SK 82/19

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria A Warszawa, dnia 1 września 2021 r. Pozycja 45 WYROK z dnia 22 lipca 2021 r. Sygn. akt SK 82 /19 * W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej Trybunał Konstytucyjny w składzie: Wojciech Sych – przewodniczący Leon Kieres – sprawozdawca Jakub St elina Jarosław Wyrembak Andrzej Zielonacki , po rozpo znaniu w trybie art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393), na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lipca 20 2 1 r., połączonych skarg kons t ytucyjn y ch: 1) M . A . i M . A . o zbadanie zgodności: a) art. 129 ust. 4 w związku z art. 135 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 519, z e zm.) , ro- zum ian ego w ten sposób, „ że s kutki prawn e upływu termin u zawitego dla wystąpienia z roszczeniami, wskazanymi w art. 129 ust. 1 i ust. 2 p.o.ś., wiąże z aktami prawnymi wydanymi przed dniem 15 listopada 2008 r., tj. przed zmianą art. 135 ust. 1 i 2 p.o.ś. na mo cy art. 144 pkt 21 usta wy z dnia 3 p aździernika 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i je- go ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach o ddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 [ … ] ) , a uznan y- mi w jednolitym or zecznict wie są dów ad ministracyj nych za nieobowiązują- ce ” , z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 3 w związku z art. 2 Konstytucji , b ) art. 129 ust. 4 w związku z art. 135 ust. 1 i 2 ustawy z 27 k wietnia 200 1 r. powołanej w punkcie 1 lit. a, „ w rozumieniu, w którym skutki prawne upływu t erminu zawitego dla wystąpienia z roszczeniami, wskazanymi w art. 129 ust. 1 i ust. 2 p.o.ś. wiąże z aktami prawnymi wprowadzającymi ograniczenia, wydanymi przed dn i em 15 list opada 2010 r., dla których upoważn ien ie ustawowe do ich dalszego obo wiązy wania de legowano do art. 173 ust. 2 pkt 1 ustawy z 3 października 2008 r. ( … ) i § 2 ust. 1 pkt 30 roz- porządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie prz e dsię- wzięć mogą cych znacząco oddziaływać na środo wis ko (Dz. U. z 2 016 r. * Sentencja została ogłoszona dnia 10 sierpnia 2021 r. w Dz. U. poz. 14 46 . OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 2 poz. 71 [ … ] ) ” , z art. 6 4 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 3 w związku z art. 94 w związku z art. 2 Konstytucji , 2) J . K . o zbadanie zgodności: a ) art. 129 u st. 4 w związku z art. 135 ust. 1 i 2 ustawy z 27 kwi etnia 2001 r. powołanej w punkcie 1 lit. a , rozum ian ego w ten sposób, „ że skutki prawne upływu terminu zawitego dla wystąpienia z roszczeniami, wskazanymi w art. 129 ust. 1 i ust. 2 p.o.ś., wiąże z aktam i prawnymi wyd anymi przed dniem 15 l i stopada 2008 r., tj. przed zmianą art. 135 ust. 1 i 2 p.o.ś. na mo cy art. 144 pkt 21 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu infor- macji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie śro- dowiska oraz o ocenach o ddziaływania na ś r odowisko ( … ) , a uznanymi w jednolitym or zecznict wie sądów administracyjnych za nieobowiązujące ” , z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 w związ ku z art. 64 ust. 3 w związ- ku z art. 2 Konstytucji , b ) art. 129 ust. 4 w związku z art. 135 ust. 1 i 2 us tawy z 27 kwietni a 2001 r. powołanej w punkcie 1 lit. a, „ w rozumieniu, w którym skutki prawne upływu t ermin u zawitego dla wystąpienia z roszczeniami , wskazanymi w art. 129 ust. 1 i ust. 2 p.o.ś. wiąże z aktami prawnymi wprowadzającymi ograniczenia, wydany mi przed dni em 15 listopada 2010 r., dla których upoważnienie ustawowe do ich dalszego obowiązy wania de legow ano do art. 173 ust. 2 pkt 1 ustawy z 3 p aździernika 2008 r. ( … ) i § 2 ust. 1 pkt 30 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w spra wie prz ed- sięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( … ) ” , z art. 6 4 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 3 w związku z art. 94 w związku z art. 2 Konstytucji , c ) a rt. 129 ust. 4 w związku z art. 135 ust. 1 i 2 ustawy z 27 k w ietnia 2001 r. po wołanej w punkcie 1 lit. a , rozumianego w ten sposób, „ że do puszczalne jest wydanie (uchwalenie) aktu p rawa mie jscowego o utworzeni u nowego (kolejnego) O bszaru O graniczonego U żytkowania, dla podmiotu wskazane- go w art. 135 ust. 1 p.o.ś., p r zy jednoczesnym u znaniu, że 2 - letni termin dla wystąpienia z roszczeniami, ws kazanymi w art. 129 ust. 1 i 2 p.o.ś., rozp o- czął sw ój bieg na podstawie poprzedniego aktu prawa miejscowego o utwo- r zeniu O bszaru O graniczonego U żytkowania ” , z art. 64 ust. 1 w zw i ązku z art. 31 us t. 3 w związku z art. 64 ust. 3 w związku z art. 2 Konstytuc ji , d ) a rt. 47 ust. 2 w związku z art. 47 u st. 3 us tawy z dnia 29 lipc a 2005 r . o zmianie niekt órych ustaw w związk u ze zmianami w podziale zadań i kom petencji administracji ter en owej (Dz. U. Nr 1 75 , poz. 1462) „ w zakre- sie, w jakim powoduje zachowanie w m ocy obowiązującej również tych ak- tów prawa miej scowego, które zostały w ydane na podstawie upoważnienia ustawowego wskaz anego w art. 135 ust. 2 p.o.ś. po dniu 1 stycznia 2006 r. ” , z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 3 w zwią z- ku z art. 2 Konstytucji , o r z e k a: Art. 1 2 9 ust. 4 w związku z art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 20 20 r. poz. 1 219, ze zm. ) , w brz mieniu o bowiązu- jącym w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępni a niu in- formacji o środowisku i j ego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 , poz. 1 227) , ro zu miany OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 3 w ten sposób, że skutki prawne upływu terminu zawitego wystąpienia z roszczeniami wskazanymi w art. 129 ust. 1 i 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska wiąże z r ozporzą- dzeniem nr 50 Wojewody Mazowieckiego z dnia 7 sierpnia 2007 r. w sprawie utworzenia obszaru o graniczonego użytkowania dla Portu Lotniczego im. Fryderyka Chopina w Warszawie (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 156, poz. 4276 ) , jes t zgodny z art. 64 ust. 1 w związ- ku z art. 31 ust. 3 , w związku z art. 64 ust. 3 , w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypo- spolitej Po l skiej . Ponadt o p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie w pozostał ym zakresie. Orzeczenie zapadło jednogłośnie . UZASADNIENIE I 1. W skardze konstytucyjnej z 23 li p ca 2018 r. skarżący M . A . i M . A . (da le j : skarżący) , wni e śli o zbadanie : 1 ) a rt. 129 ust. 4 w zw iązku z art. 135 ust. 1 i 2 ustawy z dn ia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 20 17 r. poz. 519, ze zm.; dalej: p.o.ś.) , rozumian ego w ten sposób, że skutki prawne upływu te rmin u zawitego wystąpie n ia z ros zczenia mi wska- zanymi w art. 129 ust. 1 i 2 p.o.ś. wiąże z aktami prawn ymi wydanymi przed 15 listopada 2008 r., tj. prz ed zmianą art. 135 ust. 1 i 2 p.o.ś. na mocy art. 144 pkt 21 ustawy z dnia 3 paź- dziernika 2008 r. o udos tę pni a ni u informacji o śr o do wisku i jego ochronie, udziale społeczeń- stwa w ochronie środowiska oraz o oc enach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405; dalej: ustawa zmieniająca z 2008 r . lub u.u.i. ś. ), a uznanymi w jednolitym orzecz- nictwie są dów ad mi nis tracyjnych za nieobowiązujące, z art. 64 ust. 1 w zw iązku z art. 31 ust. 3 , w zw iązku z art . 64 ust. 3 , w zw iązku z art. 2 Kon stytucji ; 2 ) a rt. 129 ust. 4 w zw iązku z art. 135 ust. 1 i 2 p.o.ś. , w rozumieniu, w którym skutki prawne upływu ter mi nu z aw it ego wystąpienia z roszczeniam i wskazanymi w art. 129 ust. 1 i 2 p.o.ś. wiąże z aktami prawnymi wprowadzającymi ogranicze nia, wydanymi przed 15 li- stopada 2010 r., dla których upoważnienie ustawowe do ich dalsz ego obowiązywania dele- gowano do art. 1 73 ust . 2 pkt 1 ustawy zmi eniającej z 2008 r. i § 2 ust. 1 pkt 30 rozporządze- nia Rady Ministrów z dnia 9 listopad a 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na ś rodowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71; dalej: rozporządzenie RM z 2010 r. ) , z a rt. 64 ust. 1 w zw ią zku z art. 31 ust. 3 , w zw iązku z art. 64 ust. 3 , w zw iązku z art. 94 , w zw iązku z art. 2 Konstyt ucji. 1. 1 . Skarga została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym i praw- nym : Skar żący w 1997 r. nabyli nieruchomość poło żo ną w P o z n a n i u . W chwili z akup u nie- ruchomość, z godnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla miasta P o- z n a n i a zatwi erdzonym uchwa ł ą Rady Miasta nr X/58/II/94 z 6 grudnia 1994 r., znajdowała się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednoro dzin ne j eks ten sywnej zawierając ym obszar ska- żony hałasem l otniczym o poziomie większym niż 65 dB z możliwością realizacj i us ług pod- stawo wych budow l anych lub wolnostojących związanych z funkcją mieszkaniową. W związ- ku z wysokim poziomem hałasu lotniczego ska rżą cy n ie mog li wykorzystywać nieruchomości na cele mie szkalne , w szczególności posadowić na nieruchomości bu dynku mieszk alne go. OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 4 Mimo to przystosowali budynek do funkcji mieszkaniowej i zamieszkują w nim do chwili obecnej. Decyzją z 21 lipca 2011 r. Prezyde nt M ia sta Po znania odmówił s k arżącym ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposo bu użytkowania b udynku gospodarczo - garażowego na budynek mieszkalny. P lanowana inwestycja znajd owała się bo- wiem w strefie I obszaru ograniczonego użyt ko wa nia (d alej: o.o.u. ) dla lotniska Pozn ań - Krzesiny w Poznaniu . W je go granicach obowiązuje zakaz przezna czenia terenu pod zabudo- wę budynkó w mieszkalnych, szpitali, domów opieki społecznej i budynków związanych ze stałym pobytem dzieci i młodzieży , takich j a k sz koł y, przedszkola, i nter naty, domy dziecka itp. Wojewódzki Sąd A dministracyjny w Po znaniu w wyroku z 22 maja 2012 r. , sygn. a kt [ … ] u chylił powyższą decyzję. Uznał, ż e postępowanie dowodowe przeprowadzone w spra- wie dawało podstawę do meryt or ycz neg o rozstrzygnięcia . Wskazał również, że utraciło moc obowiązującą rozporządzenie nr 40/07 W ojewod y W ielkopolskiego w sprawie utworzenia strefy ograni czonego użytkowania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy SKO w Poznaniu 26 kwietnia 2013 r wydało decyzję o us tal eniu warunków za b udowy dla inwestycji polegaj ą- cej na zmianie sposobu uż ytkowania budynku gospoda rczo - garażo wego na funkcję mies zkal- ną . W związku z tym skarżący złoży li wniosek do Prezydenta Miasta Pozna nia o po zwolenie na budowę. W cześniej, 31 grud ni a 2 005 r. , s karżący wys tąpili z pozwem do sądu , domaga jąc się zasądzenia od Dowódcy Jednos tki Wojskowe j nr [ …] i Dowódcy J ednostki Wojskowej nr [ …] kwoty , na którą składało się odszkodowanie z tytułu spadku warto ści nieruchomości i zapewnienia odpowied ni ego kl i matu akustyczneg o w związku z objęciem ich nieruch omości ograniczeniami wprowadzony mi w o.o.u. dla lotniska wojskowego Poznań - Krzesiny . Sąd Okręgowy w Poznaniu wyrokiem z 12 stycznia 2017 r. oddalił po wództwo . Sąd ten ustalił, że Wojewoda Wielkop ol ski wy dał 17 grudnia 20 03 r. rozporządzeni e nr 82/03 w sprawie utworzenia o bszaru ograniczonego użytko wania dla lotniska wojskowego Poznań - Krzesiny w Poznaniu (Dz. Urz. W oj . Wlkp. N r 200, poz. 3873; dalej: rozporządzenie wojewody nr 82 / 03 ), które weszło w życ ie 1 stycznia 2 004 r . r ozporządzenie to zostało zmie- nione r ozporządzeniem nr 40/07 Wojewod y Wielkop olskiego z dnia 3 1 g r u d n i a 2 007 r. ( Dz. Urz. W oj . Wlkp. z 2008 r. N r 1, poz. 1 ; dalej : r ozporządzenie wojewody nr 40 / 07 ). Uznając moc o bowiązującą r ozpo rz ądz eni a wojewo dy nr 40 / 07 r. , sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro nieruchomość s karżących zna jduje się w strefie I o.o.u. , to brak jest pod- staw do zmiany przeznaczenia bud ynku gospodarczo - garażowego na budynek mieszkalny. D la nieruchomości położ on ych w stref ie I zakazuj e się bowiem zmiany funkcji istniejących obiektów niewymagających ochrony akust ycznej na podlegające ochronie ak ustyc znej. Skar- żący wnieśli apelację od tego wyroku. Sąd A pelacyjny w Poznaniu wyrokiem z 6 marca 2018 r., oddalił apel ac ję . Są d ten w pełni pod zielił stan owisko wyrażone przez Sąd Najwyż- szy w uchwale 7 sędziów z 22 listopa da 2016 r. , sygn. akt III CZP 62/1 6 . Ni e zgodził się na- tomiast ze stanowisk ami sąd ów administracyjn ych o utracie mocy obowiązującej r ozporzą- dzeni a wojew od y n r 4 0 / 07 . W dalszej c zęści uzasadnienia skarżąc y dokona l i chronologicznego opisu zdarzeń związanych z tworzeniem o.o.u. dla port u lotniczego Poznań - Krzesiny, zwracając uwagę na k onsekwencje postanowieni a NSA z 6 października 2010 r. , sygn. akt II OSK 5 48 /09 , d l a innych sądów a dministracyjnych i organów publicznyc h, a tym samym dla podmiotów, k tó- rym przys ługiwały roszczenia z art. 12 9 ust. 1 i 2 p.o.ś . Uznanie utraty mocy obowiązuj ącej aktów prawa miejscowego tworzących o.o.u. spowodowało formalno - prawne z nie sie n ie tych obszarów , a w konsekwencji brak podstawy praw nej do występowania z roszczeniami od- szkod owawczymi. Następnie skarżąc y przedstawi li własną ocenę tez zawartych w tym p ostanowieniu , podzielając przeprowadzone przez NSA rozumowanie jako w pełn i zgo dne z reguł ami wali- OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 5 d acyjn ymi określonymi w § 32 ust . 2 i § 33 ust. 1 załącznik a do rozporządzenia P rezesa Rad y Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. – w sprawie „ Zasad techniki pr awodawczej ” (Dz. U. z 2016 r. poz. 283 ; dalej : z.t.p.) . Podni eśli , że brak p rze pis ów przejści owych w wypadku istotnej, ich zdaniem, zmiany treści art. 135 ust. 2 p.o.ś. , będącego przepise m upoważniają- cym do wydania aktu prawa miejscowego, przesądza o utrac ie mocy obowiązującej aktów wydanyc h na jego podstawie. Zdaniem skarżą cych , w u sta wie zmieniającej z 2008 r . doszło do istotnej i systemowej zmi any całej procedury oceny oddziały wania przedsięwzięć na ś ro- dowisko. Wobec tego nie można uznać, że miała ona charakter wyłącznie red akcyjn y. Zmia- nie uległ y zarówno zakres spraw przekaza ny ch do uregul owania, jak i wytyczn e dotycząc e treści aktu. Ten aspekt z mian art. 135 ust. 1 i 2 p.o.ś. został , w ocenie skarżących , zbagateli- zowany przez Sąd Najwyższ y w uchwałach o sygn. akt III CZP 34/15, III CZP 62/16, III CZP 114/15 , i w konsekwencji pr zez s ą d o kręgowy i s ąd a p elacyjny orzekające w ich sprawie. W ocenie skarżąc ych , ro zumienie art. 129 u st. 4 p.o.ś. w zw iązku z art. 135 ust. 1 i 2 p.o.ś., wskazane w p unkcie pierwszym petitu m skargi, które było pods taw ą rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego w Po zna niu i Sądu Apelacyjn eg o w Poznaniu , stanowi nadmierną ingeren- cję w prawo własnoś ci , naruszając jedn ocześnie podstawow e zasad y demokratycznego pań- stwa prawa , taki e jak: zasada zaufania do działania organów państwa, zasada p oprawnej legi- slacji , działani a org anó w państwa w zakre sie swoich kompetencji i zasada bezpieczeństwa prawnego . Rozb ieżność ocen y obow iązywania aktów prawa miejscowego wydanych na podsta- wie art. 13 5 ust. 2 p.o.ś. w orzecznictwie NSA i SN oraz je j konsekwencje skarżący odbierają jako za st awi eni e na nic h swoiste j pułapki prawnej , skutkiem czego nie mogą skutecznie chr o- nić swojego prawa wła s ności. W sprawie skarżących wydany został wyrok WSA z 22 maja 2012 r., w którym pr zyjęto utratę mocy obowią zującej r ozporządzenia w ojewody n r 40 / 07 r. tw orz ące go o.o.u. T oteż s karżący uznali, że są wła ścicielami nieruchomości mieszkalnej, któ- rą, w świetle p rawa budowlanego , muszą wygłuszyć, natomiast zgodnie ze stano wisk iem są- dó w pow szechnych nie mieli prawa przekształcić budynku gosp odarczo - garażowego n a mie szk alny . Nie są zate m uprawnieni do kie rowania roszczeń do zarządcy lotniska, które na- rusza standar dy jakości środowiska w zakresie immisji hałasu. Dla skarżących oznacza to faktyczn e wywłaszczeni e naruszając e istotę prawa własności . Wskazana rozbieżn oś ć, w o cenie skarżących, wynika zarówno z n aruszenia zasad p o- prawnej legislacji (§ 32 ust. 2 i § 33 ust . 1 z.t.p.), jak i zasady wyłączności sądów administra- cyjnych d o orzekan ia o legalności aktów prawa miejscowego (art. 184 Konstytucji). Odwołując się do o rze czn ictwa TK, podkreś lili, że z asada pań stwa praw nego, a zwłaszcza wynikające z niej zasady zaufania obywatela do państwa i pewno ści prawa , na- kazują, by zmiana pr awa dotyc hczas obowiązującego, która poc iąga za sobą n iekorzystne skutki dla sytuacji praw ne j podm iotów, dokonywan a była zasadniczo z zastosowaniem tech- niki przepisów przejściowych . 1. 2 . Uzasad nienie drugiego żądania petitum skargi opiera się na twierdze niu, że z mia- na treści art. 135 ust. 2 p.o.ś. będ ąca ko nsekwencją art. 173 ust. 2 pkt 1 u.u. i. ś . i § 2 ust. 1 pkt 3 0 rozporządzenia RM z 2010 r., była na tyle istotna, że w ostateczności musiała d opro- wadzić do utraty mocy obowiązującej przez akty prawa miej scowego w ydane na podstawie zawartego w nim upoważnien ia. Z godnie z art. 173 ust. 1 u.u.i. ś. , doty chczasowe przep isy wykonawcze, wyda ne m.in . na podstawie art. 51 ust. 8 p.o.