 POSTANOWIENIE z dnia 26 stycznia 2024 r. Sygn. akt Ts 145/22 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Justyn Piskorski – przewodniczący Jarosław Wyrembak – sprawozdawca Zbigniew Jędrzejewski , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Kon sty - tucyjnego z 24 maja 202 3 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej B .S. , p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Orzeczenie zapadło jednogłośnie . UZASADNIENIE 1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 30 czerwca 2022 r. (data nadania) B .S. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru , zakwestionował zgodność art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 104 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami ( Dz. U. z 2017 r. poz. 978, ze zm. ) w zakresie, w jakim wyłącza ją „ spod kontroli organów administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym oraz Sądów Administracyjnych w postępowaniu sądowo - administracyjnym możliwość oceny i wer yfikacji merytorycznej orz eczenie lekarskie lekarza orzecznika WORD stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w ramach uznania admi - nistracyjnego i luzu decyzyjnego, lecz obliguje organ administracji publicznej do wydania decyzji cofającej posiadane przez osobę kierującą uprawnienie do kierowania pojazdem na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z 5.01.2011 r. ( Dz. U. z 2017 r. poz. 978 ) , która ma charakter decyzji związanej treścią orzeczenia lekarskiego i wyłącza uznanie admini - stracyjne”, z art. 2 i art. 45 ust. 1 oraz art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej . 2. Zarządzeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 30 sierpnia 2022 r. (do rę - czonym pełnomocnikowi skarżącego 19 września 2022 r.) skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez: poinformowanie, czy od wskazanego w skardze konstytucyjnej ostatecznego orzeczenia został wniesiony nadzwyczajny środek zaskarżenia (wraz z czterema kopiami); doręczenie odpisów lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem: wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2021 r. (sygn. akt OTK ZU B/2024 Ts 145/22 poz. 115 2 […] ) oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G . z 19 września 2018 r. (sygn. akt […] ), koperty, w której doręczone zostało orzeczenie NSA z 8 grudnia 2021 r., decyzji (wraz z czterema ko piami) Prezydenta Miasta Z . z 1 marca 2018 r. (znak […] ) oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 19 kwietnia 2018 r. (znak […] ); doręczenie trzech odpisów skargi konstytucyjnej wraz z załącznikami , pod rygorem ujemnych skutków procesowych. W pi śmie proc esowy m z 26 września 2022 r. (dat a nadania) skarżący ustosunkował się do powyższ ego wezwa nia , składając odpowiednie dokumenty . 3. Zarządzeni e m sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 19 stycznia 2023 r. (dorę - czonym pełnomocnikowi skarżącego 8 lutego 2023 r.), na podstawie art. 61 ust. 3 u.o.t.p.TK, skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez wskazanie , która konstytucyjna wolność lub prawo skarżącego zawarte w podanych wzorcach kontroli oraz w jaki sposób zostały naruszone , a nadto uzasadnienie zarzutu niezgodności kwestiono - wanych przepisów ustawy ze wskazaną konstytucyjną wolnością lub prawem skarżącego przez powołanie argumentów lub dowodów na poparcie podniesionych zarzutów pod rygorem wydania postanowienia o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W piśmie procesowy m z 15 lutego 2023 r. (dat a nadania) skarżący ustosunkował się do powyższ ego wezwa nia , ale go nie wykonał, ponieważ pismo częściowo stanowi ło kopię treści skargi konstytucyjnej , a ponadto powołał w nim nowe wzorce kontroli, tj. art. 30 oraz art. 32 Konstytucji. Następnie w piśmie procesowym z 19 kwietnia 2023 r. (data nadania) skarżący ponownie odwołał się do nowych wzorców kontroli wskazanych w piśmie z 15 lutego 2023 r. oraz złożył do akt sprawy dodatkową dokumentację dotyczącą stanu jego zdrowia. 