Ts 133/18

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 10 marca 2020 r. Pozycja 91 POSTANOWIENIE z dnia 31 grudnia 2019 r. Sygn. akt Ts 133/18 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Zbigniew Jędrzejewski – przewodniczący i sprawozdawca Julia Przyłębska Jarosław Wyrembak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego z 9 kwietnia 2019 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej K.P. p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE 1. W skardze konstytucyjnej z 30 sierpnia 2018 r. (data nadania) K.P. (dalej: sk arżący) zakwestionował zgodność : 1) § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wy- sokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami admini- stracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.) w zakresie, w jakim stanowi podstawę do ustalenia wysokości wpisu sądowego, a także podstawę uiszczenia wpisu sądowego od skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego z art. 64 ust. 1 i ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3 i a rt. 84 w związku z art. 217 oraz art. 2 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospoli- tej Polskiej; 2) art. 233 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) w związku z § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie, w jakim dopuszcza ustalenie wpisu sądowego w kwocie 10- krotnie wyższej niż wartość przedmiotu zaskarżenia z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji; 3) art. 233 ustawy, o której mowa w punkcie drugim w zakresie, w jakim stanowi pod- stawę ustalenia wysokości wpisu sądowego w akcie rangi podustawowej z art. 64 ust. 1 i us t. 3 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 84 w związku z art. 217 oraz art. 2 w związku z art. 92 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji; OTK ZU B/2020 Ts 133/18 poz. 91 2 4) art. 2 20 § 1 i 3 w związku z art. 230 w związku z art. 233 ustawy, o której mowa w punkcie drugim w zakresie , w jakim warunkuje dokonanie czynności sądowych od uisz- czenia wpisu sądowego, którego wysokość została szczegółowo ustalona w akcie rangi podu- stawowej z art. 64 ust. 1 i ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 w związku z art. 217 oraz art. 92 w związku z art. 2 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji. Zdaniem skarżącego, doszło do naruszenia praw ekonomicznych obywatela przez in- gerencję w jego prawo własności z uwagi na obciążenie opłatą skarbową, której podstawę stanowił akt rangi podustawowej. Skarżący uważa, że ustalenie wpisu sądowego w kwocie 10 - krotnie wyższej od warto- ści przedmiotu zaskarżenia ogranicza jego prawo do sądu przez wprowadzenie nieuzasadnio- nych barier ekonomicznych, utrudniających rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej. 2. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2018 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez : 1) dokładne wyjaśnienie, w jaki sposób każdy z zaskarżonych przepisów narusza prawa podmiotowe skarżącego wska zane w petitum skargi konstytucyjnej; 2) udokumentowanie daty doręczenia orzeczenia, o którym mowa w art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK). 3. Pismem z 28 grudnia 2018 r. pełnomocnik zawiadomił Trybunał Konstytucyjny, że nie otrzymał zarządzenia sędziego TK wzywa jącego do usunięcia braków formal nych skargi konstytucyjnej, mimo że skarżący to zarządzenie (przesłane na ten s am adres co adres pełno- mocnika; […] ) otrzymał. Jednocześnie zwrócił się z prośbą o ponowne przesłanie odpisu za- rządzenia. Trybunał Konstytucyjny ponownie przesłał pełnomocnikowi zarządzenie sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2018 r. 4. W piśmie z 25 stycznia 2019 r. skarżący odniósł się do stwierdzonych przez Trybu- nał Konstytucyjny braków formalnych skargi konstytucyjnej. 5. Postanowieniem z 9 kwietnia 2019 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu z uwagi na bra k właściwego udokumentowania daty doręczenia skarżącemu ostatecznego rozstrzygnięcia, co uniemożliwia ustalenie, czy skarga została wniesiona w wyznaczonym ustawowo terminie. 6. Pismem z 10 maja 2019 r. pełnomocnik powiadomił o braku kie rowanej do niego korespondencji wskazując zarazem, że postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 9 kwiet- nia 2019 r. zostało wysłane do skarżącego pod niewłaściwy adres, czyli adres kancelarii peł- nomocnika ( […] ) . Jednocześnie zwrócił się z prośbą o ponowne przesłanie odpisu p ostano- wienia. Trybunał ponownie przesłał pełnomocnikowi wnioskowane postanowienie wyjaśnia- jąc, że korespondencja kierow ana zarówno do skarżącego jak i pełnomocnika została przesła- na na ten sam adres , czyli adres pełnomocnika, ponieważ w skardze konstytucyjnej pełno- mocnik wskazał adres swojej kancelarii jako adres skarżącego . 