ś., zachowały moc ob owiązującą do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wy da nych na podstawie m.in . art. 60 u.u.i.ś. , jednak nie dłużej niż przez 24 miesiące od dnia w e jścia w ży cie samej ustawy, to jest do 15 listopada 2010 r. Zgodnie zaś z art. 173 ust. 2 pkt 1 u.u.i .ś., do czasu wyd ania przepisów, o których mowa w art. 60 u.u .i.ś. : „ za przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 6 określone w ar t. 59 us t. 1 pkt 1 nini ejszej ustawy, uważa si ę określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia m ogące znacząco oddział ywać na środowisko, wymagające spo- rządz enia raportu o oddziaływaniu na środowisko ” . Zatem w okresie od 15 listopada 2008 r. do 15 li s topad a 2010 r., obu pojęciom ustawodawca pr zypisywał tożsame znaczenie. Do zmiany doszło 15 listopada 2010 r., kiedy weszło w życie rozporządzenie RM z 2010 r. W celu wykazani a, że do konan o w ten sposób istotnej zmiany treści art. 135 ust. 2 p.o.ś., ska rż ą cy po równali treść r ozporządzenia RM z 2010 r. z r ozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 20 04 r. w sprawie określenia rodzajów prz edsięwzięć mog ących zn acząco o ddziaływać na środowisko oraz sz czegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowa- nie m p rzeds ięwzięcia do sp orządzenia raportu o oddział ywaniu na środowisko ( Dz. U. z 2004 r. poz. 2573, ze z m.; dalej: rozporządzenie RM z 2004 r.). Wskazali, że przedsi ęwzię- cia wyliczone w obu rozporządzeniach nie pokrywają się ze sobą. R ozporzą dzenie RM z 20 04 r. za wiera 43 rodzaj e przedsięwzięć, zaś rozporządzenie RM z 2010 r. 51 rodzajów przedsięwzięć. Ponad to, zd aniem skarżących, n owela wywarła doniosłe skutki dla pr aktyki tworzenia o.o.u. N a gruncie poprzednio obowiązującego rozporządzenia t rzy lotniska w oj- s kowe oraz jedno lotn isko cywilne , z uwagi na długość pasa startowego równą lub większą od 2 000 m (a j ednoc ześnie mniejszą niż 2100 m) , były kwalifikowane jako prz edsięwzięcia zna- cząco oddzia łujące na środowisko, dla któryc h sejmik wojewódz twa winien bez wz g lędni e ust anowić o.o .u. , o ile sp ełnione zostaną przesłanki, o których mowa w art. 135 ust. 1 p.o.ś. P o zmi anie stanu prawnego wskazane lotniska, z uwagi na długo ść drogi startowej nieprze- kraczającą 2 100 m , zostały zakwali fikowane do gru py przedsięwzięć m o gącyc h jed yn ie po- ten cjalnie zna cząco oddziaływać na środowisko . Zmianie zatem uległa również kompeten cja sejmiku województwa , bo dla tych przedsięwzięć nie można już utworzyć o.o.u. w dro dze uchwały sejmiku województwa na podstawie ar t. 135 ust. 2 p.o.ś . W ocen ie skarżąc ych , znacz y to, że w związku z nowelą art. 135 ust. 2 p.o.ś. dokonaną u.u.i. ś. skutek derogujący , o jakim mowa w § 32 ust. 2 w zw iązku z § 33 ust. 1 z. t.p . zachodzi nie tylko w dacie 15 listopada 2008 r. , ale i w dacie 15 listopada 2010 r . W takie j sytuacji przy jęcie przeciwnego rozumienia, które ugruntował o się w orzecznictwie sądów powsze ch- nych, stanowi nadmierną ingerenc ję w prawo własności, narusz ającą i stotę tego prawa. Przepisom zaskarżonym w punkcie dr ugim petitum skargi, skarżący za rz ucili również niezgo dne z art. 94 K onstytucj i skonstruowanie upowa żnienia ustawowego za pomoc ą kaska- dowego odesłania, którego ostatni element został uregulowany w akci e wykonawczym (§ 2 ust. 1 pkt 30 rozporządzenia RM z 20 10 r. ) , a także naruszenie zas ad y popra wnej legislacji . W ich ocenie , niedochowanie przez u stawodawcę wymagania jasności i precyzji za s karżo- nych przepisów doprowadziło do powsta nia stan u niepewnoś ci co do obowiązującego pr awa . 2 . W skardze konstytucyjne j z 20 stycznia 2018 r. skarżąc a J . K . (da lej: skarżąca) wniosła o zbadanie zgodności : 1) a rt. 129 ust. 4 w związk u z art. 135 ust. 1 i 2 p.o.ś. , rozumianego w ten sposób, że skutki pr awne upływu terminu zawiteg o wystąpienia z roszczeniami w ska zanymi w art. 129 ust. 1 i 2 p. o. ś . wiąż e z a ktami pra wnymi wydanymi prze d 15 listopad a 2008 r., tj. przed zm ianą art. 135 ust. 1 i 2 p .o.ś. na mocy art. 144 pkt 21 u.u.i. ś. , a uznanymi w jednolit ym orze cznictwie sądów administracyjnych za n ieobowiązujące, z art. 64 ust. 1 w zw iązku z a rt . 31 us t. 3 , w zw iązk u z art. 64 ust. 3 , w zw iązku z art. 2 Konstytucji ; 2 ) a rt. 129 ust. 4 w związku z art. 135 ust. 1 i 2 p.o. ś. , w rozumieniu, w którym skutki prawne upływu terminu zawitego wystąpienia z roszczeniami ws kazanymi w art. 129 ust. 1 i 2 p .o .ś. wią że z ak tami p rawny mi wprowadzającymi ograniczenia, wydanymi p rzed dniem 15 listopada 2010 r. , d la których upoważnienie ustawowe do ich dalszego obowiązywan ia delegowano do art. 173 ust. 2 pkt 1 u.u.i. ś i § 2 ust. 1 pkt 30 rozporządzenia RM z 2010 r. , OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 7 z art . 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 , w związku z art. 64 us t. 3 , w związku z art. 94 , w zwią zku z art. 2 Konstytucji ; 3) a rt. 129 ust. 4 w związku z art . 135 ust. 1 i 2 p.o. ś. , rozumianego w ten sposób, że dopusz cz alne jest wydanie (uchwalenie) a ktu pra wa miejscoweg o o utworzeniu nowego (ko- lejnego) o.o.u. , dla podmiotu wskazanego w art. 135 ust. 1 p.o.ś., przy jednoczesnym uznaniu, że 2 - letni termin wystą pienia z ro szczeniami, wskazanymi w art. 129 ust. 1 i 2 p. o. ś., rozpo- czął swój bieg na podst aw ie popr zedniego aktu prawa miejscowego o utworzeniu o bszaru o graniczonego u żytkowania, z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 , w związku z art. 64 ust. 3 , w związku z art . 2 Konstytucji ; 4 ) a rt. 47 ust. 2 w związku z art. 4 7 ust. 3 ustawy z dnia 29 li pca 200 5 r. o zmiani e niekt órych ustaw w zw iązku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administra cji tere- nowej (Dz. U. Nr 175 , poz. 1462; dalej: ustawa zmien iająca z 2005 r. ) w zakresie, w jakim powoduje zachowanie w mocy obowiązującej również tych ak tów pra wa miejscoweg o, które zostały wydane na podstawie upoważnienia ustawowego wskazanego w art. 135 ust. 2 p.o.ś. po 1 stycznia 2006 r., z art. 64 ust. 1 w zwi ą zku z art. 31 ust. 3 , w związku z art. 64 ust. 3 , w zwi ązku z a rt. 2 Konstytucji. 2 .1. Ska rg a zosta ła wniesiona w związku z n astępującym stanem faktycznym i praw- ny m : Skarżąca jest właścicielką nieruchomości gruntowej, zabudowanej budynkiem miesz- kalnym, któ ra znalazła się w strefie o.o.u. utworzonego na mocy r ozp orządzenia n r 50 W oje- wody Mazowi ec kiego z dnia 7 sierp nia 2007 r. w sprawie utworzenia obs z aru ograniczonego użytkowania dla Portu Lotni czego im. Fryderyka Chopina w Warszawie (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 156, poz. 4276; dalej: rozporządzenie w ojewody nr 50 / 07 ). Następnie na podstawie uchwały nr 76/11 Sejmiku Wojew ódz twa Mazowieckiego z dnia 20 czerwca 2011 r. w spra- wie utworzenia obs z aru ograni czonego użytkowania dla Portu Lotniczego im. Fryderyka Chopi na w Warszawie (Dz. Urz. Woj. Ma z . Nr 128 poz. 4086; dalej: uchwała s ejmiku nr 76 / 11 r. ), kt ór a weszł a w życ ie po 14 dniach od dnia ogłoszenia , nieruchomość skarżącej znal azła się w strefie o.o.u. dla Portu Lotniczego i m. F. Cho pina w Warszawie, o najwięk- szych przekroczeniach norm hałasu, w któ r ej obowiązuje , m ięd zy in nymi , całkowity zakaz zabudo w y mieszk aniowej. W t akiej sytuacji skarżącej przysługiwały roszczenia wskazane w art. 129 ust. 1 i 2 p. o.ś., w szczególności roszczenie o spadek wartości nierucho mości, jak również roszczen ie o nakłady n a wygłuszenie pomie szczeń mieszkalnych. Z przedmioto w y mi rosz czeniami nal eżało wystąpić w terminie 2 - letnim. Skarżąca w piśmie z 23 lipca 2013 r. wystąpiła z takim roszczeniem do za rządcy Portu Lotniczego im. F. Cho pina w Warszawie. Wystąpienie to mieścił o się w terminie 2 - l etnim liczonym od d nia wejścia w ż y cie uch wały s ejmiku nr 76 / 11 . W związku z brakiem odpowiedzi na wezwani e, skarżąca 2 sierpnia 2013 r. wniosła poze w do s ądu, w k tórym do magała się zasądzenia kwo ty 10 100 zł wraz z ustawo- wymi ods etkami z tytułu kosztów po trzebnych dla zapewnienia właściw e g o klima tu aku- s tyczn ego oraz szkody polegającej na spadku wartości nieru chomości. Skarżąca wyjaśniła, ż e nie wystąpi ła wcześniej, tj. w okresie 2 lat od dnia wejś cia w życ ie r ozporządzenia w ojewod y 50 / 07 z takimi roszczeni ami, m iędzy in nymi z uwagi na to, ż e w orz ecznictw ie s ądów administracyjnych r ozporządzenie to p ostanowieniami NSA z 29 września 2009 r., sygn. akt II OSK 449/09 i sygn. II OSK 502/09 , zostało uzn ane za nie- o b owiązujące od 15 l istopada 2008 r. Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie wy r o kiem z 14 maja 2014 r., oddalił pow ództwo skarżącej , stwierdzając, że jej roszc zenia wynikające z utwo rzenia o.o.u. wygasły. Powództwo zostało bow iem wniesione p o upływie 2 - letniego zawi tego terminu z art. 129 ust. 2 p.o. ś. W ocenie s ądu , nieruchomość sk a r żącej d o 3 sier p nia 201 1 r., tj. do dnia wejścia w życie uchwały s ejmiku nr 76 / 11 , znajdowała się w „s trefie M” o.o.u. utworzonej na pod- OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 8 staw ie rozporządzenia w oj ewody nr 50 / 07 . Termin wystąpienia przez skarżącą z roszczen iem, o którym mowa w art. 129 ust . 1 i 2 p .o. ś. upłyną ł , w ocenie sądu, 24 sierpnia 2009 r., tj. po upływie 2 lat od w ejścia w życie rozp orządzenia w ojewody nr 50 / 07 . Apelacja ska rżącej wniesiona od powyższego wyroku została oddalona. Sąd o kręgowy w wyroku z 24 lipca 2017 r. zajął stanowi s k o, że r ozporządzeni e w ojewody nr 50 / 07 r. obo- wiązywało do czasu wejścia w życie uchwały s ejmiku nr 7 6 / 11 . W ocenie sądu, uchwała ta ni e wprowadziła żadnych nowyc h ograniczeń korzystani a z nieruchomości przez skarżącą. W z wiązku z tym sąd ten stwierdził, ż e roszcz enia skarżąc ej wygasł y, gdyż powinny być zgłoszone do 24 sierpnia 2009 r. W związku z wątpliwo ściami zai stniałymi podczas r ozpoznawania sprawy , s ąd o dwo- ł awcz y przed wydaniem wyroku dwukrotnie kierował pytania praw ne do Sądu Najwyższego . Najpierw w y stąpił z pytaniem d otyczący m terminu obowiązywania r ozporządzeni a w ojewody nr 50 / 07 . W odpowiedzi na p owyższe pytanie Sąd Naj wyższy podjął 25 czerwca 2015 r . uch wałę o sygn. akt III CZP 34/15 , w której wskazał, że r ozporz ądzenie w ojewody nr 50 / 07 nie utr a c iło moc y obowią zują cej 15 listopada 2008 r. Jej utrata nastąpiła dopiero z dniem wej- ścia w ży cie uchwa ły s ejmiku nr 76 / 1 1 . Teza powyższ a znalazł a następnie potwi erdzenie w uchwale siedmiu sędziów SN z 22 listopada 2016 r. , sygn. akt III CZP 62/16. W zwią z k u z tym s ąd o dwo ław czy skierował drugie pytanie do Sądu Najwyższego dotyczące kwest ii szkody powstałej w związku z ograniczeniami korzystani a z nieruchomości, wp rowadzonymi zarówno r ozporządzeniem w ojewody nr 50 / 07 , jak i uchwałą s ejmiku nr 76 / 11 . W odpo w i e- dzi na to pytanie Sąd Najwyższy podjął 9 lutego 2017 r. uchwałę o sygn. a kt III CZP 114/15 . 2 .2. W uzasadnieniu skargi skarżąca odniosła się sz eroko do kwestii obowiązywania rozporząd zenia w ojewody nr 50 / 07 r. , kwestionując stanowisko S ądu Najwyższeg o . Odwołał a s ię do o rzeczni ctwa NSA i podniosła, że r ozporządzenie w ojewody nr 50 / 07 r. utracił o moc obow iązującą 15 listopada 2008 r. w związku ze z mianą art. 135 ust. 1 i 2 p.o.ś. i jednocze- snym brak iem prze pisów przejściowych, które ut rzymywałyby w mocy do tychcza s owe akty prawa miejscowego. Podkreślił a ponadto, że z uwagi na związanie tym stanowi skiem NSA organów administracji, w tym także w ojewody i s ejmiku (na podstawie art. 153 , art. 170 - 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu prz e d sądami administ ra cyjnymi , Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej : p.p.s .a.), podjęto prace nad wydaniem now e go aktu prawa miejscowego, tj. uchwały s ejm iku i utworzeniem po raz kolejny o.o.u. dla Portu Lotniczego im. F. Chopina w War szawie. W ocenie skarżącej , 2 - letni termin z a rt. 129 ust. 4 p.o.ś. wy- stąpienia z r oszczeniami upłynął dopiero 3 sierpnia 2 013 r. ( 2 lata od wejścia w życie uchwa- ły s ejmiku nr 7 6 / 11 ). Skarżąca wskazał a również , że w ojewoda wydawał mies zkańcom o.o.u. zaświadczenia o utracie mocy obo w ią zuj ącej rozporząd zenia w ojewody nr 50 / 07 . Jak podkreśliła sk arżąca, powyższe d ziałania organów ad minis tracji, tj. podjęcie prac nad utworzeniem n owego o.o.u. dla Po rtu Lotniczego im. F. Chopina w Warszawie i zasady związania stanowiskiem NSA na podstaw ie a rt. 153 i art. 1 70 - 171 p.p.s.a . doprowad zi ły do nieodwracaln ych skutków prawny ch. Od tego momentu o rga n y administracji i sąd y admini- stracyjn e prz estały stosować roz porządzeni e w ojewody nr 50 / 07 . Natomiast Przedsiębiorstwo Państwowe Port Lotniczy całą s wo ją dzi ała lność opi era na uchwale s ej mi ku nr 76 / 11 , nie łą- cząc żadnych skutków prawnych z o.o.u. ustanowi onym rozporządzeniem w ojewody nr 50 / 07 . 2 .3. Uzasadniając zaskarżenie art. 29 ust. 4 p.o.ś., w związk u z art. 135 ust. 1 i 2 p. o.ś. w roz umieniu nad any m mu prze z SN, s k a rżąca wskazała, że zakres aplikacji tych przepisów jako normy prowadzącej do utraty pr awa do dochodzenia roszc zeń odszkodo wawczy ch na skutek upływu terminu zawitego, którego początek biegu jest liczony od dnia wejścia w życie aktów pra wa mi ejsc owe go, któ r e utraciły moc obow iązującą na skutek zmian legislacyjny ch , OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 9 ma w orzecznictwie sądów po wszechnych i SN charakter trwały. W związk u z ty m zaskarżo- ne przepis y w rozumieniu wskazanym w petitum skargi mogą stanowić przedmiot kontroli TK. P ozos ta łe argu menty, mające na celu uzas a dnienie zarzutów wskazanych w punkci e 1 i 2 petitum skargi, pokrywaj ą się z uzasadnieniem skargi M . A . i M . A . Obie skargi , przekazane do łącznego rozpoznania, zostały spo rządzone przez t eg o samego pełno mocnika. 2 .4 . Zar zut podni esiony w trzecim punkcie pet itum skargi dotyczy uznania, że art. 129 ust. 4 w związku z art. 13 5 ust. 1 i 2 p.o.ś. rozumiany w ten spos ób, że dopuszczalne jes t uchwalenie aktu prawa miejscowego o utworzeniu noweg o (kolejnego) o.o.u. , dla podm iotu wskazaneg o w a r t. 135 ust. 1 p.o.ś., przy jednoczesnym uznaniu, że 2 - letni te rmin wystąpienia z roszczeniami wskazanymi w art. 129 ust. 1 i 2 p. o.ś. rozpoczął swój bieg na podstawie po- przedniego aktu pra w a miejscowego o u tw orzeniu o.o.u . , jest niezgod ny z art. 64 u st. 1 w związku z art. 31 ust. 3 , w związku z art. 64 ust. 3 , w związku z art. 2 Konstytucji. Skarżąca wiąże w tym zakresie naruszenie jej konstytucyjnych praw z uznanie m do- puszczalności wy dania aktu prawa mie jsc ow ego – uchwał y s ejmiku nr 76 / 11 o utworzeni u nowe go (kolejnego) o.o.u. , przy jednoczesnym utrzymywaniu , że 2 - letni termin wystąpienia z roszczeniami wskazanymi w art. 129 us t. 1 i 2 p.o.ś. roz począł swój bieg na podstawie po- p rzed nie go akt u prawa miejscowe go o utworzeniu o.o.u. – rozpo rządzeni a w oje wody n r 50 / 07 . W ocenie skarżącej, wydanie k olejn ych akt ów p rawa miejscowego tworząc ych o.o.u. , w tym uchwał y s ejmik u nr 76 / 11 , było mo żliwe wyłąc zni e wobec przyjęcia, że po- przednie akty prawa mi ejscowego nie obo w i ązywały. Tymczasem skoro uch wała sejmiku t worząc a o.o.u. ma charakter konstytutywny , to nie sposób prz yjąć, że utworzenie nowego o.o.u. nie rozpoczyna na nowo biegu terminu z ar t. 129 ust. 4 p.o.ś. Dopiero bowiem wejście w życie tej uchw ały, w tym w ypadk u uchwały s ejmiku nr 76 / 11 , na kłada na konkr etne p od- mioty określone obowiązki i przyznaje im o dpowiednie uprawnienia. Wskazuj ąc na niekonstytucyj ność zaskarżonych pr zepisó w z wyrażon ą w art. 2 Kon- stytucji zasadą bezpieczeństwa praw nego, poprawnej le gislac ji i zaufania do działania org a- nów państwa, skarżą ca podni osła, że przyjęcie racjonalności działania pra wodawcy, sprzeci- wia si ę dwukrotnemu wydawa niu aktu prawa miejs cowego w tym samy m p rzedmiocie, w tożsamych warunkach faktycznych i prawnych, dla te go sam eg o przedsięwzięcia. T oteż nal eży uznać , że s ejmik w oj ewództwa, ukonstytuował nowy o.o.u. Natomiast zaję cie innego sta nowi ska wprowadza stan n iepewności i brak możliwości p rzewidz enia, z którym aktem prawa miejscowego nale ży łączyć skutki z a rt. 129 ust. 4 p .o.ś. To z kolei prowadzi do ogra- niczenia prawa własności. 2.5. W ostatnim punkcie petitum skargi ska rżąca wniosła o st wierdzenie, że art. 47 ust. 2 w związku z art. 47 ust. 3 ustawy zmieniającej z 2005 r. w zakresie, w jakim powoduje zachowanie w mocy ob owiązującej również tych akt ów prawa miejs cowego , które zostały wydane na podstawie upoważnienia ustaw owego wsk azanego w art. 135 u st. 2 p.o.ś. po 1 sty - cznia 200 6 r., j est niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 us t. 3 , w związku z art. 64 ust. 3 , w związku z art. 2 Konstytucj i. Skarżąca ws kazała , że jej konstytu cyjne prawa zostały naruszone przez u znanie, że 2 - letni ter min z art. 129 ust. 4 p.o.ś. wiązać n ależy z aktami prawnymi wprowadzającymi ogranicze nia, które zostały utrzy mane w mocy obowiązu ją cej na podstawie art. 47 ust . 