4 . Postanowieniem z 2 4 maj a 2023 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 13 czer wca 2023 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze. W uza sadnieniu stwierdził, że : skarżący nie usunął braków formalnych skargi, jedno ze złożonych pism o usunięciu braków formalnych wniesiono po upływie terminu, złożona skarga stanowi polemikę z treścią wydanego w sprawie orzeczenia ostatecznego , jeden z kwe - stionowanych przepisów nie stanowił podstawy wskazanego w skardze orzeczenia ostate - cznego oraz że skarżący powołał nowe wzorce kontroli konstytucyjnej po upływie terminu wniesieni a skargi konstytucyjnej . 5 . W p i śmie z 2 0 czerwc a 2023 r. (data nadania) skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Trybunału o odmowie nadania skardze dalszego biegu, w którym oprócz obszernego opisu przebiegu postępowania nie tylko w przedmiocie odebrania mu uprawnień do kierowania pojazdami, le cz także o ubezwłasnowolnieni e oraz powielenia zarzutów co do sporządzonej przez biegłego lekarza opinii stwierdził m.in. , że: – złożona skarga spełnia przesłanki określone w art. 53 ust. 1 pkt 2 i 3 u.o.t.p.TK; – przedstawiona argumentacja nie była powołaniem now ych wzorców kontroli, lecz rozwinięciem podstaw wniesionej skargi konstytucyjnej . Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. OTK ZU B/2024 Ts 145/22 poz. 115 3 Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. 2. Po rozpoznaniu złożonego zażalenia Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że kwe- s tionowane postanowienie jest prawidłowe, a argumenty przytoczone w zażaleniu nie podwa- żają ustaleń przedstawionych w tym orzeczeniu i nie zasługują na uwzględnienie. W orzecznictwie Trybuna łu wielokrotnie podkreśla no , że zażalenie na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej powinno dotyczy ć podstaw, na których odmowa ta była oparta, ponieważ przedmiotem postępowania zażaleniowego jest ustalenie ich prawidłowości. W niniejszej sprawie Trybunał odmówił nadania skardze dalsze- go biegu , wskazując na istnienie ku temu szeregu podstaw: po pierwsze , skarżący nie usunął braków formalnych skargi , po drugie , jedno ze złożonych pism w sprawie usunięcia braków wniesiono po upływie terminu, po trzecie , złożona skarga stanowi polemikę z treścią wyda- nego w sprawie orzeczenia ostatecznego, po czwarte , jeden z kwestionowanych przepisów nie stanowił podstawy wskazanego w skardze orzeczenia ostatecznego oraz po piąte , skarżący powołał nowe wzorce kontroli konstytucyjnej po upływie terminu wniesienia skargi . Formu- łując zarzuty przedstawione w zażaleniu , skarżący nie zdołał skutecznie podważyć podstaw odmowy, w szczególności dlatego, że nie odniósł się wprost do każdej z nich . Z ażalenie nie wnosi też do rozpatrywanej sprawy żadnych nowych merytorycznych argumentów. 3 . Zasadniczą podstawą odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej było to, że skarżący nie usunął braków formalnych skargi, ponieważ nie wskazał naruszonych konstytucyjnych wolności lub praw zawartych w podanych wzorcach kontroli , sposobu ich naruszenia ani nie uzasadnił podniesionych zarzutów. Po ponownym przeanalizowaniu akt niniejszej sprawy Trybunał podtrzymuje wnioski zawarte w zaskarżonym postanowieniu. W treści skargi bowiem skarżący wskazał na nie - zgodność kwestionowanych przepisów z art. 2 i art. 45 ust. 1 oraz art. 78 Konstytucji , nie określając, w jaki sposób zostały naruszone jego praw a . W uzasadnieniu skargi opisał jedynie stan faktyczny sprawy i