7. Pełnomocnik skarżącego 13 czerwca 2019 r. złożył wniosek o przywrócenie uchy- bionego terminu do wniesienia zażalenia wyjaśniając, że kierowana do niego korespondencja z Trybunału Konstytucyjnego została odebrana przez nieupoważnionego do tego pracownika OTK ZU B/2020 Ts 133/18 poz. 91 3 spółki prowadzącej działalność gospodarczą pod tym samym adresem. Korespondencja zosta- ła przekazana pełnomocnikowi 6 czerwca 2019 r. Wraz z wnioskiem pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na postanowienie Try- bunału Konstytucyjnego z 9 kwietnia 2019 r., zarzucając Trybunałowi: – błędną wykładnię art. 77 ust. 1 u.o.t.p. TK , przyjmującą, że oświadczenie skarżącego o osobistym odbiorze przesyłki sądowej w placówce pocztowej oraz odcisk pieczęci na odpi- sie orzeczenia o treści: „Wpłynęło 30.05.2018” nie wypełniają ustawowego obowiązku udo- kumentowania daty doręczenia ostatecznego rozstrzygnięcia skarżącemu; – błędną wykładnię art. 142 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postę- powania cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm. ) w związku z § 4 ust. 1 i 2 oraz § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępow aniu cywilnym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1222) przyjmującą, że osoba fizyczna może udokumentować odbiór korespondencji w placówce pocztowej w inny sposób niż oświadczenie o odbiorze; – niewłaściwą subsumpcję art. 61 ust. 4 pkt 2 u.o.t.p. TK przez przyj ęcie, że zachodzą przesłanki do odmowy nadania skardze dalszego biegu w sytuacji, gdy skarżący usunął wszystkie braki wskazane w zarządzeniu sę dziego TK. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postę- powania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej da lszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5- 8 u.o.t.p. TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowi eniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. Z uwagi na fakt, że postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konsty- tucyjnej zostało ponownie wysłane pełnomocnikowi i od ebrane przez niego 4 czerwca 2019 r. , Trybunał uznał, że termin do wniesienia zażalenia biegnie o d tej daty, dlatego zażale- nie wniesione 13 czerwca 2019 r. ( data nadania) przyjął za wniesione w terminie. Trybunał stwierdza, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty sformu- łowane w zażaleniu nie podważają podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze konsty- tucyjnej. Podstawą odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu był brak właściwe- go udokumentowania daty doręczenia skarżącemu ostatecznego rozstrzygnięcia, uniemożli- wi ający ustalenie, czy skarga została wniesiona w wyznaczonym ustawowo terminie. Obowiązek udokumentowania daty doręczenia wyroku, decyzji lub innego rozstrzy- gnięcia, o którym mowa w art. 77 u.o.t.p. TK spoczywa, zgodnie z art. 53 ust. 1 u.o.t.p. TK na skarżącym i polega na wskazaniu właściwego dowodu. Odbiorca pisma sądowego nie otrzymuje wprawdzie od urzędu pocztowego dokumen- tu potwierdzającego fakt skutecznego doręczenia przesyłki, ale otrzymuje przesyłkę w koper- cie, na której widnieje jej numer, dzięki któremu można ustalić w jakiej placówce pocztowej i kiedy przesyłka została odebrana. Z tego względu oświadczenie skarżącego o tym, że odebrał orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego 30 maja 2018 r. nie wypełnia ustawowego obowiązku udokumento- wania daty doręczenia ostatecznego rozstrzygnięcia skarżącemu. Trybunał stwierdza tym sa- mym , że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. OTK ZU B/2020 Ts 133/18 poz. 91 4 Dołączone do zażalenia pismo z Wydziału Informacji Naczelnego Sądu Administra- cyjnego z 28 stycznia 2019 r. potwierdza , że postanowienie tego sądu z 10 maja 2018 r ., zo- stało doręczone skarżącemu 30 maja 2019 r. W ten sposób brak formalny polegający na udo- kumentowaniu daty doręczenia skarżącemu orzeczenia, o którym mowa w art. 77 ust. 1 u.o.t.p. TK , został usunięty, ale dopiero w mo mencie złożenia zażalenia, czyli ze znacznym przekr oczeniem terminu do usunięcia braków formalnych i nie może być uwzględniony. Trybunał zwraca również uwagę, że wniesione w sprawie dokumenty wskazują na brak profesjonalizmu oraz dochowania należytej staranności przez pełnomocnika skarżącego. Z powyższych względów Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.