2 w związku z art. 47 ust. 3 ustawy zmieniającej z 29 lipca 2005 r. Uza sad niając powyższ y zarz ut, skarżąca wyjaśniła, że na dzień w ejścia w życie art. 47 ust. 2 ustawy zmieni ającej z 2005 r . wokół lotniska Okęcie na mocy ro zp orządzenia nr 93 Wojewody Ma zowieckiego z dnia 3 0 września 2005 r. w sprawie utworzenia obszaru ograni- czonego użytkowania dla Portu Lotniczego im. Fryde ryka Chopina w Warszawie (Dz. Urz. OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 10 W oj . M az. Nr 222, poz. 72 41; dalej rozporządzenie wojewody nr 93/05 ) był utworzony o.o.u. Akt ten został wymien iony w obwieszczen iu o l iście aktów praw a miejscowego utrzym a nych w mocy przez art. 47 ust . 2 ustawy zmieni a ją ce j z 2005 r. Na skutek jednak decyzji prawo- dawcy o .o.u. z 2005 r. został zniesiony , zdaniem skarżącej , już 6 marca 2006 r. W tym dn iu lotnisko Ok ęcie u traciło tytuł d o korzystania ze śro dowisk a. Powstała l uka prawna, k tóra trwała aż do połowy 200 7 r. Kolejny o.o.u. utworzono dopiero półtor a roku później r ozporzą- dzeniem w ojewody nr 50 / 07 . Gdyby Wojewoda Ma zo wiecki nie uchylił o.o.u. z 2005 r., to no wela w prowadzona ustawą zmieniającą z 2005 r. poz ostała by be z wpływu na jego moc obowiązując ą. Tymczasem rozporządzenie w ojewody nr 50 / 07 r. na mocy art . 4 7 ust . 2 usta- wy zmieniającej z 2005 r. został o utrzyman e w mocy. Akt ten nie zachowuje jednak tożsamo- ści an i ciągłości z rozporządzeniem w ojewody nr 93 / 0 5 , które było aktem prawnym obo wią- zującym w dniu we jścia w życie przepisu p rzejściowego, tj . art. 47 ust. 2 ustawy zmieniającej z 2005 r. Stanowiło ono odrębny, n owy akt prawa miejscowego, k tóry nie istni ał 1 s tycznia 2006 r . Akt ten, o ile nie zostałby objęty dzi ałaniem art. 4 7 ust. 2 ustawy zmi e niającej z 2005 r. , winien więc utr acić moc obowiązującą 1 stycznia 2008 r. W tym to bowiem dniu znowelizowano art. 13 5 ust. 2 p.o.ś. popr zez zmianę rodzaju a kt u prawa miejsc owego wła- ściwego dla utworzenia o.o.u. z ro zporz ądzen ia na uchw ałę. Zmiana przepisu upoważniające- go do wydania ak tu prawa miejscowego polegająca na zmianie rodzaju aktu prawa miejsco- wego ma zaś skutek d erogacyjny względe m aktów do tychczasowyc h (§ 32 ust. 2 z.t.p. ). Ina- czej niż w wypadku aktów istni ejący ch pr zed 1 styc znia 2006 r., nie przew idziano obowiązku publik acj i odpowiedniej listy we właściwym dzienniku urzędowym i w ojewoda listy takiej nie ogłos ił . W okresie zatem pomiędzy m arcem 2006 r . a sier pniem 2007 r . adresaci norm prawnych wiedzieli, ż e nie istn ieje o.o.u. wokół lotniska Okęcie. Nie mogli zatem przypu sz- c zać, że obszar taki zostanie utrzymany w mocy z dniem 1 stycznia 2008 r. na mocy przepi su przejściowego, kt óry wszedł w życie 2 l at a wcze śniej. Jak w skazała sk a r żą ca, zagadnienie prawne w tym zakr esie sprowadza się do rozstrzy- gnięcia problemu, czy przep ise m przejściowym w prowadzonym ustawą zmi e niając ą z 2005 r. można przedłużyć moc obowiązyw an ia aktu prawa miejs cowego w t edy nieistniej ącego, a tym samym , czy teg o rodz aju praktyka legislacyj na d aje się po godzić z zasadami bezpieczeństwa obrotu pra wne go i p oprawnej legi slacji. Respektowanie zasady zaufania obywateli do pań- stwa i stanowionego prz ez nie prawa sprzeciwia się st ano wieniu i st osowan iu pr awa, które będ zie st anow ić pułapkę dla obywat eli. 3. Zar ządzeniem Prezes a Trybunału Konstytucyjnego obie skargi zostały połą czone – z uwagi na tożsamość przedmiotu kontroli – w celu łącznego rozpoznan ia pod wspólną sygn. akt SK 8 2/19. 4 . Proku rato r Gene ralny w piśmie z 16 kwietnia 2020 r. przedst awił s ta nowisko, że: 1) art. 135 ust. 2 w zwi ązku z art. 129 ust. 4 p.o.ś. rozumiany w ten spos ób, że zmiana art. 135 ust. 2 dokonana na mocy art. 144 pkt 21 u. u.i.ś. nie spowodowała u tr aty mocy aktów p ra wn ych wydanych pr zed 15 listopada 2008 r. na podstaw ie upo ważnienia zawartego w za- skarżonym przep isie , jest zgod ny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 , w związku z art. 64 ust. 3 , w związku z art. 2 Kon s t ytucji; 2) art. 47 ust. 2 w zwi ązku z art. 47 ust. 3 ust awy zmieniającej z 2005 r. w za kresie, w jakim powoduje za chowanie mocy obowi ą z ującej równi eż tych aktó w prawa miej scowego, które zostały wydane po 1 stycznia 2006 r. na podstawie up owa żnienia ustaw ow ego z art. 135 ust. 2 p.o. ś . , jest zgodny z ar t. 64 ust. 1 w zwi ązku z art. 31 ust. 3 , w związku z art . 6 4 ust. 3 , w związk u z art. 2 Konstytucji . W pozosta łym zakre sie Prokurator Generalny wniósł o umorzeni e postępowani a na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 listopad a 2016 r. o orga niza cji i trybie postę- OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 11 po wania przed Trybunał e m Konstytucyjny m (D z. U. z 2019 r. poz. 2393 ; dalej: u.o.t.p .TK ) , ze względu na niedopuszczalność wyd ania wyroku. W uzasadnieniu stanowiska Prokurator Generalny ustosu nk ował się najpierw do kwe- s tii formalnoprawn ych , dotyczących dopu szczalnego zakresu m ery torycznego badan ia zarzu- tów podnie sionych w obu skargach. W tym celu dokonał rekonstrukcji przedmiotu zaskarże- nia , posługując się zasadą falsa demonstratio non nocet . P rz yjął, że przedmiotem zask arżenia w punktac h p ierwszym i drugim o bu skarg konstytucyj ny ch jest art. 135 ust. 2 w związku z art. 129 ust. 4 p.o.ś. r ozumiany w ten sposób, że zmiana art. 13 5 ust. 2 p.o.ś., dokonana na mocy art. 144 pkt 21 u.u.i.ś., nie spow od owała utraty mocy aktów p rawnych wydanych prz ed 15 listo pada 2008 r. na pods tawie upow ażnienia zawarte go w zaskar żonym przepisie. Takie rozumienie art. 135 ust. 2 p.o.ś. prowadzi d o niekorzystnego dla wnoszących omawiane skar- gi konstytucyjne sposobu obli cz ania upływu terminu zawit ego z art. 129 us t. 4 p.o.ś. Ur egu- lowanie to podleg a badaniu w zakresie zgodn ości z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 us t. 3 , w związku z art. 64 ust. 3 , w związku z art. 2 Konstytucji. W podobny sposób Prokurator Generalny zre ko nstruował przedmiot zaska rżenia wskazany w pu nkc ie trzecim skargi konstytucyjn ej skar ż ą cej . Podkreślił , że posługując się zas adą falsa demonstrati o non nocet , należy uznać , że zarzuty s karżąc e j dotyczące art. 135 ust. 2 w zwi ązku z art. 129 ust. 4 p.o.ś. , choć dotyczą zbadani a kwe stionowanego ureg ulo wa- nia na innej płaszczy źnie niż w punktac h pierwszym i dr ugim , to łączą skutek n iekonstytucyj- nego – w jej ocenie – rozumienia art. 135 ust. 2 p.o.ś . z niekorzystnym spo sobem określania rozpoczęcia biegu termin u zawitego z art. 129 u st. 4 p.o.ś. Następni e w skazał, że postępowanie zainicjowane skar gą M . A . i M . A . powinno zos tać umorzone, ponieważ przepisy wymienione w p etitum skargi jako naruszające prawa konsty- tucyjne nie były po ds tawą wydania ostatecznego orzeczenia w ich sp rawie. Sąd Apelacyjny w P oznaniu jednozna c znie stwierdził , że oddalenie powódz twa przez sąd pierwsze j instancji oraz oddalenie apela cji przez s ąd o dwoł awczy nastąpiło z przyczyn merytorycznych, a nie formalnyc h. 4.1. W odniesieniu do zarzutów skargi J . K . , Proku rator Generalny wsk a zał, że w za- kres ie przywo łanego związ kowo art. 13 5 ust. 1 p .o.ś . jako przedmiotu kontroli w punk tach 1 - 3 petitum skargi, skarżąca nie wskazała argumentów odnoszących si ę do naruszenia tego przep isu. Dlatego też w ni ósł o umorzenie postępo wania w tym zakres ie . Natomiast us tosunkowując się do kw estii wzorców kontrol i kon stytucyjności zaskar- żonych przepisów, Pro kurator Generalny uznał, że u morzeniu podlega postępowanie w od ni e- sieniu do powołanego ja ko związkowy wzorz ec kontroli art. 94 Konst ytucji. Skar żąca n ie przed stawiła b owiem ade kwatnych argu mentów w celu wykazan ia, że kwestionowane w punkcie drugim petitum skargi rozumienie art. 135 ust. 2 w związku z art. 129 ust. 4 p .o .ś. – w sytuacji gdy akt y prawa miejscoweg o, na mocy których tworzo no obszary ogranic zo nego u żytkowani a, musiał y (zarówno pr zed 15 listopada 2010 r., jak i po tem ) uwzględniać prz episy ustawowe oraz rozporządzeń wykonawczych – prowadzi do naruszenia art. 94 Konstytucji. Ponadto P rokurator Generaln y podniósł, że i stota zarzutu z punktu trze ciego petitum tej skargi j est analogiczna do zarzut ów punktu pierwszego i drugiego. Ide ntyczne s ą też wzor- ce kontroli. Istnieją więc podstawy do dokonania łącznej oceny za sadności tych zarzutów w obec kwestionowane g o uregulowania. S pro wadzają się one do zan egowania pogląd u o ob- owiązywaniu rozporządzenia w ojewody nr 50 / 07 do czasu wejścia w życie uchwały s ejmiku nr 76 / 11 i obliczania biegu terminu z art. 129 ust. 4 p.o.ś. o d dnia wejścia w życie teg o ro zp o- rządzenia. W drug iej części uzasadnienia Prokurator Ge neralny przedstaw ił merytoryczną ocenę zask arżonych przepisó w. Najp ierw nakreślił główne tezy wyroków SN, przemawiających za utrzymaniem w mocy rozporządzenia w ojewody n r 50 / 07 , a następnie uz nał , ż e w ich św ietl e OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 12 s karżąca miała możliwość wystąpieni a z ros zczeniem na podst awie art. 129 ust. 1 - 3 p.o.ś. w terminie ok reślonym w art. 129 ust. 4 p.o.ś. Wynosił on 2 lata (aktualnie trzy lata) od dnia wejścia w życie rozporządze ni a lub aktu prawa miej sco wego powodującego og raniczenie sposobu korzystania z n ierucho mości. Rozporz ądz eni e wojewody nr 50 / 07 wydane został o na po dstawie upoważnienia zawartego w art. 135 ust. 2 p.o.ś. w brzmieniu obowiązującym przed zmianą wprowadzoną ar t. 19 pkt 5 usta wy zmienia jącej z 2005 r . Na m ocy art. 47 ust. 2 tej ustawy a k ty prawa miejscowego wydan e na podstawie przepisów nią zmien ianych zachowy- wały mo c do czasu wydania nowych aktów prawa miejscowego. Z rozporządzenia wojewody z sierpnia 2007 r. w yn ikało dla skarżące j wiel e ograniczeń w zak re sie ko rzystania z nieru- chomości położonej w granicach o.o. u. utworzonego dla lotniska Okęcie . Skar żąca nie sko- rzy stała z możliwości wniesienia roszczenia w tym terminie. W związku z tym nie doszło do ograniczen ia jej prawa w łasnoś ci z n aruszeniem gwa ranc ji wynikających z art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucj i oraz z naruszeniem art . 2 Konsty tucji. Natomiast w odniesieniu do art. 47 ust. 2 i 3 ustawy zmieniającej z 2005 r. Prokurator Generalny wskazał, że pr ze pis ten był uwzględnian y prz ez sądy rozpoz n a jące sprawę skarżą- cej w toku wykładni zmian art. 135 ust. 2 p.o.ś. i ich w pływu na termi n obowiązywania prze- pisów rozporządzenia wojewody nr 50 / 07 . Brzmienie art. 47 ust. 2 ustawy zmieniającej z 2005 r. st anowi ło jeden z kluc zowych arg umentów za przyjęci e m, że r ozporzą dzenie woje- wody nr 50 / 07 obowiązywało do czas u wejści a w ży cie uc hwały s ejmiku nr 76 / 11 . Konse- kwencj ą uznania, że kwestionowane w punktach 1 - 3 petitum analizowanej skargi konst ytu- cyjnej rozumienie ar t. 135 ust. 2 w związku z art. 129 us t. 4 p .o.ś. nie pro wadzi do naruszenia art. 64 ust. 1 w związku z a rt. 31 ust. 3 , w związku z art. 64 ust. 3 , w związku z art. 2 Konsty- tucji, musi być przyjęcie, iż również art. 47 ust. 2 w związku z a rt. 47 ust. 3 us ta wy zmienia- jącej z 2005 r. , jes t zgodny ze w skaz anymi wzorcami kontroli. 5 . Marszałek Sejmu w piś mie z 23 w rześnia 2020 r. zajął stanowisko, że art. 135 ust. 2 w związku z art. 129 ust. 4 p.o.ś. rozum iany w ten sposób, że nie do prowadza do utraty m ocy ob ow iązującej aktów prawa m iejsco wego wydanych prze d 15 listopada 2008 r., jest zgodny z art. 2 w związku z art . 94 Konstytucji. W pozostałym zakresie wniósł o umorzenie postępo- wania, na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK , ze względu na ni edopuszczaln oś ć wy dania wyroku. Marsz ałek Sejmu w pierws z ej k olejności dokonał rekons trukcji przedmiotu zaskarże- nia. Wska zał, że w istocie skarżąc a nie kwestionuj e art . 129 ust. 4 p.o.ś. w związku z art. 135 ust. 1 i 2 p.o.ś., lecz zaskarża zmianę art. 135 ust. 2 p.o. ś. , a ściśl e rzecz ujmują c , p owstałą w wy nik u tej zmiany normę upoważaniającą, wskutek której do szło do zmian y aktu wyko- na wczego ustanawiającego o.o.u. Zmiana polegała na przeniesieniu kompetencji do tworzenia o.o.u. dla przedsi ęwzięcia, tj. lotnis ka, mogą ce go znacząc o oddziaływać na środowisko , z w o jewo dy (który tworzył je w drodze rozporządzenia) n a sejmik woje wództwa (który d o- konuje tego w formie uchwały). Ch oć w obu skargach jako przedmiot kontroli wskazano art. 129 ust. 4 w związku z art. 135 u st. 1 i 2 p.o.ś ., to w istocie s k arżący kwestionują n ie t er- min dochodzenia roszczeń z art. 129 ust . 4 p.o.ś., le cz sp osób rozumienia now elizacji art. 135 ust. 2 p.o.ś. dokonanej na podstawie art. 144 pkt 21 i art. 173 ust. 1 i ust . 2 pkt 1 w związku z art. 60 u.u. i. ś. W skardze J . K . d odatkowo zask arżono art. 47 ust. 2 w związku z art. 47 ust. 3 ustawy zmie niającej z 2005 r. N ie zawiera ona jednak argumentów przemawiających za po- trzebą lub dopuszczalnością ob jęcia art. 135 ust. 1 p.o.ś. ko ntrolą konst yt ucyjności. W związku z powyższym M arsz ałek Sejmu , w oparciu o za sadę falsa demo nstratio non nocet , prz yjął, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest art. 135 ust. 2 p.o.ś., a ściśle – norma upoważniająca (która z teg o przep isu wynika) w związku z art. 129 ust. 4 p.o.ś. OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 13 Drug ą kwestią f orma l nopraw ną, do której odniósł się Marsz ałek Sejmu, jest u st al enie, czy rozumienie zaskarżonych przepisów było podstawą ostatecznego rozstrzygnięcia sądu w sprawie obu skar żących. W jego oceni e, w sprawie M .A. i M . A . prz yczy n ą oddalenia ape- lacji w zakresie docho dzonego roszczenia b ył f akt niewykazania powstałej szkody, a nie upływ terminu określony w art. 129 ust. 4 p.o.ś. Stąd też kwestiono wane w tej skardze r ozu- mienie przepisów ni e stanowiło pod stawy osta tecznego rozstr zygn i ęcia sądu w sprawie skar- ż ących. Inac zej było w sprawie s ka rgi J . K . Oddalenie pow ództwa przez sąd pierwszej instancji nastąpiło z przyczyn formalnych z uwagi na to, że zostało wnies ione po upływi e term inu z art. 129 us t. 4 p.o.ś. Sąd p ie rw s zej instancji uznał, że rozporządzenie wojewody nr 50 / 0 7 o b owiązyw ało do dnia wejścia w życie uchwały s ejmiku nr 76 / 11 . W związku z tym prawo do dochodzenia roszczeń wygasł o. Maj ąc powyższe n a uwadze , Mars załek S ejmu pr zyjął, że w nini ejszej sprawie zask a r- żone rozumienie przepisów było podstawą ostatecznego r ozst rzygnięcia sądu j edynie w w y- padku ska rżącej J . K . Z tego względu postępowanie w zakresie skargi M . A . i M . A . podlega umor zeniu . Marszałek Sejmu zwr ó cił również uwagę na sposób powoływania wzorców kontrol i w skardze J . K . Wskazano w niej bowiem, że określony sposób rozumienia zmiany art. 135 ust. 2 p.o.ś ., wskute k którego u pływ terminu określo ne go w art. 129 u st. 4 p. o.ś. był liczon y od dnia wejścia w życ ie aktu prawa miejsco wego ustanawiają cego o.o.u. , wydanego zgodnie z art. 135 ust. 2 p.o. ś. przed zmianą tego przepisu na podstawie art. 144 pkt 21 i art . 173 ust . 2 pkt 1 w związku z art. 60 u .u .i.ś. oraz art. 47 ust. 2 w związku z art. 47 ust. 3 ustawy zmienia- jącej z 2005 r. , narus za a rt. 64 us t. 1 w związku z art. 31 ust. 3 , w związku z art. 64 ust. 3 , w związku z art. 94 w związku z art. 2 Konst ytucji. M arszałek Se jmu, biorąc pod uwagę ar- gum en tację po dniesioną w uza sadnie niu tej skarg i , uznał , że n iedopuszczalne jest wydanie orzec zenia merytor ycznego przez Trybunał o zgodności zakwestionowanej regulacji z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 , w związku z art. 64 art. 3 Konstytucji. Art. 12 9 ust. 4 p.o.ś. był już przed miotem kontro l i kons tytucyjności z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust . 3 Kon- stytucji. W wyroku TK z 7 marca 2018 r., sygn. K 2/17, orzeczono, że art. 129 ust. 4 p.o.ś. jes t niezgodny z art. 6 4 ust. 1 w związku z art. 31 u st . 3 K onstytucji, jeśli z rosz czeniem , o kt ó rym m owa w ust. 1 - 3, można wy stąpić w okresie 2 lat o d dnia wejścia w życie rozporzą- dzenia lub aktu prawa miejscowego powodującego ogra niczenie sposobu korzystan ia z nieru- chomości. To z kolei uzasadnia umorzenie p ostęp owania w tym zakre sie ze względu na z b ęd- noś ć ponownego orzekania p rzez TK. Natomias t argumenty do tyczące naruszenia art. 64 ust. 3 Konstytucji odnoszą się nie do istoty pr awa własności, lecz jedyni e do jakości legislacyj nej zm iany brzmienia art. 135 u st. 2 p.o. ś., wskutek czego upływ terminu z ar t. 129 ust. 4 p.o.ś. był li czony od dnia w ejścia w życie aktów prawa m iejscowego ustanawia jących o.o.u. Wobec powyższego Marszałek Sejmu wniósł o umorzenie po stępowania w zakresi e badania zgodności zakwestio no wanej regulacji z art. 64 us t. 1 w związk u z art. 3 1 ust. 3 , w związku z a rt. 64 art. 3 Konstytucji. Marszałek Sejmu d alszą analizę ograniczył do zgodn ości zaskarżonej regulacji z art. 2 w związku z art. 9 4 Konstytucji. Zwróc ił jednocześnie uwagę, że ch oć art . 