wielokrotnie wskaz ywał na nieprawidłowości powstałe w procesie wydawania przez biegłego opinii lekarskiej. W piśmie z 15 lutego 2023 r. skarżący wskaz ał na naruszenie art. 30, art. 32, art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji oraz określił naruszone w tych przepisach prawa , j ednak pomi nął art. 2 Konstytucji . P owoł ał więc nowe wzorce , których nie poda wał w złożonej skardze : art. 30 oraz art. 32 Konstytucji. N ie wykonał przy tym obowiązku wskazania sposobu naru - szenia przysługujących mu praw podmiotowych ani uzasadnienia przedstawionych zarzutów , ponieważ przedstawiona w skardze oraz w piśmie usuwającym jej braki argumentacja stanowi w zasadzie polemikę z wydaną opinią biegłego lekarza i rozstrzygnięciami podjętymi przez sądy oraz dotycz y w istocie płaszczyzny stosowania prawa. Na marginesie należy wskazać , że dla wykazania naruszenia zasady równości konie - czne jest wskazanie grupy podmiotów, wykazujących tę samą cechę relewantną, w obrębie której dochodzi do dyskryminacji lub uprzywilejowania. Tego skarżący nie uczynił. Niezrozumiałe jest wreszcie – w świetle treści złożonych pism – twierdzenie skar - żącego, że pismo o usunięciu braków stanowi rozwinięcie podstaw wniesionej skargi konsty - tu cyjnej, skoro w większości jest ono kopią jej treści. Z tych względów wniesiona skarga nie spełn iła wymog ów określon ych w art. 53 ust. 1 pkt 2 i 3 u.o.t.p.TK, ponieważ mimo wezwania skarżący nie usunął jej braków formalnych, wniesione zaś zażalenie nie podważyło tego ustalenia. OTK ZU B/2024 Ts 145/22 poz. 115 4 4 . Kolejn ymi powodami odmowy nadania skardze dalszego biegu był y: wniesienie jednego z pism o usunięciu braków formalnych skargi po upływie terminu oraz ustalenie , że jeden z kwestionowanych przepisów nie stanowił podstawy wskazanego w skardze orzecze - nia ostatecznego . W zażaleniu skarżący w ogóle nie odniósł się do podstaw odmowy nadania skardze dalszego biegu. W związku z tym Trybunał Konstytucyjny podtrzymał stanowisko zajęte w postanowieniu z 24 maja 2023 r. 5 . Uzasadniając odmowę nadania skardze dalszego biegu , Trybunał wskazał następnie na to, że złożona skarga stanowi polemikę z treścią wydanego w sprawie orzeczenia ostate - cznego . Skarżący podniósł w złożonym zażaleniu, że niesłusznie odebrano mu prawo jazdy , mimo że nie spowodował żadnego wy padku, jedynie w oparciu o treść nieprawidłowej opinii biegłego lekarza. Jednocześnie cały czas pomija fakt , że w jego sprawie wydano dwie opinie, a wskazywana przez niego niekorzystna opinia została zweryfikowana merytorycznie przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. W ocenie Trybunału przedstawiona w zażaleniu argumentacja nadal sprowadza się do kwestionowania treści opinii biegłego oraz orzeczenia wydanego w sprawie. Przypomnie ć w tym miejscu należy, że Trybunał nie jest „sądem faktów” czy „trzecią instancją”, uprawnio - ną do kontroli ustaleń faktycznych sądów powszechnych w sprawach indywidualnych. 6. Na koniec Trybunał wskazał, że skarżący powołał nowe wzorce kontroli kon - stytucyjnej po upływie terminu wniesienia skargi. Wbrew temu co twierdzi skarżący , w treści skargi powołuje się on tylko na niezgo - dność kwestionowanych przepisów z art. 2 i art. 45 ust. 1 oraz art. 78 Konstytucji . D opiero w piśmie z 15 lutego 2023 r. wskazuje na naruszenie art. 30, art. 32, art. 45 ust. 1 i art. 78 Kon stytucji , pomijając przy tym art. 2 Konstytucji. Nadto Trybunał zauważył niekon - sekwencję skarżącego, ponieważ w dalszej części wskazanego pisma ponownie domaga się on stwierdzenia niezgodności kwestionowanych przepisów z art. 2 i art. 45 ust. 1 oraz art. 78 , nie uwzględniając wzorców wynikających z art. 30 i art. 32 Konstytucji . W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.