9 4 Konstytucji c o do z asady nie moż e stanowić odrę bnego wzorca kontr oli, to uznał, że ze skargi wynika, iż skarżąca wiąże naruszenie art. 2 z art. 94 Konstytucji. W tej sytuacji stwierdził, że art. 94 Konstytucji może by ć dopuszczalnym zwią zkowym w zo rcem ko ntroli , gdyż s f ormuło wany w tym za k resie przez J . K . za rzut dotyczy n iezgodności z zasadą poprawnej legislacji oraz zasadami wydawani a aktów prawa miejscowego. Przechodząc do merytoryczn ej oceny zarzutów, M arszał ek Sejmu przedstawił , ja k kształ tują się relac je mię dzy upoważn ie n iem ustawowym do wydania aktu wyk onawczego a t ym aktem, w sy tuacji dokonywania zmian przepisu stanowiącego delegację. Wskazał, że OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 14 w doktryn ie przyjmuje si ę, iż obowi ązywanie ak tu wykona wczego opiera się na więzi mi ędzy prz episem upoważn iający m do wydania d anego aktu a aktem wydanym na jeg o podstawie. Wi ęź ta może u lec naruszen iu w wyniku zmiany treści przepisu upoważniającego do wydania aktu wykonawczego, polegającej na istotnej zmianie któreg okolwiek z elementów do tyczą- cyc h tego aktu. W świet le reguły w al i dacyjnej z § 32 ust. 2 z.t.p., gd y ustawodawca nie uchy- la pr zepisu upoważniającego do wydania aktu wykonawczego, lecz zmienia tylko jego tr eść, do utraty mocy obowią zującej aktu wykonaw czego dochodzi tylko w wypa dk u istotn ej zmia- ny któr egokol wiek z wymogó w dotyczących tego aktu. Zmiana br zmienia przep isu upoważ- niaj ącego, niebędą ca zmianą normy wyrażonej w tym przepisie, nie ma wpływu na obowi ą- zywanie aktów wykonawczyc h wydanych na podsta wie zm ienionego przepisu. N as tępnie M arszałek Sejmu przes zedł do ust al e nia, które z elementów zaskarżone j normy zosta ły zmie- nione i czy zmiana ta miała charakter istotny z punktu widzenia obowiązywania aktów wy ko- nawczych wydanych na ich podstawie. W jego o cenie, nie każda zmiana nor my upoważn iają- cej wyrażo nej w przepisie upo w ażniaj ącym, prowadzi do utraty mo cy przez doty chczasowy akt wykonawczy. Jeżeli mimo zmiany akt wykonawczy pozostaje w zgodzie z przepisem u poważniającym w znowelizow anym brzmieniu , nie spowoduje to utraty jego mo cy obowią- z ującej. W ocen ie Mar szałka Sejmu, ustawodawca , dokonując nowelizacji art. 135 us t. 2 p.o.ś. na podstawie art . 144 pkt 21 u.u.i.ś. , nie zmienił istotnych elementów normy upoważ niającej. Nie zmieniła się konstytucyjna kateg oria a któw wykonawczych – n adal chodz i o akty pra wa mie jscowego. Mim o zmiany organu upoważnionego do wyd ania aktu w ykonawczego (z wo- jewody na sejmik województwa) należy on do kategorii organów wyposażonych prze z prze- pisy ustrojowe do tw orzenia aktów tego s amego rodzaju (czyli aktó w prawa miej scowego). Ni e zmie niły się takż e wytyczne i za kres spraw przekazany ch do uregu lowania aktem wyko- nawczym. Przyjęcie nowego aktu wykonawczego, zdaniem Marszałka Sejmu, nie mia ło cha- rakteru merytoryczne go. Nadto podkreślił , że u stawodawca, dokonuj ąc zmiany ar t. 135 ust. 2 p.o. ś. stosownie d o art. 173 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w związku z a rt. 60 u.u.i.ś . oraz art. 47 ust. 2 w związku z art. 47 ust. 3 ustawy zmieniającej z 2 005 r. , utrzymał w mocy do tychczasowe akty wyk onawcze. N ie naruszył przy tym ist ot n ych kanonów techni ki prawod awczej, a wię c zmiana art. 135 u st. 2 p.o.ś. nie wp łynęła na bieg term inu określon ego w art. 129 ust. 4 p.o.ś. W świetle powyższego, Marszałek Sejmu wniósł o stwier dzenie, że art. 135 ust. 2 w związku z art. 129 ust. 4 p. o.ś. ro zumiany w ten sposó b, że nie doprowadza d o utraty mocy obow i ązującej aktów praw a miejscowego wydan ych 15 listopada 2008 r., je st zgodny z art. 2 w związku z art. 94 Konstytucji. 6. Pismami z 20 grudnia 2019 r. i 2 stycznia 2020 r. Rzecznik Praw Obywatel sk ich po- informował , ż e n ie zgłasza udziału w niniejszym postępowa niu. 7. 19 lipca 2021 r. do Trybunału Konstytucyjnego wpłynęło pis mo pełnomocnika skarżących zawierające replikę do stanowisk przedstawionych w pismach Marszałka Sejmu i Prokuratora General ne go w związku z niniejszą sprawą. W pier wszej kolejności odniósł się on do ograniczenia zakresu przedm iotu kontroli przez Marszałka Sejmu, który uzna ł, że jest nim wyłącznie zmiana art. 135 ust. 2 p.o.ś. „a ściślej powstała w wyniku tej zmiany norma upow aż niająca, wskutek której doszło do zmiany aktu wykonawczego ustanawiające go o.o.u.”. Takie ograniczenie jest, zdaniem peł- nomocnika skarżących, spłyceniem doniosłej problematyki obu skarg. Podstaw ą prawomoc- nych rozstrzygnięć sądów powszechnych w sprawach s ka rżących były bowiem normy wy- wiedzione z art. 129 ust. 4 w związku z art. 135 ust. 1 i 2 p.o.ś. To właś nie ich treść była pod- stawą uz nania przez sądy powszechne mocy obowiązującej aktów normatywnych tworzących o.o.u. , mimo istotnych zmian przepisu upoważn ia jącego do ich wydania. W związku z tym OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 15 o graniczenie korzystania z nieruchomości przez skar żących jest konsekwencją normy wywie- dzionej z przepisów związkowo wskazanych w petitum skargi . Po drugie pełnomocnik skarżących wskazał, że w wypadku skargi M.A i M .A . „ nie jest zrozumiałe stwierdzenie Uc zestnika Sejmu RP, jakoby «oddaleni e powództwa nastąpiło z przyc zyn merytorycznych, a nie for malnych» albowiem w przypadku wyroków w sprawach cywilnych z przyczyn formalnych sąd pozew może odrzucić. Oddalenie powództ wa za wsze stanowi przejaw orzeczenia o c harakterze merytorycznym”. Pełnomocnik skarżących podkre- ślił, że istotą zaskarżenia w odniesieniu do w yroku w sprawie M.A. i M.A. jest to, że sąd od- dalając powództwo przyjął dalsze obowiązywanie o.o.u. ustanowionego na po dstawie r ozpo- rządzenia w ojewody n r 82/03 , zmienionego r ozporządzeniem w ojewody n r 40/07 . Zdaniem pe łnomocnika skarżących , „[u]czestnik postępowania nie zauważył, że w przypadku prz yjęcia utraty mocy obowiązuj ącej przez ww. akt prawa Sąd zobowi ązany by ły orzekać n a podstawie art . 435 kc ”. Po trzecie, pełnomocnik skarżących nie zgodził się z wnioskiem Mar szałka Sejmu o umorzenie postępowania w zakresie badania konstytuc yjności art. 129 ust. 4 p.o.ś. z uwagi na to, że przepis ten był już przedmio tem kontr ol i przez TK w sprawie o sygn. K 2/17. Pod- kreślił, że „przedmiotem obu skarg nie jest ponowna kontrola z godności z Konstytucją art. 129 ust. 4 p.o.ś. i przyjętego tam ter minu zawitego do wystąpienia z roszczeniam i, lecz kontrola zgodności z normam i konstyt uc yjnymi wykładni przyjęte j ostateczni e przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 22.11.2016 r., III CSK 62/1 6”. „ Rzeczą przy tym najistotniejszą jest okoliczność, że wyłącznie w gestii Wysokiego Trybunału leży rozstrzygniecie powstałego sporu między S ądem Najw yż szym a Naczelnym Sądem Administracyj nym, co do obowiązy- wania aktów tworzących OOU wydanych przed dniem 15.11.2008 r . ”. W dalszej części pisma pełnomocnik skarżących podjął polemikę z dokonaną przez Marszałka Sejmu oceną zaskarżonyc h norm w świe tle reguł wa l idacyjn ych zawartych w zasa- dach techniki prawodawczej. Nie zgodził się bowiem, że zmiana art. 135 ust . 1 i 2 p.o.ś., do- konana przez ustawę zmieniającą z 2008 r. miała charakter redakcyjny , a nie merytoryczny. Zdaniem pełnomocnika ska rżących, po wyższą us ta wą dokona no szeregu kompleksowych zmian ustawy – Prawo ochrony środowiska , w tym także art. 135 ust. 2 p.o.ś . „Jednocześnie dokonując nowelizacji art. 135 ust. 2 p.o.ś. ustawodawca nie wprowadził przepisów przej- ściowych utrzymujących w mocy doty chczas wy da ne akty prawa miejscowego, j ak uczynił w przypadku nowelizacji art. 135 ust. 2 p.o.ś. ustawą z dnia 29 lipca 2005 r.”. Dlatego też stwierdził, że to właśnie ocena dokonana w stanowisk u NSA jest w pełni zgod n a z regułą wa- lidacyjną wynikającą z § 32 i § 33 z .t . p. Ostatnią kwestią, do której ustosunkował się pełnomocnik skarżących, polem izując ze stanowiskiem Marszałka Sejmu, był zarzut skonstruowania p rzez ustawodawcę upoważnieni a ustawowe go do wydawania aktów normatywnych tworzących o.o.u. przy p omocy kask ad o- wego odesłania, „którego ostatni element zosta ł uregulowany w akcie wykonawczym (§ 2 ust. 1 pkt 30 roz porządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsię- wzięć mogąc ych znacząco oddziaływać na środowisko)”. W ocenie Marszałk a Sejmu , u po waż- nienie to nie ma charakteru kaskadowego . Natomiast pełnomocnik skarżących na potwierdze- nie poprawno ści swojego zarzutu jeszcze raz przytoczył argum enty podniesione w uzasadnie- niach o bu ska rg. O dnosząc się do stanowiska Prokuratora Generalne go, pełnomo cn ik skarżących wska- zał, że „istotą obu skarg nie jest to czy Skarżący mogli w terminie 2 - letnim zgłosić roszcz enia w związku z art. 129 ust. 1 i 2 p.o.ś., lecz to czy akty ustanawiające OOU, a wprowadzające ograniczenia w korzystaniu z nierucho mości obowi ąz ywały. Wobec bowiem powszechnego i, w przypadku działań administracji publicznej, jednolitego s tanowis ka co do braku obowiązy- wania aktów tworzących OOU, a tym samym i ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości nie OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 16 można było mówić o szkodzie, ja k i tym bar dz iej nie można było wymagać od Skarżących zgłoszenia roszczeń w związku z nieistniejącymi ograni czeniam i”. II Zgod nie z art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 list opada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjn ym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393), Trybunał mo- że rozpoznać skargę konstytucyjną na posiedzeniu nieja wnym, jeżeli pi s emne stanowi ska w szys tkich uczes tników postępowania oraz pozostałe do wody zgromadzone w sprawie sta- nowią wystarczającą po dstawę do wydan ia orzeczeni a. Tr ybunał uznał, że w niniejszym postępowaniu przesłanka ta zosta ła spe łniona. III Tr y bunał Konstytucy jny zważył, co nas tę pu je: 1. Prze dmiot kontroli. 1.1. Trybunał w pier wszej kolejności dokonał analizy dopuszczalności merytoryczne- go roz poznania s karg . Przed przystąpieniem do zbadania zarzutów podniesionych w połą czo- nych do łącznego roz p oznania skargach , nale ż ało naj pierw sprecyzować pr zedmiot i zakr es dopuszczalnej kontro li , uwzględniając stan faktyczny i prawny, w związku z którym zaini- cjowane zo stał o postęp owanie w sprawie. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji, sk arga konstytucyjna m o że dotyczyć wyłą cznie takiego aktu n ormatywnego, n a podstawie którego sąd lub organ adm inistracji publicznej orzekł ostat ecznie o wolnościach, prawach lub obowiązka ch s ka rżąc ego określonych w Kon- stytucji. Zgodnie natomiast z utrwalo ną lin ią orzecznictwa T r ybunału Konstytu cyjneg o , na każ dym et apie postępowa nia konieczne jest k ontrolowanie , czy nie zachodzi któraś z ujem- nych przesłanek wydania wyroku, skutkują ca obliga tory jn ym umorzeniem postępowania . O bowiązek ten oznacza konieczność ka żdorazowego ustaleni a w toczącym się p ostę powaniu, cz y na p odstawie zaska rżonego przepisu zapadło ostateczne o rzeczenie sądu lub organu doty- czące konstytucyjnych wolności, praw lub obowi ązkó w osoby skarżąc ej. Dopuszcza lność zainicjowania postępowania sk arg owego bada się w odn ie sieniu do konkre tnego stanu fak- tyczne go. Przyjmuje się bowiem, że po stronie skarżącego musi wystąpić interes osobisty, prawny i aktualny wystą pieni a ze skargą. 1. 2. W s kardze M . A . i M . A . zakwesti ono w ano zgodność wskaz ane go w petitum ska rgi rozumien ia art . 129 ust. 4 w związku z art. 135 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 5 19, ze zm.; obecnie : Dz. U. z 2020 r. poz. 1219, ze zm . ; da lej: p.o .ś. lub prawo ochrony ś ro dowiska ) . Jednak że p rzyczyną oddale- nia apelacji skarżących nie było uznanie, że utracili oni prawo do do chodzenia roszczeń z powodu niedoch owania terminu określo neg o w ar t. 129 ust. 4 p.o.ś. Wręcz przeciwnie . S ąd apelacyjny podz iel ił w t ej kwesti i ustale ni a sądu pierwszej instancji, że t ermin dochodzenia roszcze ń na podstawie art. 129 ust. 1 i 2 p.o .ś. zo stał przez s karżącyc h zachowany. Powództwo skarżących zo stało odda lo ne z przycz yn merytorycznych. Sąd apelacyjny, odwołując się d o o rze cznictw a SN , wska za ł, że w świetle art. 129 - 136 p.o.ś. , p rzesłankami odpowiedzialności są : wejśc ie w ż ycie rozporządzenia lub aktu prawa miej scowego pow odu- jącego ograniczenie spo sobu korz ys tania z nieruch omości, szkoda poniesiona przez właścicie- la ni eru chomości, jej użytko wn ika wieczys tego lub osobę, której przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości i związek przyczynowy mi ędzy wprowadzonym og raniczeniem sposobu OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 17 korzystania z nie rucho mośc i a szko dą. W świ etle ustaleń sądu pierwszej instancji, na dzie ń w ejś cia w życie rozpo rz ądzenia nr 82/03 W oj ewody W ielkopolskiego z 17 grudnia 2003 r. w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego Poznań - Krzesiny w Pozn aniu ( Dz. Urz. W oj . Wielk. Nr 200, poz. 3873) , tj. na 1 stycznia 20 04 r. , nie nastąpił spa de k wa rtości nieru chomości , a budynek skarżący ch nie wymagał na kładów aku- stycznych. Był t o budynek gospodarczo - garażowy, a w świet le art. 129 ust. 2 p.o.ś. mowa jest o og r a niczeniu korzystania w dotychczasowy sposób lub sposób zgodny z d otychczasowym przez na czen iem. Po wejś ciu w ży ci e tego rozporządzenia skarżący mogli użyt kować budynek w dotychczasowy sposób. Dla tego też sąd apelacyjny nie zakwestionowa ł w tym zakresi e ro zs trzygnięc ia sądu pierwszej insta ncji. Natomi ast w odniesieni u d o odpo wiedzialności na pod stawie art. 435 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740; dalej: k.c .) za szko- dę wyrządzoną przez działalność bazy lot nict wa wojskowego , w tym nadmierny hałas emito- wany pr zez startujące i lądujące samoloty wo js kowe, sąd apelac yjny wskaz ał, iż roszczenie takie wymaga wyk azania wszystkich przesłanek odpowiedzialności del iktowej opartej na tym przepisie. W świetle ustaleń są du, na etapie postępowania ape lacyjnego skarżący doch odzili wyłączn ie odszko do wania obejmu ją ce go n akłady na zapewnieni e klimatu akustyc znego, a nie odszkodowania z tytułu spadku wartości nieruchomości. Przy czym na dzień orzekania przez sąd apelacyjny kosz ty t e nie zostały jeszcze prze z nich poniesione. Dlat ego też sąd te n u znał, że skarżący w ty m zakr esie nie p onieśli sz kody. Jak to zost ało podniesione w uzasadnieniu wyroku, okoliczność, że zostali zobo wiązani do wygłuszenia budynku, a czego nie uczynili, sama w sobie nie świadczy o p oniesieniu przez nich sz kody. W świet le powy ższe go, Trybunał p osta no wił umorzy ć postępow anie w zakresie z aini- cjowanym skargą M . A . i M .A . Zaskarżone rozumienie przepisów, wskazane w punkcie pi er - ws zy m i drugim petitum skargi nie stanowiło podstaw y ostat ecznego ro zstrzygn ięcia w spra- wi e skar żących. W związku z tym post ę powanie podlega umorzeniu na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 list opada 2016 r. o organizacji i trybie postępowani a pr ze d Try- bunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393 ; dale j: u.o.t.p.TK ) , ze wzgl ęd u na nie- dopuszcz alność wydania wyroku . 1.3. Skarżąca J . K . swoje zarzuty sformułowa ła w czterech punktach pe titum skargi . Pierws zy z nich dotyczy a rt. 129 u st. 4 w z wiązku z art. 135 ust. 1 i 2 p.o.ś. rozumianego w te n s posób, że sk utki pra wn e upływu terminu zawi tego wystąpienia z roszcz eniami wska- zanymi w art. 129 ust. 1 i 2 p .o.ś. wiąże z aktami pra wnymi wydanymi przed 15 listopada 2008 r., tj. prze d zmia ną art. 1 35 ust. 1 i 2 p.o.ś. na mocy art. 144 pkt 21 ustawy z dni a 3 paź- dziernika 200 8 r. o udostępni a n iu informacji o ś rodowisku i jego ochronie, udziale społeczeń- stw a w ochronie środowiska o raz o ocenach oddzia ływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r . , po z. 1405; obec n i e : Dz. U. z 2021 r. poz. 247 , ze zm. ; d alej: u.u .i. ś. lub ustawa zmieni aj ąca z 2008 r. ), który, w ocenie skarżącej, jest nie zgodny z art. 64 ust. 1 w zw iązku z art. 31 ust. 3 , w zw iązku z art. 64 ust. 3 , w zw iązku z art. 2 Konstytucj i. 1.3. 1 W wypadku takie go sposobu sformułow ania zarzutu, w pier wszej kol ejności na- leżało się o dnieść do kwesti i możliwości rozstrzygania przez Tryb unał Konstytucyjny o zgo - dności przepisów aktów normatywnych w rozumieniu przyjętym w orzecznictwie sądowym. Pr zedm io tem kontroli Tr ybunału Konstytucyjn ego, z punktu widzen ia hie rar chicznej zgodności, są w yłącznie akty normatywne. W orzecznictwie TK ugrunt owane jest jednak jed- nolite stanowisko co do badania przepisów w rozumieniu nadanym im w praktyce stosowani a pr awa. T rybunał wskazyw ał, że „jeżeli okreś lony sposób rozumien ia prz epi su ustaw y utrwalił s ię j uż w spo sób oc zywisty, a zwłaszcza jeśli znalazł je dnoznaczny i autor ytatywny wyraz w orzecznictwie Sądu Najwyższego bądź Naczelnego Sądu Administracyjnego, t o na leży u znać, że przepi s ten – w praktyce s wego stosowania – nabrał t aki ej właśn ie treści, j ak ą odna- OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 18 lazł y w ni m najwyższe instancje sądow e naszego kraju” (wyrok TK z 28 października 2003 r., sygn. P 3/03 , OTK ZU nr 8/A/2003, poz. 82). Organy stosujące pr awo, w t ym przede wszyst- k im sądy, mogą dokony wać wykładni prawa, której sk utkiem b ędzie wydoby wa nie z aktów norm atywnych treści nie do pogodzenia z n ormami, zasadami l ub wartościami konstytucyj- nymi. Dlatego też Trybunał uznawał za konieczne objęcie kognicj ą ta kże ta kich treści nor ma- tywnych, jakie prz episy prawa nabrały w drod ze utrwalon ej praktyki ic h stosowania. Je śli określony sposób rozumi enia przep isu znalazł jednoz naczny i autorytatywny wyraz w orzecz- nictwie Sądu Najwyższego bądź Naczelnego Sądu Admini stra cyjn eg o, Trybunał uzn awał, że przepis ten nabrał takiej właśn ie tre ści (z ob. n p. wyrok z 3 p aździernika 2000 r., sygn. K 33/99 , OTK ZU nr 6/2000, poz. 188). Jednak że Trybunał podkreślał, że nie chodzi tu o jedną z możliwych wersji abstrakcyjnie dokonyw anej int er pretacji, ale o normę o treści i za - kresie obowiązywania wynik ają cyc h z u stalonego, p ow szechnego znacze nia w rzeczywistości nadawanego kontr olowanym przepisom . Skarżąca w uzasadnieniu skargi wymieniła szereg orzeczeń Sądu Najwyższego i są- dów powsz echn ych, z których wynika , że zaskarżone rozu mienie art. 129 ust. 4 w z wią zku z ar t. 135 ust. 2 p.o.ś. znajduje odzwierciedlen ie w utrwalonej i jedno litej linii orzecz niczej. Wskazała, że z nalazł o ono wyraz w uchwałach SN z : 22 listopada 2016 r. , sygn. akt III CZP 6 2/16 (OSNC nr 4/2017, poz. 39) oraz 9 luteg o 2017 r. , sygn. a kt III CZP 114/15 (OSNC n r 10/2017, poz. 110) , a także w kilkudziesięciu orzeczeniach sądów a pelacji w arszawskiej (np. S. A . w Warszawie z : 2 marca 2017 r. , sygn. akt I ACa 1481/14 , Le x n r 22847 94 , 13 mar- ca 20 17 r. , sygn. akt VI ACa 1027/15 , Lex nr 2284809 , 19 kwietnia 2017 r. , sygn. ak t VI AC a 15 0 8/15 , Lex nr 2432007 ; S . O . w Warszaw ie z : 28 marca 2014 r. , sygn. akt XVI G C 828 /13 , L ex nr 2089404; 25 marca 2014 r. , sygn. akt I C 12 99 / 13 , Le x nr 20 88 322; 6 lute go 2014 r. , sygn. akt XV GC 3244/13 , Lex nr 2135163 ) . Tw ierdzenie skarżącej o utrwalonej l inii orzecznicze j w tym zakresie, zostało potwier- dzone również przez d yrekt ora Biura Studiów i Analiz Sąd u Najwyższ ego . W piśmie z 11 sty czn ia 2018 r. D yrektor Biura w odpowiedzi na pis mo Biura Interwencyjnej Pomocy Prawne j Kancelarii Prezydenta Rzeczyposp olitej Polskiej z 5 grudnia 2017 r. oraz na załączo- n e do niego pisma z 8 ma rca 2017 r. skierowan e do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskie j i Rzecznika Pr aw Oby watelskich wyjaś nił , m iędzy innymi, że SN w swoim orzecz nictwie w odniesieniu do przedstawionych k westii stoi konsekwentn ie na stanowisku przyjętym w wydanej w składzie 7 sę dziów uchwale o sygn. akt III CZP 62/16 . Podkreślił, ż e w o rzecz- nictwie Sądu Najwyższego oraz są dów powszechnych zajęto jednolite i konsekwentne st ano- wisko, i ż roz porządzenie nr 50 Wojewody Mazowieckiego z dnia 7 sierpnia 2007 r. w spra- w ie utworzenia obsza ru ograniczonego użytkowania dla Portu Lo tni czego im. Fry d eryka Chopina w War sza wie (Dz. Urz. W oj . Ma z. Nr 156, poz. 4276; d alej : rozporz ądzenie wo je- wody nr 50/07) nie utraciło mocy obow iązującej 15 listopada 2008 r., t j. z chwilą zmiany przepisu upoważnia jącego – a rt. 135 ust. 2 p.o.ś., dokonanej prze z ustawę zmieniającą z 2008 r. (por. uchwała Są du Najwyższego z 25 czerwca 2015 r. , sygn. akt III CZ P 34/15 , Lex nr 1746312 , wyrok Sąd u Najwyższego z 25 maja 2012 r. , sygn. akt I CSK 509/11, OSNC nr 2/ 2 013, po z. 26, oraz wyroki Sądu Apelacyjnego w Warszawie z : 30 listopada 2010 r ., syg n. akt VI ACa 1156/10, Lex nr 682525 , 30 listop ada 201 0 r. , sygn. akt VI A Ca 1058/10, Lex nr 681006 , 8 l ipca 201 1 r . , sy gn. akt V I ACa 140/11, Lex nr 929402, 27 listopada 2014 r . , sygn. akt I ACa 8 52/14, Lex nr 1649334 ). Wskazane w punkcie pierwszym petitu m skargi rozumienie art. 129 ust. 4 w związku z art. 135 ust. 2 p.o.ś . spełnia zatem wymagania umo żliwia jące kontrolę konstytucyjności w postępowaniu przed Trybunałem Konstytu cyjn ym. 1.3.2. Kolejną k westią wymagając ą rozstrzygnięcia była dopuszczalność m erytorycz- nego badania w zakresie art. 129 ust. 4 p.o .ś. OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 19 A rt. 129 us t. 4 p.o. ś. , w brzmieniu obow iązując ym do 1 3 marca 2019 r. , stanow ił: „ Z roszczeniem, o którym mowa w ust. 1 - 3, można wystąpić w okre sie 2 lat od dnia wejścia w życie rozporządzenia lub ak tu praw a miejscowego powodującego ograniczenie sposo bu korzystania z n ierucho moś ci ” . Obecnie, po noweliz acji ustawą z dnia 22 lutego 2 019 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środo wiska (Dz. U. poz. 452 ) , termin wystąpieni a z rosz- czeniem został wydłużony do trzech lat. Nowy, dłuższy termin został wprowadz ony w zwią - zku z wyr ok iem TK, stwierdzającym n iekonstytu cyjność terminu 2 - letniego jako zbyt krót- kiego, a przez to nadmiernie ogran iczającego możliwoś ć dochodzenia roszczenia o odszko- dowanie lub wykup nieruch omości za ograniczenie rozporządzeniem albo aktem pr awa miej- scowego za kres u korzystania z nier uchomości przez właściciela, użytkown ika wieczystego albo uprawnionego z ograniczoneg o prawa r zeczowego ( zob. wyrok TK z 7 marca 2018 r ., sygn. K 2/17 , OTK ZU A/2 0 0 8 , poz . 13). W związku z powyższym należało dokon a ć oceny celowośc i meryto rycznego rozpo- znania art. 12 9 ust. 4 p.o.ś. wskazanego ja ko jeden z zaskarżonych przepisów, z perspekty wy zasady n e bis in idem. W ocenie Marszałka Sejmu, postępowanie w tym zakres ie podlega umorzeniu , ponieważ o jego nie konstytucyj ności Try bunał o rz ekł już w wyroku o sygn. K 2/17 . Trybunał nie podz ielił tego pogląd u i nie zgodził się ze stanowi skiem Marsz ałka Sej- m u w tej kwestii . Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą TK, zasada ne bis in idem , czyli za- kaz ponownego orz ekania o tym samym (w tej sam ej sprawie), sta nowi ujemną przesłan kę procesową. W z wiązku z tym należało rozważyć zakres dopuszcza lności kont roli mery torycz- nej zakwestion owanego przepisu w aspekcie zasady ne bis in ide m rozumianej z uwzględnie- niem specyfiki postępowania przed Trybu nałe m Konstytucyjnym . O niedopuszczalnoś ci wy- dania orzecz enia przesądza wystąpienie ujemnej przesłanki procesowej w postaci powagi rzeczy osądzonej – res iudicata , a więc tożsamości zarówno po dmiotowej, jak i przedmioto- wej w sprawi e. Zasada ne bis in idem znaj du je zastosowani e, jeżeli te same pr zepisy zostały ju ż wcześniej zakwestionowane przez i nny podmiot w oparciu o te same zarzuty niekonstytu- cyjności. Nie budzi wątpliwości, że stwierdzenie niekonstytucyjności zaskarżonego przepi su w takiej s ytuacji prze sądz a o zbędności me ry torycznej kontroli . W orzecznictwie TK przyj- muje się również , że to, i ż określone przepisy st anowiły j uż przedmiot kontroli z da nymi wzorcami i zostały uznane za konstytu cyjne , nie wyklucza ponownego ich badan ia nawet z ty mi samymi wz orca mi , jeżeli tylko i nicjator kontroli przedstawi nowe, niepowoływane wcześniej argumenty, okoliczności lub dowody uzasadni ające prowadzenie postępowania i wydanie wyroku (zob. postanowienie z 25 października 2011 r. , sygn. K 36/09 , OTK ZU nr 8/A/2011, poz. 9 3 i wskazane tam wcz eśnie jsze orzecz enia TK). Wskazanie nowych wzor- ców k ontroli, zarzutów i argumentów uzasadn iających niekonstytucyjność ponownie zakwe- stionowanej regulacji może bowiem sp owodować odmienny kierunek rozstrzygnięcia sprawy p rzez Trybunał. W n iniejszym postępow aniu mamy do czy nienia z jeszcze inną sytuacją, a mi anowicie w oparciu o ten sam przepis, którego niekonstytucyjność została stwierdzona wyrokiem TK , wy wiedziono i zask arżono zupełnie inną normę prawną. Istota zaskarżen ia nie dotyczy b o- w i em długości term inu wystąpienia z roszczeniem, lecz momentu, od k tórego należy liczyć rozpoczęcie jego biegu . Norma taka nie była przedmiotem kontroli TK w postępowani u za- kończonym wydan iem wyroku o sygn. K 2/17. W związku z tym nie zach odzi ujemna prze- sł a nka merytoryc znego zbadania art. 1 29 ust. 4 p.o.ś. w rozumieniu w skazanym przez skarżą- cą. Dlatego też Trybun ał stwierdził, że norma wywiedziona z art. 129 ust. 4 p.o.ś. podlega merytoryc znemu badaniu. 1.3.3. Drugim przepisem, z którego skarżąca k onstru uj e zaskarżoną normę , jest art. 135 u st. 1 i 2 p.o.ś. Przepis ten do 3 1 grudnia 200 7 r. brzmiał: ust. 1 „ Jeżeli z postępowa- nia w sprawie oceny oddzia ływania na środowisko, z analizy poreali zacyjnej albo z przegląd u OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 20 ekologicznego wynika, że mimo zastos owani a d ostępnych rozwiązań technicznych, technolo- gi cznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakoś ci środowiska poza te- renem zakładu lub innego obiektu, to dla oczyszczalni ści eków, składowiska odpadó w komu- nalnych, kompostowni, trasy komu nikac yj n ej, lotniska, linii i stacji elekt roenergety cznej oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i r adiolokacyjnej tworzy się obszar ogran i- czonego użytkowania ” ; u st. 2 „ Obszar og raniczonego użytkowani a dla przedsięwzięcia mo- gące go znacząc o oddz iał y wać na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, lub dla zakładów, lub innych obiektów, gdzie jest e ksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako takie przedsięwzięcie, tworzy wojewoda, w dro dze rozporządzenia ” . Po wejś ciu w życi e art. 19 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o z mianie n iektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetenc ji administracji terenowej (Dz. U. N r 175, poz. 1462 ; dalej: ustawa zmieniając a z 29 lipca 2005 r. ) 1 stycznia 2008 r. art. 135 ust. 2 p.o.ś. st ano w ił: „ Obszar ograniczonego użytkowa ni a dla przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, o któ rym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, lub dla zakła- dów, lub innych obiektów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifik owana jako tak ie pr z edsięwzięcie, tworzy sejmik wojewó dz twa, w drodze uchwały”. Kolejna zmiana , dokonana ust awą zmieniającą z 2 008, która weszła w życie 15 listo- pada 2008 r. , nadała nowe brzmienie art. 135 ust. 1 p.o.ś, zgodnie z którym „Je żeli z przeglą- du ekologicznego alb o z oceny oddziaływania przedsięwzi ęcia na środowisko wymaganej przepisami u stawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale s połeczeńs twa w ochronie środowiska oraz o oc enach oddziaływa nia na środowis ko, albo z analizy porealiz acyjnej wyn ika, że mimo zastosowania dostępnych rozw iązań technicznych, technologiczn ych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane stan- dardy jakości środo wiska poz a terenem zakładu lub innego obiekt u, to dla oczysz czalni ście- ków, sk ł adowiska odpadów komuna lnych, komp ostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, linii i stacji elektroenergetyczn ej oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i radiolo- ka cyjnej tw orzy się obszar ograniczonego użytk owania”. Natomia st art. 135 ust . 2 p.o.ś. sta- nowił: „Obsza r ograniczo nego użytkowania dla przedsięwzięcia mogą cego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udo stępnia- ni u informacji o środowisku i jego oc hronie, udziale społeczeństwa w oc h ronie środowiska oraz o ocenach od działywania na środowisko, lub dla zakład ów, lub innych obiektów, gdzie je st eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako takie prze dsięwzięc ie, tworzy sejmik województwa, w dr odze uchwały”. Przepisem upoważ nia j ą cym do wydania aktów prawa miejsc owego tworzących obszar ograniczonego użytkowania ( dalej: o.o.u. ) jest art . 135 us t. 2 p.o.ś. Natomiast art. 135 ust. 1 p.o.ś. określa przesłanki uzasad niające wyznaczenie takiego obsz aru . Skarżąc a nie przedsta- wił a zar zut ó w dotyczących tego przepisu ani ar gumentów przemawiających za je go niekon- stytucyjnością. Z uzasadnienia wyni ka, że z ostał on powołany tylko jako przepis wspierający zarzuty dotyczące utr aty mocy obowiązującej przez roz por ządzeni e wojewod y nr 50 / 07 . Je j ce l em było bowiem wykazanie, że ustaw a zmieniająca z 2008 r. spowodowała na tyle istotną zmianę tr eści upoważni enia ustawowego , że jej konsekwencją w świetle przepisów załącznika do ro zporz ądzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie „ Z a sad tech- niki prawodawczej ” (Dz. U. z 2016 r. poz. 283; dalej z.t.p. lub zasady techniki prawodaw- czej) , jest brak moż liwości dalszeg o utrzymywania mocy obowiązującej tego rozporządzenia. Wobec obowiązującej w postępowa niu przed TK zasady domniemania ko nst y tucyjno- ści, do skarżąc ych należy p rzedstawienie argumentów wskazujących na naruszenie przepisów konstytucyjn ych i do wodów na ich poparcie. Dotyczy to przepisów zaskarżonych samoistnie, j ak i przepisów związ kowych. Wyma gania tego nie spełnia samo przywo łan i e przepisu, kt ó- remu zarzucana jest niezgodność z Konstytucją , i wzorca kontroli konstytucyjnej. OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 21 W związku z powyższy m postępowanie w zakresie badania konstytucyjności art. 135 ust. 1 p. o.ś. podlega umorzen iu na podstaw ie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.T K , z e względu na ni edopuszczalność wyd ania wyroku . 1.3.4. Z kolei a rt. 135 ust. 2 p.o.ś. stanowi delegację usta wową do wydania aktu prawa miejscowego tworzącego o.o.u. Jak wyżej wskazano, p o 2007 r., a więc p o okresie , w którym przepis ten stał się podst awą d o wydania rozporządzenia wojewody nr 50 / 07 , podlegał on dw ukrotnym zmianom, które weszły w życie 1 styczni a 2008 r. i 15 listopada 2008 r. Pierw- sza nowelizacja dotyczyła przeniesienia ko mpetencji do wydawa nia aktów prawa miejscowe- go tworzących o.o.u. z wo j ewod ów na sejmiki województw. Nato miast w wyniku drugiej – t reść przepisu zmi e niła się w ten sposób, że za mi ast pojęcia „przedsięwzięcia mogącego zna- cząco oddziaływać na środowisko” wpro wadzono pojęcie „pr zed sięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddział ywać na ś rodowisko”. Skarżąca, formułu jąc pierwszy zarzut, zak westionowała konstytucyjność normy zre- konstruowa ne j w oparciu o powołaną związkowo treść art. 135 ust. 2 p.o.ś. w brzmieniu ob- ow iązującym przed 15 lis topada 2008 r. Nie wskazała jednak, o które brz m ieni e tego przepisu chodzi. Wyjaśn ienie tej kwestii jest o tyle istotne, że zdaniem skarżącej , akty prawa m i ejsco- wego wydane na podstawie art. 135 ust. 2 p.o.ś przed 15 listopada 2008 r. utraciły moc obo- wi ązuj ącą. W grę mogą zatem wchodzić akty prawa miej s coweg o wydane przez wojewodów na p odstawie art. 135 ust. 2 p.o.ś. w brzmieniu obowiązującym przed 1 styczni a 2008 r., jak i akty prawa miejscowego wydane na podstawie uchwały sejmiku, dl a których podstawą komp etencyjną był art. 135 ust. 2 p.o.ś. w brz mien i u obo wiązującym od 1 stycznia 2008 r. Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżącej chodzi nie o kw estię organ u upoważnione- go do wydania aktu prawa miejscowego tworzącego o.o.u. , lecz o zm ianę treści a rt. 13 5 ust. 2 p.o.ś. polegającą na modyfikacji poję cia p rzedsięwzięcia z takiego, które „m oże z nacząco oddziaływać na środowisko”, na takie, które „może zawsze znac ząco oddziaływać na środo- wisko”. To właśnie ta modyfikacja stała się podstawą do uznania pr zez NS A w postanowie- ni ach z 29 września 2009 r. o sy gn. a kt II OSK 445/09 ( L ex nr 528872 ) i o sy gn. akt II OSK 502/09 ( L ex nr 602448 ) utraty mocy obowiąz ującej aktów wydanych przed 15 listopada 2008 r. – w tym konkretnym wypadku przez rozporzą dzenie wojew ody nr 50 / 07 . P odstawą wydania tego rozporząd zenia b ył ar t . 135 ust. 2 p.o.ś. w brzmieniu ob owiązującym do 3 1 gru - dnia 2008 r. Od 1 stycznia 2008 r. kompeten cję do wyd awania aktów prawa miejscowego uzyskały sejmiki województw. Jednakże uchwałę w sprawie utwor zeni a o.o.u. S ejmik W oje- wództwa Mazowieckiego podj ął do p iero 20 czerwca 2011 r. (uchwa ła n r 76/11 S ejmiku W o- jewództwa Mazowieckiego z dnia 20 czerwca 2011 r. w sprawie utwo rzenia obszaru ograni- czonego użytkowania dla Portu Lotniczego im. Fryd eryka Chopina w Warszawie , Dz. Urz. W oj . Maz. Nr 128 , poz. 4080; dalej : rozpor ządzenie sejmiku nr 76/11 ) . Za powyższym ustaleniem przemawia tak że quasi - konkretny charakter skargi konsty- t ucyjnej. W niniejszej sprawie problematyczna kwestia dotycz y bowiem l iczenia terminu wy- stąpieni a z roszczeni em, o którym mowa w art. 129 us t. 4 p.o .ś. , rozpoczynającego swój bieg od dnia wejścia w życie rozporządzenia wojewody nr 50/07 . Skarżąca uchybiła t emu termi- nowi , powołując się na utratę mocy obowi ązującej tego aktu. Nie dotyczy zatem innych a k- tów p rawa miejscowego wydanych na podsta wie a rt. 13 5 ust. 2 p.o.ś. 1 . 4 . Punk t drugi petitum skargi to ż ądani e uznania, że art. 129 ust. 4 w zw iązku z art. 135 ust. 1 i 2 p.o.ś. w rozumieniu, w którym skutki pra wne upływu terminu zawitego wystąpienia z ro szcz eniami wskazanymi w art. 129 ust. 1 i 2 p. o.ś. w iąże z aktami prawnymi wpr owadzającymi ogranicze nia, wydanymi przed 15 listopada 2010 r., dla których upoważ- n ienie ustawowe do ich dalszego obow iązy wania delegowano do art. 173 u st. 2 pkt 1 u.u.i. ś i § 2 ust. 1 pkt 30 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w spraw ie przed- sięwzię ć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71; dalej: OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 22 rozporządzenie RM z 20 10 r .) , jest niezgodny z art. 64 us t. 1 w zw iązku z art. 31 u st. 3 , w zw iązku z art. 64 ust. 3 , w zw iązku z art. 94 , w zw iązku z art. 2 Kon stytucji. Istota d rugiego zarzutu skarżącej opiera się na wykazaniu, że rzeczywiste zmiany tre- ści art. 135 ust. 2 p.o.ś . o d 15 listopada 2010 r., do któ rych doszło w związ ku z we j ściem w życie art. 173 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.u.i. ś. , uzasadniają stwierdzen ie, że rozporządzenie wo- je wody nr 50 / 07 straciło w tym momencie moc obowiązującą. P rzedstawione w uzasadnieniu rozumowanie skarżą cej opiera się na założ eniu, że nawet jeżeli nie dos zło do utraty mocy obowiązującej rozporzą dz enia w ojewody nr 50 / 07 z dniem w ejścia w życ ie ustaw y zmienia- jącej z 2008 r. , tj . 15 listopada 2008 r., to z pewnoś cią doszło do niej 15 lis topada 2010 r. , kiedy to weszło w życie rozp orządzeni e RM z 2010 r. Jak wskazała skarżąca, na podstawie art. 173 u st. 1 u .u.i.ś. dotychczasowe pr ze pisy w ykonawcze, wydane między innymi na podstawie art. 51 ust. 8 p.o.ś., zachowały moc obo- wiązującą do czas u wejścia w życie przepisów wykonawczych wyd anych na p odstawie art. 60 u.u.i.ś., jednak nie dłużej niż przez 24 mi e siące o d dnia wejścia w życie sam ej ust awy, to jest do 15 listopada 2010 r. W związku z tym utrzymane zostało w mocy rozporządzenie Rady Mini strów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie o kreśleni a rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środ o wisko o raz szczegółowych uwarunko wań zw iązanych z kwali- fikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziały waniu na środowisko ( Dz. U . Nr 257, poz. 2573, ze zm.; dalej: rozporz ądzenie RM z 2004 r.). Zgodnie natomiast z art. 173 ust. 2 pkt 1 u.u.i . ś., do czasu wydania przepisó w, o których mo wa w art. 60 tej ustawy: „ za przed sięwzięcia mogące zawsze znacząco oddz iaływać na środowisko , określon e w art. 59 ust. 1 pkt 1 niniejszej us tawy, uważ a się okreś lone w dotychczasowych przepisach przedsię- wzięcia mogące znacząco oddziaływać na śr odow isko , wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisk o” . Skarżąca wskazała, że ustawodawca, od 15 listopada 2008 r. do 15 listopada 201 0 r. obu pojęc iom przypisywał tożsame znaczenie. Do zmiany doszło 15 l istopa da 2010 r., kiedy w eszło w ż ycie rozporz ądzenie RM z 2010 r. Skarżąca główną oś swoich argumentów oparła na p orównaniu znaczenia pojęcia „prze dsięwzięcia mogącego znacząco oddziały wać na ś ro- dowi sko” z pojęciem „przedsięwzięcia mogącego zawsze znaczą c o oddz iaływać na środowi- sko” o d 15 listopada 2 010 r. W tym celu dokonała zestawienia przedsięwzięć wyliczonych w ro zporządzeniu RM z 2010 r. z przed sięwzięciami z rozporządzenia RM z 200 4 r. Wsk azu- jąc na różnicę między zakresem przedsięwzięć w obu rozporz ą dzenia ch, stwierdziła, że w ist oci e doszło do zmiany zakresu spraw przekazanych do uregulowania aktem prawa miej- sco wego o utworzeniu o.o.u. , o jakim mowa w art. 135 ust . 2 p.o.ś., od 15 listopad a 2010 r. Zatem , w świetle reguły walidacyjnej, o jakiej mowa w § 32 ust. 2 z.t.p., z daniem skar żące j, musiało dojść do utraty mocy obowiązującej aktów dotychczasowych, w tym ro zporządzenia w ojewody nr 50 / 07 . Jak podkreśliła skarżąca, „ [ p ] owyższe p rz esądza , że w związku z nowelą art. 135 ust. 2 p.o.ś. dokonaną ustaw ą z dni a 3 październ ika 2008 r. sku tek derogujący o jakim mowa w § 32 ust. 2 w zw . z § 33 ust. [ 1 z.t.p. ] , zachodzi nie tylko w dacie 15 listopada 2008 r. ale i w dacie 15 listopada 2010 r.”. D ruga część argumentacji skarżącej koncentruje się na wykazani u, że us tawodawca skonstruował u powa żnienie ustawowe do wydania aktów prawa miejscowego za pomoc ą ka- skadowego odesłan ia, którego ost atni element został uregulowany w akcie wykonawczym (§ 2 ust. 1 pkt 30 rozporządzenia RM z 2010 r.). To z kolei , jej zdaniem , narusz a zasady sta- nowienia pr zepis ów do wydawania aktów wykonawczych, o których mowa w art. 94 Konsty- tucji. Analiza przedstawionych argumentów i ewentualnych skutków, jakie wynikałyby dl a skarż ącej z tak sformułowanego zarzutu, prowadzi do wniosku o nied op uszcza lności wydania merytory czneg o orzeczenia w tym zakresie. Przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu prze d TK mogą być takie przep isy aktów normatywnych, które stały się podstawą ost ate cznego roz- OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 23 strzygnięcia o prawach lub wolnościach skarżącej. W tym ko nk retnym wypadku przedmiotem ba dania może być również rozumienie tych przepisów, które skarżąca wskazała jako podsta- w ę rozstrzygnięci a w jej sprawie. Jednak ich rozumienie musi być opar te na norm ie wywo- dzonej ze wskazanych związkowo przepis ów w brzmieniu o bo wiązuj ącym, w okresie dwu- letn im od dnia wejścia w życie rozporządzenia wojewody nr 50 / 07 . Biorąc pod uwagę roz- strzy gnięcie S ądu O kręgowego w Warszawie z 24 lipca 2017 r., sygn. akt XXIII Ga 17 76/14 (oparte na uchwałach SN o sygn. akt: III CZP 34/15 , III CZ P 62/1 6 i III CZP 114/15 ), zgod- nie z którym, zmiana art. 135 u st. 2 p.o.ś. od 15 listopada 2008 r., na mocy art. 14 4 pkt 21 u.u.i. ś. nie skutkowała utratą mocy obowiązującej przez rozpor ządzen i e w ojewody nr 50 / 07 , termin wn iesienia roszczenia, o którym mow a w ar t. 129 ust. 1 i 2 p.o.ś. upł ynął dwa lata później , tj. 24 sierpn ia 2009 r. W związku z tym przedmiotem badani a może być wyłącznie norma prawna , ewentualnie j ej utrwalone w orzeczni ctwie i doktrynie rozumienie ustalone na grunc ie przepisów obowiązu jąc ych w okresie, w którym skarżącej przysługiwało roszczenie. Dlatego te ż ewentualne rozstrzygnięcie przez TK w odnie sieniu do zmia n będących skutkiem art. 173 ust. 1 i 2 pkt 1 u.u.i.ś., k tóre weszły w życie 15 listopa da 2010 r. , nie będą miały zna- czenia w s prawie skarżącej. Merytoryczne zba danie tych przepisów nie wpły nie na bieg ter- minu wystąpienia z roszczeniem w s ytu acji skarżącej . Przepis w takim rozumieniu nie b ył podstawą orzeczenia w jej sprawie. Tylko orzecze nie o niekonstytucyjności rozumienia no r- my skons truowanej na podstawie wskaz anych przepisów w brzmieni u obowiązującym przed 1 4 listopada 2010 r. doprowadziło by do oczekiwanych przez skarżącą rezultatów. Dl atego też merytoryczne badanie , jaki wpły w na treść ar t. 135 ust. 2 p.o.ś. miało rozporząd zen i e RM z 2010 r. , jest w niniejszej sprawie bezprzedmiotow e . Niez ależnie od oceny znaczenia doko- nanych zmian i ich w p ływu na treść art. 135 ust. 2 p.o.ś. , weszły on e w życie dopiero 15 li- stopada 2010 r., a więc , w świet le ostatecznego orzeczenia w sprawi e s karżąc ej, po upływie terminu wnies ienia przez nią roszczenia. Nawet ewentualne stwierdzenie, że na skutek zmian d ok onanych w związku z wejściem w życi e rozporządze nia RM z 2010 r. doszło do takiej zmiany treści art. 135 ust. 2 p.o.ś., która uzasadnia uz nan ie, że od tego momentu rozporzą- dze nie wojewody nr 50 / 07 utraciło moc obowiązującą, nie będzie miało żadneg o znaczen ia dla roszczeń skarżącej. W świetle powyższeg o Trybunał postanowił um orzyć postępowanie w zakresie zarzu- tów wskazanych w punkcie drugim pet itum s kargi, na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t. p.TK, ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku . 1 . 5 . Za rzut podniesion y w punkcie trzecim petitum skar gi to żądanie uznania, ż e art. 129 ust. 4 w związku z art. 135 ust. 1 i 2 p.o.ś. rozumiany w t en spo sób, że dopuszczalne jest wy danie (uchwal enie) aktu prawa miejscowego o utworzeniu nowego (ko lejnego) o.o.u. dla podmiotu wskazanego w art. 135 ust. 1 p.o.ś ., przy jed noczesnym uzn aniu, że 2 - letni ter- min wystąpienia z roszczeniami wskazanymi w ar t. 1 29 ust . 1 i 2 p.o.ś., rozpoczął sw ój bieg na podstawie poprzednieg o aktu prawa miejscowego o utw orzeniu obszaru ogr aniczonego użytkowania, jest niezgodny z art. 6 4 ust. 1 w związku z art . 31 ust. 3 , w związku z art. 64 ust. 3 , w związku z art. 2 Konsty tucj i. Roz umienie no rmy wywiedzionej n a podstawie zaskarżonych przepisów nie było pod- stawą ostateczneg o rozstrzygnięcia w sprawie skarżącej. Oczywiście kwestia charak teru uch wały S ejmi ku nr 76/11 jako aktu tworzącego o.o.u. i jej stosunku do rozporządzenia wo- j ewody nr 50 / 07 pozostaje w związku ze sprawą skarżącej, jednak nie jest ona bezpośrednio objęta normą będąc ą podsta wą rozstrzygnięcia S ądu O kręgowego w Warszaw ie z 24 lipca 2017 r., sygn . akt [ … ] . Ponadto, należy zwrócić uwagę, że s posób s form ułowan ia zarzut u powoduje, i ż ewen tualne orzeczenie przez Trybunał , zgodnie z żądaniem skarżącej , nie do- prowadzi do o czekiwanych przez nią rezultatów. Skarżąca po dnosi b ow iem, że uchwa ł a sej- miku jest aktem prawa miejscowego o charakterze konstytutywnym . Sk oro za tem o.o.u. dla OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 24 Portu Lot nicz ego im. F. Chopina w Warszawie z ostał ustanowion y rozporządzeniem woje- wody nr 50 / 07 , to niedopuszczaln e było tworzenie takiego o b szaru kolejny raz dla j uż istnie- jącego o.o.u. uchwałą sejmiku. W świetle ostatecznego roz strz ygnięc i a w sprawie skarżącej, w zw iązku z którym zostało zainicjowa ne postępowanie przed TK, ocena naruszenia konst y- tucyjnych praw możliwa jest tylko w odniesien i u do rozporządzenia woje wody nr 50 / 07 . Na- tomiast uchwała sejmiku n r 76 / 11 j est aktem, z kt óreg o wywo dzi ona roszczeni a , o który c h mowa w art. 129 ust. 1 i 2 p.o.ś. W związku z tym , gdyby w w yniku orzeczenia Tr ybunału doszło do dero gowania teg o aktu z porzą dku prawnego, nie spowod owałoby to przywrócenia terminu wystąpienia z roszczeniem z p owodu utw orzeni a o.o.u. rozporządzeniem woj ewody nr 50 / 07 , który zgodnie z ustaleniami sądów orzekających w sprawie skarżące j , upłynął 24 sierpnia 2009 r. Dl atego też Trybunał postanowił umorzyć pos tępowanie w zakr esie zarzu- tów wskaz anych w punkcie trzecim peti tum skargi , na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o. t.p.TK, ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku . 1 . 6 . Żądanie sformułowane w punkcie czwar tym petitum skargi dotyczy uznania, że art . 47 ust. 2 w zw iązku z art. 47 ust. 3 ustawy zmieniającej z 29 li pca 2005 r . w zakresie, w jakim powodu je zachowanie w mocy obowiązującej również tych aktów prawa miejscowe- go, które zo stały wydane na podstawi e upoważnie nia ustawowego wskazanego w art. 135 ust. 2 p.o.ś. od 1 stycznia 2006 r., jest niezgodny z art. 64 ust . 1 w zw ią zku z art. 31 ust. 3 w zw i ąz ku z art. 64 ust. 3 w zw iązku z art. 2 Konstytucji. Z godnie z art. 47 ust. 2 usta wy zmieniającej z 2 005 r., „ Ak ty prawa miejscowego wy- dane na podstawie przepisów zmienianych niniejszą ustawą z zakresu zadań i kompetenc ji p odlega jących przekazaniu niniejs zą ustawą zachowują moc do czasu wydania nowych aktów prawa miejscowego przez organ y przejmujące zadan ia i kompet encje”. Natomiast art. 47 ust. 3 tej usta wy brzmi: „Wojewodowie ogłoszą w termi nie do dnia wejścia w życie nini ejszej ustawy wykazy aktów prawa m iejscowego wydanych na podstawie przepisów zmienianych niniejszą ustawą z zakresu zadań i kompetencj i podlegają cych przekazaniu niniejszą ustawą”. W uza sadnieniu tego zarzutu skarżąca podnio sła, że nieprawidłowe było „ skon struo- w anie przez ustawodawcę metap rzepisu, którego działanie nie ekspirowało w dniu jego wej- ścia w życie, a który p osiadał ekstraor dynaryjną moc prolongaty norm przyszłych. Tego ro dza ju konstrukcję normatywną należy uznać za wyjątkową i wątpliwą z punk tu w idzeni a reguł bezpieczeństwa obrot u prawnego. Ustawodawca nie powinien bowiem w jednej i tej samej ustawie zawierać metaprz episów o mocy jednorazowej i metaprzepisów o mocy « cią- głej »” . P owołane w punkcie czwartym petitum ska rgi przepisy nie stanowiły p odst aw y os ta- tecznego rozstrzygnię cia w sprawie skarżącej . Nie mogą więc zostać objęte zakresem badania w postępowaniu p rze d TK. Ja k już wyżej wskazano, w świetle art. 79 ust. 1 Konstytucji , skargę konstytucyjną można wnieść wobe c aktu normatywnego, na mocy któ rego o rzeczono ostatecznie o ok reś lonych w Konstytucji prawach i wolnościach skarżącego. Argumenty wy- wodzone z treś ci innych przepisó w mogą być podnoszone jako wspierające zarzuty dotyc z ące przepisów stanowiących przedmiot z askarżenia. Nie mogą jednak stan owić s amoistnego przedmiotu kon tro li w postępowaniu inicjowanym skargą konstytucyjną. W związku z tym Trybunał pos tanowił umorzyć po stępowanie w zakresie zarzutów wskazanych w punkcie c zwartym petitum skargi, na podstawie a rt. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK, ze wzg lędu na niedopuszczalność wy dania orzeczenia. W świetle powyższeg o Trybunał uznał, że merytorycznemu badaniu w niniejszym po- stę powaniu będzie podlegać art. 129 ust. 4 w związku z a rt. 135 ust. 2 p.o.ś. rozumiany w ten sposób, że skutki prawne up ływu termin u zawitego wystąpieni a z ros zczeniami wskazanymi w art. 129 ust. 1 i 2 p.o.ś. wiąże z aktami prawnymi wydanym i przed 15 listopada 2008 r., OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 25 tj. przed zmianą art. 1 35 ust. 1 i 2 p.o. ś. na mocy art. 144 pkt 21 u.u.i.ś. , z art. 64 ust. 1 w zw iązku z art. 31 us t. 3 , w zw iązku z art. 64 us t. 3 , w zw iązku z art. 2 Konstytucji . 2 . Merytoryczna kontrola zarzutów skargi. 2 .1. Istotą zarzutów skarżącej jest utrata pewności prawa, do której doszło na skutek działania organów sta nowiących i stosujących praw o, w tym t akże sądów . Argumenty pod- nie sione w uzasadnieniu skargi stanowią ocenę, pozostających w opozycji, rozs trzygni ęć NSA i SN, w świetle reguł walidacyjnych wy nikających z z asad technik i prawodaw czej . Zda- niem skarżącej, kol ejne zmiany prz episu stanowi ąceg o upow ażnienie do wydawania aktów p rawa miejscowego tworzących o.o.u. , prowadzą do wniosku o utracie mocy obowiązuj ącej rozporządzenia wo jewody nr 50 / 07 . Natomiast stanowiska zajęte prz ez Marszałka Sejmu i Prokuratora Gener alnego, w yra- żone w przesłany ch d o Tryb unału pismach, opierają się na wykazaniu, że nowelizacje art. 135 ust. 2 p.o .ś. nie były na tyle znaczące, by doprowadzić do utraty mocy obowiązującej aktów wydanych na jego podsta wie. 2 . 2 . W pierwszej kolejności TK przeanalizował zmian y , jaki e zac hodził y w treści art. 135 ust. 2 p .o.ś. Ustawą zmieniającą z 2005 r. dokonano nowelizacji art. 135 us t. 2 p.o.ś. D otychcza- sowe kompetencje tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dl a przedsięwzięcia mogą- cego z nacząco oddziaływać na środowisko, o który m mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, lub dla za- kładów, lub innych obiektów, gdzie jest eksploatowana instala cja, która je st kwalifikowana jako takie przedsięwzięcie, zostały powierzone sejmiko m województw. Przed wejści em w życie tej ustawy zm ieniającej , tj. do 3 1 grud nia 20 0 7 r. o.o.u. były twor zone przez wojewo- dów w drodze rozporządzenia , n atomiast po jej wejściu w życie p r zez sejmiki województw w drodze uchwały. Ustawa zmieniając a z 2005 r . zawierała przepisy pr zejściowe utrzymujące w mocy ak- ty prawa miej scowe go wyd ane p rzez wojewodów. Zgodnie z art. 47 ust. 2 tej ustawy , „ Akty prawa miejscowego wydane na podstaw ie przepis ów zmienianych niniejszą ustawą z zakresu zadań i kompetencji podlegają cych przekazaniu ni ni ejszą ustawą zachowują moc do czasu wydania nowyc h a któ w prawa miejscowego przez or gany przejmujące zadania i komp eten- cje”. Natomiast art. 47 ust. 3 tej u stawy naka zywał wojewodom , by do dnia wejścia w życie ustawy ogłosili wykazy aktó w prawa miejscowego wy danych na podstawie przepisów zmie- nianych n iniej szą us tawą z zakresu zadań i kompe tencji podlegających przekazaniu niniejszą ustawą. Po tej zmianie do 1 4 listopada 2008 r. art. 135 ust. 2 p.o.ś. stanowił : „Obszar ograni- czonego użytko w ania dla przedsię wz ięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowi sko, o któr ym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, lub dla zakładów, lub innych obiektów, gdzie jest eks- ploatowana instalacja, k tóra jest kwalifikowana jako takie przedsięwzięcie, tworzy sejmik wojew ództwa, w drodze uc hwały”. Ustawą zmieniająca z 2008 r. dokonano kolej nej zm iany art. 135 ust. 2 p.o.ś. Na pod- stawie art. 144 p kt 21 u.u.i.ś. otrzymał on następujące brzmienie: „ Obsz ar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddz iaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 październi ka 20 08 r. o ud ostępnianiu informacji o środowisku i ochr onie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o o cenach oddziaływania na środowisko, lub dla zakładów, lub innych obiekt ów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako takie prz edsięwzięcie, tworzy sej mik województwa, w drod ze uchwa- ły ”. OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 26 Ustawa zmieniająca z 2008 r . nie zawierała pr zepisów przejściowych dotyczących wprost utrzymania w mocy a któw prawa miejscowego. Natomiast zgodnie z art. 173 ust. 1 u.u.i.ś . , „ [ d ] ot ych cz asowe przepisy wykonawcze wydane n a podstawie art. 19 ust. 8 , art. 24 ust. 3 , art. 30 ust. 3 , a rt. 51 ust. 8 , art. 112b i art. 399 ustawy zmieni an ej w art. 144 oraz na podstawie art. 4 u st. 3 ustawy zmienianej w art. 149 za chow ały moc do czasu wejści a w ży cie pr zepisów wykonawczych wydanyc h na po ds taw ie art. 23 ust. 2, art. 24 ust. 5, art. 28, art. 60 i art. 136 niniej szej ustawy, na podstawie art. 112b ust . 1 ustawy zmienianej w art. 144 oraz na podstaw ie art. 4 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 149 w b rzmie niu na danym niniejszą usta- wą, jedn ak nie dłużej niż przez 24 mies iące od dnia wejścia w życie niniejszej ustaw y ” , t j. do 15 listopada 2010 r. Utrzymane w mocy zostało zatem, wydane na p odstawie art. 51 ust. 8 p.o.ś. , rozporzą- dzenie RM z 2004 r. Z god nie z art. 51 ust. 8 p.o.ś. , „ Rada Mini strów, uwzględniaj ąc możliwe oddziaływa- nie na środowisko przedsięwzięć, o kt órych mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, określi, w dr odze rozpo- rządzenia: 1) rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymaga ją- cyc h spor ządzenia raportu o oddziaływ aniu na środowisko , oraz rodzaje przedsięwzięć, dla których obowiązek sporzą dzeni a raportu może być wymagany, w tym przy padki, gdy zmiany dokonywane w o biektach są kwalifikowane jako takie przedsięwz ięcia, biorąc pod uwagę rodza j działalności, wielkość pro dukcji i inne para metry techniczne, a także charakterystykę przedsięwzięcia, wiel kość emisji, usytuowanie oraz rodzaj i skalę jego oddziaływania na śro- d owisko; 2) szczegółowe uwarunkowania związane z kwalifikowaniem p rzeds ięwzię cia do spo- rządzenia raportu, biorąc pod uwagę charakterystykę przedsięwzięcia, wielkość emisji, usytu- owa nie o raz rod zaj i skalę jego oddziaływania n a środowisko”. Natomiast nowym p rzepisem upoważniającym do wydawania aktów wyk onawczych był art. 60 u . u.i.ś. , który stanowił : „ Rada Min i strów, uwzględnia jąc możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć oraz uwaru nkowania, o których mowa w art. 63 ust . 1, określi, w drodze rozporządz enia: 1) rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziały wać n a środo wisko; 2) rodzaje przedsięw z ięć mogących pote ncjalnie znacząco oddziaływać na środowi- sko; 3) przypadki, gdy z miany dokonywane w obiektach są kwalif ikowane jako przedsię- wzięcia, o k tórych mowa w pkt 1 i 2”. Z kolei zgodnie z art. 173 ust. 2 pkt 1 u.u . i.ś. , d o czasu wydania przepisów, o których mowa w art. 60 u.u.i.ś. za przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddzi aływać na środowi- sko, określo ne w art. 59 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. , uważa się określone w dotychcz asowych przepi- sach przedsięwzięcia m ogąc e znac ząco o ddziaływać na środowisko, w y magające sporządze- nia raportu o oddziaływaniu na środowisko . Nowe rozporząd zenie , tj. rozporządzenie RM z 2010 r. , weszło w życie 15 listopada 2010 r. D opiero po wydaniu tego rozporządzenia Sejmik Województwa Mazowie ckie go pod- ją ł uchwałę nr 76 / 11 . 2 . 3 . A naliza treści przepisów ustawy zmieniającej z 2008 r. , doprowadziła NSA do wniosk u o utrac ie moc y obowiązując ej prze z rozporządzenie w ojewody n r 50 / 07 . Postano- wieniem z 29 września 2009 r. o sygn. akt II OSK 445/09, sąd te n umor z ył postępo wanie w sprawie s kargi na powyższe rozporządzenie , uznając, że utraciło o no moc obowiązując ą . W uz asadnieniu postanowienia NSA odwołał się do po wszechnie przyjmowanej w doktrynie reguły walidacyjnej, znajdującej swoje odzwierciedlen ie takż e w § 32 ust. 1 z .p.t. , któ ra głos i, że uchylenie albo zmi ana treści przepisu upoważniającego powoduje utrat ę mocy obowiązu- OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 27 jącej aktu wydanego na podstawie tego przepisu. W świetle § 33 ust. 1 z.t.p., jeżeli akt wyko- nawczy wydany n a podstawie uchyla nego al bo zmi enianego pr zepisu upo ważniaj ącego nie jest niezgodny z nową albo znowelizowaną ustawą, można go wyjątk owo za c hować czasowo w mocy, wskazując w przepisach przejściowych, że dotychcz asowe przepisy wykonawcze zachowują moc do cz asu wydania nowych przepi sów wy konawczych. Wobec po wyższeg o NSA zaznaczył, że podstawowa reguła walidacyjna zakłada, że zmiana przep isu up o ważniającego d o wydania przepisów wykonawczych do ustawy prowadzi do uc hylenia przepisów wykonawczych z chwilą wejśc ia w życie zmiany przepis ów upo waż- niającyc h. Jedyny wyjątek zachodzi wówczas, gdy w akcie zmieniającym przepisy upoważ- niające wprowad zony z o stanie przepis przejściowy utrzymujący w mocy akty wykonawcze wydane na podstawie tego upoważnienia. Dokonując ana lizy przepisów ust awy zmie niając ej z 2008 r., NSA podkreślił , że 15 li- stopada 2008 r. nastąpiła zmiana przepisu upoważniając ego do wy dania ro zporządzenia w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla Portu Lotniczego im. Frydery- ka Chopina w Warszawie. Ustawodaw ca w ust a wie z mieni ającej z 2008 r. nie pr zewidział jednocześnie żadnych przepisów przejści owych, które ws kazywałyb y na utr zymanie w mocy wskazanego rozporządzenia (przepisów wykonawczych), dla których wydani a podstawę sta- nowi ł art. 135 ust. 2 p.o.ś. Wobec pow yższ ego st wierdził, że poddane kontrol i rozporządzenie w ojewody nr 50 / 07 stało si ę nieaktualne od 15 listopada 2008 r. Podobnie orzekł NSA w postanowieniu z 29 września 2009 r. o sygn. akt I I O SK 502/09 , umarzając jako bezprzedmi otowe postępowan ie w s prawie ko ntroli tego rozporzą- dzenia. 2 .4. Przeciwne stanowisko w sprawie obowi ązywania aktów prawa miejscowego wy- danych na podstawie art. 135 ust. 2 p.o.ś., przed jego nowelizacją dokonaną na p odstawie ustawy z mieniającej z 2008 r., zajmowano w orzecznic twie SN i sądów powszechnych . We wszystkic h orzeczeniach powtar za się teza, że choć przy okazji tej nowelizacji a rt. 135 p. o.ś. ustawodawca nie wypowiedział się na t emat obowiązywania przepisów aktów prawa miejscowego , dla których ar t. 135 ust. 2 p.o.ś. stanowił u poważn ienie, nie o znacza to, że w takiej sytuacji, nowe lizacja ustawą zmieniającą z 2008 r. spowodowała u tratę mocy ob- owiązującej aktów prawa miejscowego. Świadczy o tym, przede wszystki m charak ter zmian , jakie ustawa zmieniająca z 2008 r. wprowa dziła do p rzepis u stanowiącego pods tawę ich wy- dania. W orzeczeniach SN podkreślano, że zmiany te miały charakter wy bitnie red akcyjny i w niczym nie zmieniły merytorycznej treści art. 135 us t. 1 i 2 p.o.ś. Wskazywano również, że wynikający z art. 173 ust. 2 u. u.i.ś. nakaz stosowania przepisów rozporz ądzenia RM z 2004 r. do czasu wydania nowego rozporządzenia w sprawie p rzedsięwzi ęć mogących z na- cząco oddziaływać na środowisko potwierdza to stan owisko . Noweliz acja art. 135 p.o.ś. dokonana ustawą zmieniającą z 2008 r., n ie zmi enił a rodzajów przedsięwzięć mogących zna- cząco oddziaływać na środowisko. Zwracano uwagę, że zarówn o w § 2 us t. 1 pkt 28 r oz po- rządzenia R M z 2004 r. , jak i w § 2 ust. 1 pkt 30 roz p orządzenia RM z 2010 r. , do takich pr zedsięwzięć zali cza się lotniska. Po zmi anie art. 135 ust. 1 i 2 p . o.ś., dok onanej u stawą zmieniającą z 2008 r., nie odpadła zatem podstaw a prawna dl a two rzenia o.o.u. wokół lotnisk. W świetle powyższego , w orzecznictwi e SN stwie rdzano, że brak w tej sytuacji jaki ej- ko lwiek wzmia nk i w usta wie zmi eniającej z 2 008 r. na tema t mocy obowiązującej przepisów wykonawczych w ydawanych na podstawi e art. 135 ust. 2 p .o.ś . p rzed jego z mianą oznacza , że akty prawa miejscowego, zgo dnie z art. 47 ust. 2 u stawy zmieniającej z 2005 r. , pozostały w mocy do c zasu po djęcia stosownych uchwał w tym zakres ie przez sejmiki wojewódz kie. W orz ecznictwie SN podkreślano także, że z a powyższą inter pretacją przemawia ją również reguły walidacyjne wynika jące z z asad techniki prawodawczej. W świetle § 32 u st. 2 z .t.p . , nie każda b owiem zmiana przepisu upowa żniającego powoduje utratę mocy obowiązu- OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 28 jącej wydanego na jego podstawie aktu wyko nawczego. Tylko jeże li w wyniku nowelizacji przepisu upoważniającego z mi enia się rodz aj aktu wykonawczego albo zakres spr aw przek a- zanych do uregulo wania aktem wykonawczym lub wytyczne dotyczące treści tego aktu, przyjmuje się, że taki a kt wykonawczy traci moc obowiązującą z d niem wejścia w życie ustawy zmieniającej treść prz ep isu upoważnia jącego. Zmiana o takim charakterze m iała mie j- sce w wypa dku now elizacji art. 135 ust. 2 p. o.ś. ustawą zmieniającą z 2005 r. i gdyby ni e art. 47 ust. 2 t e j ustawy, k tóry prz es ą dził jednoznaczn ie o dalszym obowiązywaniu wydanych na podstawi e ar t. 135 ust. 2 p. o. ś. aktów prawa miejscowego, nowelizacja t a p ociągała by za s obą utr atę mocy obowiązując ej tych aktów. Inaczej natomiast przedstawia się sytuacja w wypadku zmiany art. 13 5 ust. 1 i 2 p.o.ś. ustawą zmieniaj ącą z 2008 r. W jej wyniku nie dosz ło do zmiany rodzaju aktu wykonawczego ani zak resu spraw pr zekazanych do ureg ulo- wani a takim akte m. Nie z mieniono też wytycznych dotyczących treści t ego aktu. W oc enie SN , „zmiana przepi su art. 135 ust. 1 i 2 , która miała miejsce już po 1 stycz- nia 2008 r., ni e ma charakteru zmiany merytorycznej, ale podyktowana z osta ła konie czności ą dostosowania treści tego przepisu d o regulacji zawartej w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępni aniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społec zeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddział ywania na środow isko (Dz. U. Nr 199 , poz. 1227 z późn. zm., da lej powoływana jako ustawa z 3 październ ika 2008 r.). Ustawa ta, która została wyd ana w celu dostosowania prawa polskiego do regulacji unijnyc h, wprowa- d ziła now e unormowanie dotycząc e postępowan ia w sprawie oce ny oddzia ływ ania na ś rodo- wisko, u chylając jedn ocześnie niektóre przepisy u.p.o.ś. (dzi ał V I, art. 40 - 70 ). Re gulacje za- warte w uc hylonych przep isach stanowiły podstawę dla sformuło wania treśc i art. 1 35 ust. 1 i 2 u.p.o .ś. w jego brzmien iu sprzed no welizacji z dnia 3 pa ździern ika 2008 r. Nowelizacja art . 135 ust. 1 i 2 u .p.o.ś., dokonana na podstaw ie art. 144 pkt 21 ustawy z dni a 3 p aździernika 2008 r., polegała na dostosowaniu jego treści do nowej syt uacji i odesłaniu wprost do przepi- sów tej ustawy” ( wyrok SN z 15 czerw ca 2012 r., sygn. akt II CSK 586/ 1 1, Lex nr 1 229960 ). W orzecznictwie SN wskazywano na zasadę ciągłości utwor zenia o .o.u. i posiłkowano się także wykładnią celowościową. Uznanie bowiem, że akty prawa miejscoweg o wydane na podstawie art. 135 ust. 2 p.o.ś. u tracił y moc obowiązującą po noweli zacji dok onanej ustaw ą zmieniającą z 2008 r., spowodowałoby , że dochodzeni e odszko dowania przez osoby, których nieruchomości znajdowały się w obszarze o graniczon ego użytkowania, zależałoby w istocie od tego , czy se jmiki wo jewódzk ie podejmą stosow ne uchwały . Właś cic iel, któremu art. 129 p.o.ś. gwarantuje ochronę pr zed utratą wart ości jeg o nieruchomości, ze względu na to, że w pobliżu powstało lotnisko, nie może być narażony na utratę tej ochrony tylko z tego p owodu, że właśc iwy org an, w tym wypadku sejmik wo jewódz ki, nie podjął prawem przewidzianej uchwały. Natomias t wykładnia prz episów p raw a ochrony środowiska wskazuje, że taka uchwała jest, z punktu widze ni a właściciela nieruchomości zbędna, skoro obowiązują nadal wydane up rzednio akty prawa miejscowego. Ty lko w wyp adku gdyby Skarb Państwa był za- interesowany zmianą warunkó w zaliczania ni eruchomości położonych w pobliżu lotniska do obszaru ograniczonego uży tk owania, to powinien podjąć przewidziane pra wem dzia ła nia zmierzające do wyd ania przez właś ciwe sejmiki wojew ódz kie stosownych uchwał (zob. wy- rok SN z 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II C SK 586/11, podobnie w yrok SN z 6 maja 2011 r., sygn. ak t II CSK 421/10 , L ex nr 863961 , uchwała SN z 9 luteg o 2017 r., sygn. a kt III CZP 114/ 15 ). 2 . 5 . Wszystkie powyższe okol iczno ści niewątp liwie mogły wywołać sytuację braku pewności prawa. Z u zasadnienia skargi wynika, że s karżąca , działając w zaufaniu do posta- nowienia NSA z 29 września 2009 r. o sygn. akt II OSK 445/09, wystą piła z roszc zeni em dopi ero po wejściu w życie uchw a ły s ejm iku nr 76 / 11 . To z kolei doprowadziło do nieodwra- OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 29 calnych skutków w jej spr awie w postaci wygaśnięcia roszcze ń , o który ch mowa w art. 129 ust. 1 i 2 p.o.ś. Nie mniej jednak, Trybunał Konstytucyjny pr agnie zauważyć, że jego rolą nie jest do- kony wanie powsz ech nie wiążącej interpretacji przepisów prawa , a do tego w istocie zmierza- ją argumenty uzas adnienia skargi . Z jednej strony, stanowią one polem ikę ze stanowis kiem przyjętym w orzecznictwie Sądu Najwyżs zego i sądów pow szechny ch, mającą na celu wy ka- zani e nie pra widłowości interpretacji zaskarżonych przepisów w świetle reguł walidacyjn ych zawartych w zasadach techniki prawodawczej. Z drugiej strony, wska zują na oko licznoś ci przemawiające za uznaniem, że wła ściwe jest stano wisko z ajmowane przez sądy a dminis tra- cy jne . Tymczasem k ognicja TK ogranicza się do abstrakcyjnego badania zgodności aktów normatyw nych z Konstytucją i nie pozwala na ocenę prawidłowo ści rozstrzygni ęć podejmo- wanych przez NSA czy SN w związku ze zdarzeniami wskazan ymi w skardze. W niek tórych wypa dka ch, tak jak w niniejszej sprawie, przedmiotem badania może być także rozum ienie przepisó w utrwalone w orzecznictwie SN lub NSA. N ie oznacza to j ednak możliwości doko- nania przez T rybunał oceny, czy s tanowisko wyraża ne prze z sądy administracyjn e albo prze z s ądy powszechne zasługuje n a akceptację w świetle reguł walidacyjnych, o kt órych mowa w z asadach techniki prawodawczej. Ponadto punktu odnies ieni a takiej kontroli nie mogą sta- nowić przepisy zasad tec hniki pra wodawcz ej. Ich zadan iem jest uj ednoliceni e spo sob u formu- łowania tekstów aktów normatywnych. Mają służyć legislatorowi pomoc ą p odczas ich opra- cowywani a . Zasady techniki prawodawczej stanowi ą reg uły konstruowania poprawnych aktó w normatywnych, dotyc zących opracowyw ania te kstów ustaw, rozporz ądzeń, aktów no rmatywnych o charakterze wewnętrznym (uchwał i zarządzeń) oraz aktów prawa miejsco- wego. Nie są jednak regułami konstruowania „ważnych” aktó w nor matywnych. W wyniku ich naruszeni a akt normatywny może być „złej jakoś ci”, ob arczony licznymi błę dami, a le je st ważny. Zasady techniki prawodawczej nie stanowią podstawy do orzekan ia o n iekonstytucyj- ności aktów normatywnych. Ich adresatami są podmioty , któ re podlegają Prezesowi Rady Minis trów (zob. S. Wronkow ska, M. Zielińsk i, Kome ntarz do zasad techniki pra wodaw cze j z d nia 20 czerwca 2002 r . , Warszawa 2012, s. 16 i 20). Jedynie « u chybien ie rudymentarnym kano nom techniki prawodawczej , ujmo wanym w postaci za sad przyzwoitej legislacj i stanowi przesłankę stwierdz enia niekonstytu cyjnośc i przepisu » ( postanowienie TK z 27 kwietnia 2004 r., sygn. P 16/03, OTK ZU nr 4/A/2004, poz. 36). Tak więc je dynie istotne naruszenie zasad techniki prawodawczej jest równocześnie złamaniem konstytucy jnych zasad p oprawnej legi s lacji (zob. W. Sokolew i cz, ko mentarz do art. 2 Konstytuc j i , [ w:] Konstytucja Rzeczypo- spolitej Polskiej. Komentar z , t. 5 , Wydawnictwo Sejmo we 2005 , s. 47 ) . Niewątpliwie zasady techniki prawodawczej należy trak tować jako « prakseologiczny kanon, który powi nien być respektowany prz ez usta wodawcę demokratycznego pań stwa pra wnego » ( z o b . wyrok TK z 21 marca 2001 r., sygn. K 24/00, OTK ZU nr 3/2 001, poz. 51). Ni e we wszystkich w ypad- kach sprzeniewierzenie się im należy kwalifikować jako narusze nie Konstytucji, ale kiedy j est ono oczywist e, dras tyczne i wywołuje głębokie negat ywn e konsekwencje, taka ocena jest nie tylko dopuszczalna, ale wręcz ko nieczn a (zob. W. Sokolewicz, op. cit. , s. 47 - 48)” – ( wyrok TK z 16 grudnia 2 009 r. , sygn. Kp 5/08, OTK ZU nr 11/A/2009 , poz. 170) . 2 .6. Biorąc za tem pod uwagę zakres kognicji TK o raz gr ani ce badania wyznaczon e zakresem zaskarżenia skargi inicjującej postępowan i e w tej sprawie, przedmiotem abstrakcyj- nej kontroli mogło być zaskarżo ne w punkcie pierwszym petitum skargi rozumienie art. 1 29 ust. 4 w zwi ązku z art. 135 ust. 2 p.o.ś ., zgo dnie z kt órym skutki p rawne u pływu terminu za- witego wystąpienia z roszczeniam i wsk azanymi w a rt. 129 ust. 1 i 2 p.o.ś. wiąże się z rozpo- rządzeniem wojew ody nr 50 / 07 , z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 , w związku z art. 6 4 ust. 3 , w związku z art. 2 Kons tyt ucji . OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 30 Zaznaczyć przy tym należy, że przedmiotem badania nie jest długość okresu do wy- stąpienia z roszczeniem, lecz moment, od którego zaczyna b iec ten termin. W stanie praw- nym, którego dotyczy ninie jsze postępowan ie , ter min wystąpieni a z roszczeni em wyn osi ł dwa lata, obecnie , zgodnie z art. 129 ust. 4 p.o.ś., jest to termin trz yletni. Wydłużenie tego okresu, o czym wcześniej wspomniano, było skut kiem stwierdz enia niekonstytucyjności dwuletniego termi nu w wyroku TK o sygn. K 2/17. 2 .6.1. Skarżąca z arzuci ła, że zaskarżon e rozumienie art. 129 ust. 4 w związku z art. 135 us t. 2 p.o .ś . prowadzi do wydrążenia jej prawa własności z istotnej treści. Usta no- wienie o.o.u. stanowi bowiem, w jej ocenie, rodzaj wy właszczenia, w związku z którym po- zbawiona został a rosz cze nia przysługu jącego jej na podstawie art. 129 ust. 1 i 2 p.o.ś. N a sku- tek d ziałalności orzeczniczej Sądu Najwyższego i sądów powszechnych utrac iła możliwość wniesienia roszczenia, gdyż sądy te zajęł y stanowisko, ż e termi n ten biegnie od dnia wejśc ia w ż yci e rozporządze nia wojewody nr 50 / 07 . Tymczasem skarżąca, dzi ałając w z aufa niu do orzecznictwa NSA, wniosła roszczenie dopiero po powzięciu uchwa ły Sejmiku nr 76/11 . Działanie w zaufaniu do organów st anowiących i st osujący ch prawo doprowadziło zatem do wy ga ś nięcia te rminu wystąpienia z roszczeniem. Jednakże Trybunał Konstytucyjn y , dokonując kontroli w za kresie swojej kognicji wy- znaczonej Konstytuc ją i gra nicami zaskarżenia, nie może stwierdzić niekons tytucyjności za- skarżon ych przepisów w rozumieniu powoła nym w punkcie pierwszym petitum skargi. Abstra kcyjna kontrola normy, zgodni e z którą termin wystąp ienia z roszczeniami, o których mowa w art. 129 ust. 1 i 2 p.o.ś. , biegnie od dnia wejścia w życie roz porządzenia woj ewody n r 50 / 07 , uniemożliwia st wie rdzeni e j ej niezgodności ze wskazanymi wzorc ami kontroli. Nie można bowiem nie za uważyć, że celem badanej normy jest właśnie ochrona pra- wa własności p o dmiotów, których nieruchomości utraciły swoją wartość w związku z blis kim sąs iedztwem lotniska. A rt. 13 5 p .o. ś. nie definiuje o.o.u. , wskazuje jedynie na przesłanki jego tw orzenia. Z tr eści tego przepisu wynika, że jeżeli m i mo zastosowania dostępnych rozw iązań technicz- nych, technologicznych i organizacyjny ch nie mogą być do t rzyman e standardy jakości śro- dowi ska po za terenem zakładu lub innego obiektu, to dla wyliczonych w nim przedsięwzię ć – w tym dla lotnisk – tworzy się obs z ar ograniczonego użytkowania. W doktrynie określa się o.o.u. jako obszar negatywneg o oddziaływania ok r eślony ch obiektów, który tworzony je st w wypadku, gdy nie jest możliwe ograniczenie negatywnego oddzia ływania przed sięwzięcia do granic nieruchomości, na której jest ono zlokalizowane ( por. K. Gruszecki, Komentarz do a rt. 135 , [w:] Prawo ochrony środowisk a. wyd. V, Lex 2019 ). Zwraca się u wag ę n a szczególny charakter takiego obszaru związany z obowiązywa- niem inneg o reżi mu prawnego, dopuszczającego wyłączenie niektó rych standardów jakości środowiska albo og raniczenie wynikających z nich res trykcji ( zob. A. K osierad z ka - Feder - czyk, Obszar ogran icz one go użytkowania , [w:] W. Federczyk, A. Fogel, A. Kosieradzka - Federczyk, Prawo ochrony środowiska w proces ie inwestycyjno - bud owlanym , Warszawa 2015 , a także powołane tam orzecznictwo). Istnieją także definicje odnosząc e się d o innych aspektów tych obsz aró w, skupiające się na ograniczenia ch sposob u korzystania z nierucho- mo ści ze wzgl ędu na wymagania ochrony zasobów środowi ska ( zob. J. Rotko, Koment arz do ustawy Prawo ochrony środowiska , Wrocław 2002, s. 144). Do najczęśc ie j wys tępujących następstw utworz eni a o .o.u. należą ograniczenia korzy- stania z nieruchomości znajdujący ch się na ty m obszarze, a także obowiązki polegające na spełnieniu dodatkowych wym agań technicznych , np. w postaci izolacji akustyczne j budyn- ków mieszka lny ch p osadowionych na takim obsza rze . Z drugiej strony, utworzenie o.o.u. skutkuje powstaniem odpowiedzi alności ods zkodowawczej zarządzającego lotniskiem, a więc możliwoś cią dochodzenia przez poszkodowanych odpowiednich roszczeń. OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 31 Najdal ej idącym roszczen iem wyn ikającym z art. 129 ust. 1 p.o .ś. jest żądanie wykupu nieruchomości w wypadku , gdy w związku z ogr aniczeniem sposobu korzystania z nierucho- mości korzy stanie z niej lub z jej częśc i w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczaso- wym przeznaczeniem st ało się niemożliwe lub istotnie og ran icz one . Natomiast roszczenia odszkodowawcze za poniesioną szkodę, o których mow a w art. 129 ust. 2 p.o.ś. , obejmują odsz kodowanie za og ra niczenie spo sobu korzystania z nieruchomości, w tym zmniejszenie jej warto ści, a t akż e na kłady na wygłuszenie pomies zcz eń mieszkalnych. Termin wystąpienia z roszczeniem biegnie, zgodni e z art. 129 u st. 4 p.o.ś., od dnia wejścia w życie rozporządzenia lub aktu prawa mi ejscowego powodującego ograniczenie sposobu korzysta nia z nieruchomo- śc i. Bra k aktu normatywnego tworząc ego o. o.u. uniemo żliwia zatem jakąkolwiek ochronę praw podmiotów, kt órych nierucho mości znajdują się w sąsiedztwie funkc jonującego przed- sięwzięcia, powo dującego immisje na ich teren. Część ograniczeń bę dzie oczywiści e bez pośredn im skutkiem utworzenia o.o. u. , j ak np. zakaz rozbudowy budynku mieszkalnego czy dobudowanie ko lejnego piętra, część natomiast będzie wynikać z imm isji, które są niezależne od tego , czy taki obszar zostanie ustanowiony, czy też nie . W tym drugim wypa dku, og raniczenia będące ich konse kw enc ją, nie mogą być zrekompensowane do czasu utworzenia o.o.u. prz ez uprawnione do tego organy. Natomiast podmioty, kt órych nieruchomości leżą w sąsie dztwie takich obiektów, zmuszone są znosić związane z tym niedogod nośc i bez m ożliwości żądania ich zaprz es tan ia. Ostatnia sytuacja dotyczy, między innymi, takich obiektów j ak lotniska. 2 .6.2. W świetle orzecznictwa Trybunał u Konstytucyjnego ochrona prawa własności i innych praw majątkowych nie ma charakte ru absolutnego i ni e oznac za zupełne go braku niemożli wo ści ingerencji państwa w ich treść (por. wyrok z 22 czerwca 1999 r ., sygn. K 5/9 9, OTK ZU nr 5/1999, poz. 100). Ingere ncja taka może być uznana za dop uszczalną, a nawet – w niektórych wypadkach – celow ą , oczywiście z zac howani e m ram konstytucyjnych, wyzn a- c zaj ących granice dopuszczalnych ograniczeń ochrony prawa (por. w yrok z 12 styczn ia 2000 r., sygn. P 11/98, OTK ZU nr 1/2000, poz. 3). W wypadku prawa własności ramy te z akreślone są przez art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstyt ucji. Zgodnie z tym pierwsz ym pr zepi- sem, własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakres ie, w jakim nie narusza ona istoty p rawa własności. Wymienione kryteri a nie są jednak kom pletne – ograni- czają się wyłączn ie do wskazania w ym aganej formy regulacji oraz zakreś le nia maksymalnej granicy ingerencji, a nie formułują np. katalogu treści wskazani a wartości i dóbr, których ochrona p rzemawia za dopuszczalnością inger encji w prawa właśc iciela. Wobec tego należy je odc zytywać łącznie z p rzesłan kami wymienionymi w art. 31 u st. 3 Konstytucji (por. wyrok z 12 stycznia 1999 r., sygn. P 2/9 8, OTK ZU nr 1/1 999, poz. 2). Przepis ten wymienia k ryteria dopuszczalności ograniczeń korzystania ze wsz ystkich konstytucyjnych wolności i praw jed- nostki . Należą do nich: – u stawowa forma og ran iczeń, – istnienie konieczności ograniczeń (brak innych środków skutecznie s łużących temu celowi), – funkcjonalny zwią zek ograniczenia z realizacj ą wartości wskazanych enu meratyw- nie w art. 31 ust. 3 Konstytucji (bezp iecz eńs two państwa, porządek publi cz ny, ochrona śro- dowiska, zdrowia i moralności publicznej, wolności i pr aw innych osób), – zakaz naruszania istoty danej woln ości i prawa. Analiza treś ci obydwu klauzul określających przesłanki ogranicz ania praw (w tym pr awa wła sności) wskazuje, że w w ypa dk u p rawa własności to właśnie art. 31 ust. 3 Konsty- tucji powinien sp ełnia ć rolę p odstawową, natomiast art. 64 ust. 3 Kon stytucji traktować nale- ży wyłąc znie jako konst ytucyjne potwierdzenie dopuszczalnoś ci wprowadzania ogr a niczeń OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 32 tego prawa ( zob. wyrok TK z 16 kwietnia 2002 r., s ygn. SK 23/01 , OTK ZU nr 3/A/2002, poz. 26 ). 2 .6.3. W świ etle powyższych wzorców kontroli konstytuc yjności, z asadniczy zarzut p odnoszony w skardze, dot yczący naruszenia zasady pr oporcjonalności ogr aniczan i a konsty- tucyjnie gwarantow an ych praw i wolnośc i , nie znajduje uzasadnienia. Zaskarżone rozumienie art. 129 u st. 4 w związku z art. 135 ust. 2 p.o.ś. powoduje możliwość ochrony pr aw podmio- tów, których nieruchomości znajdują si ę w sąsiedztwie lotnisk a. Jak już wyżej wskazano , nie ws zy stk ie ograniczenia prawa własności będą wynikały z aktu prawa miejscowego tworzą cego o.o.u. Immisja hałasu lotniczego jes t n iezależn a od tego , c zy tak i obszar zostanie utworz ony, czy też nie . Oprócz ko nieczności znoszeni a tego rodzaju immisji, trzeba mie ć na uwadze również i to, że będą one wpływać na obniżenie war- tości nieruchomości o charakterze mieszkaniowym. Poszkodowanym , których nieruchomości znaj dują się na obszarze ska żonym taką immisj ą, nie prz ysługują wówczas ża dne ros zczenia. Wprawdzie, z jedne j str ony, nie są związ ani ograniczeniami dotyczącymi korzystania z nieru- chomości , które mogą być wprowadzone takim aktem , z drugiej jednak, b ez formalne go utworzenia o.o.u. poz bawieni są skutec znych środ ków ochrony prawnej . Nale ży również uwzględnić, że o .o .u. wokół lotnisk tw orzone są w celu dopuszczenia działalności, która narusza po dstawow e st andard y ochrony środowiska i nie jest w stanie ich dochować . Obszar ten jest zatem w yznaczany dla dzi ałalności , która przekracza ogólnie przy- jęte normy jego ochron y. In aczej ujmując, jes t to obszar, w którym następuje ograniczenie lub wyłączenie standardów ochrony środowiska. Dopuszczaln e normy poziomu hałasu w śr odo- wisku powodowanego prz ez starty, lądowa nia i prz eloty statków powie trznych ok reśla tabela nr 2 załącz ni ka do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dop uszczalnych poziomów hałasu w środowisku (D z. U . z 2014 r. poz. 112). W wypadku aktów prawa miej scowego tworzących o.o.u. mamy do czynienia ze szcz ególną sytuacją, jeżeli cho dz i o skutki stwierdzeni a niezgodności z prawem takiego aktu w całości w związku z kontrolą legalności dokonywaną przez sądy a dministracyjne lub utratą jego mocy obowiązujące j. K onsekwencje braku takiego aktu dotykają bezp ośredni o podmio- ty, które ponoszą s zk ody w wyniku immisji p owodowanych przez lotniska . U znanie utraty mocy obowiązują cej takiego aktu (jak miało to miejsce w pos tanowieniu NSA o sygn. akt II OSK 445/09 ) nie s powo duje zaprzestania działaln ości naru szającej p rzyjęte normy ochrony środowiska. N ale ży mieć także na u wadze, że z akresem orzekania przez sądy administracyjne nie są objęte roszczenia odszkodowawcze wynika jące z ograniczenia prawa w łasności. Należą one do k ompetencji sądów powszechn ych. Stwierdzenie p rzez są d administracyjny w toku ko nt rol i legalności niewa żności aktu prawa miejscowego tworzącego o.o.u. powoduje jeg o derogację z obrotu prawnego. Jednak w roz poznawanej sprawie sytuacj a taka nie miała miej- s ca. NSA nie badał bowiem zgodn ości rozporządzeni a wojewo dy nr 50 / 07 z prawem, lecz uz nał , że utraci ło ono moc obowiązującą, co w efekcie spowodowało umorzenie postęp owa- nia w sprawie. Odmienność reżimów prawnych pozostających w zbiegu w tego typu syt ua- cj ach (postępowania administracyjne go i postępowania przed są dami powszechnymi) umoż- liw iał a S ądowi Najw yższemu i innym sądom powszechnym ochronę praw podmiotów, których r oszczenia powstały w związku z wejś ciem w życie rozporządzenia wojewo dy nr 50 / 07 . Od momentu wejścia w życie tego aktu do czasu wydania pos tanowien ia NSA o sygn. akt II OSK 445/09 , tj. 29 września 2009 r. , upłynęły ponad dw a lata . W tym okres ie podmioty ob jęte roz porządzeniem wojewody nr 50 / 07 mogły wyst ępow ać z roszczeni am i . Zobowiązane bowiem były dostosować się do wymagań i ograniczeń zwią zanych z wprowa- d zeniem o.o.u. , odn iosły szkody związane z np. obniżeniem wartości nieruchomości, a także ponosiły na k łady na wyciszenie akustyczne budynków mieszkalnych . Brak ciągłości o bowią- zywania o.o.u. , a co za tym idzie brak możliwoś c i pokrycia szkód i nakład ów , po t ęgowałby OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 33 skutki ist nienia przez ponad dwa lata takiego obszaru. Natomiast kolejny termin wystąpienia z roszczeniem określonym w art. 129 ust. 1 i 2 p.o.ś . byłby nieznany i w całości uzależniony od powzięcia stosownej uchwał y przez sejmik woj ewództwa . Nie m a wszakże instrumen tów ob ligujących organy prawodawcze do podjęcia stosownej uchwały w sprawie utwo rze nia o.o.u. (B. Rakoczy, Postępowanie w sprawie us tanowienia obszaru o graniczonego użytkowa- nia w prawie p ols kim , P rawo i Ś rodowisko nr 2/ 201 3 , s. 6 5 ). W t akiej sytuacji nie moż na stwierdzić, że rozumienie zaskarżonych przepisów będące przedmiotem badania p rzez TK w sposób niepr oporcjonalny ingeruje w prawo własności. Jego k onsek wencją jest bowiem możliwość dochodzenia roszcz eń realizujących o chronę p ra- wa wł asności przez podmi oty , k tórych nieruchomości znajdują się w okolicach lotniska. W przeciwnym wypadku podmioty te by łyby poz bawi one jakichkolwiek środków ochrony , mimo pon oszen ia konsekwencji obowiązywania rozporządzenia wo jewody nr 50 / 07 pr zez p ona d dwa l ata , a także fa ktyc znej k onieczności znoszenia immisji hałasu lotniczego . Ponadto funkcjonowanie P ortu L otniczego im. Fryderyka Chopina w Warszawie jest niezależne od utwo rzenia o.o.u. S zczególny charakter takiej działalnoś ci, związany z tru dnym do wyobraż e- nia zaprzestaniem jej pr owadzenia, będzi e powodował, że nawet przy braku utworzenia o.o.u. , nie zapob iegnie się szkodliwemu oddziaływaniu na ś rodowisko. Konsekwencją uzna- ni a utraty mocy obowiązu jącej rozporządzenia wojewod y nr 50 / 07 , będzie brak mo żliwośc i dochodzenia roszc zeń . T o z kolei będzie prowadził o do ingerencji w prawo własności bez możliwości żą dania zaprzestania jego naruszania i bez odszkodowania za znoszenie s kutków funkcjonow ania lotniska . Dopiero utworzenie o .o.u. otwiera drog ę do ros zczeń o dszkodo- wawczych zwi ązanyc h z wprow adzonymi ogranicze niami i poniesionymi szkodami . W ten sposób wpisuj e się w realizację ochrony prawa w łasności, przyczyniając się do mini malizo- wania skutk ów ingerencji w to prawo. Zdaniem T rybunału Konstytuc yjnego, s tabiln ość stosunków prawn ych ks ztałtując ych się po wejściu w życie rozporządzenia wojewody nr 50 / 07 jest war tością podlegającą ochro- nie właśnie z punktu widzenia ingerencji w pr awo własno ści. Gwarancje z niej wynikaj ące wymagają , by w okresie od w ejścia w życie tego rozporządzenia wszys tki e podmioty, któryc h roszczenia powstały w związku z utworzeniem o.o.u. dla P ortu L otniczego im. Fryderyka Chopina w Warszawie mia ły zapewnioną możliwość skorzystania z przysługujący ch im u praw nie ń w okresie wskaza n ym w ar t. 129 ust. 4 p.o.ś. 2 .6. 4. Sku tkiem stwierdzenia zgodności z askarżonego rozumienia art. 129 ust. 4 w związk u z art. 135 ust. 2 p.o.ś. z art. 64 ust. 1 w zwią zku z art. 31 ust. 3 , w związku art. 64 ust. 3 Konsty tucji jest również orzeczenie, że ni e narusz a ono p owołanego związkowo wzorc a kontroli – art . 2 Kons ty tucji i wynikających z niego zasad ochrony zaufania do państwa i sta- nowionego przez nie prawa oraz bez pieczeństwa prawne go . Jak podniosła skarżąca w uza- sa dnieniu skargi , na ruszenie tych zasa d następ uje w z wiązku z naruszenie m praw a własności. Wskazana jak o wzorzec kontroli powyższych zarzutów zasada ochro ny zaufania do państwa i prawa , a także bezpiec zeństwa prawnego jest funkcjonalnie związana z zasad ami dostateczne j okreś loności prawa , któ ra nakaz uje , by przepisy były form ułowan e w sposób p recyzyjny i komunikatywny oraz poprawny pod względem językowym (p or. np. wyrok TK z 3 marca 2011 r., sygn. K 23/09, OTK ZU nr 2/A/2011 , poz. 8 i omówione tam orzeczenia ). Niedostateczna precyzja i brak ok reślonoś ci prze pisu może tylko wte dy być podstawą zarzutu braku zg odności z art. 2 Konstytucji, gdy treść przepisu ni e daje możliwości – mimo użyci a ogólnie aprobowanyc h technik wykładni – ustalenia jego znacze nia ( por. wyrok TK z 31 marc a 2005 r., sygn. S K 26/02, OTK ZU nr 3/A/2005, poz. 29). P ozbawienie mocy obo- wi ązującej określonego przepisu z powodu jego niejasności powinno być traktowane jako „środek ostateczny , stosowany dopiero wte dy, gdy inne metody usuwania sku tków niejasno- ści tre ści przepisu, w sz czególno ści prz ez jego interpretac ję w o rzecznictwie sądowym, okażą OTK ZU A/202 1 SK 82/19 poz. 45 34 się niewystarczające” (wyrok z 3 grudnia 2002 r., sygn. P 13/02, OTK ZU nr 7/A/2002, poz. 90, t eza powtórzona w kilkun astu późniejszych orzeczeniac h). „Nie sposób przy ty m in abstracto wyz naczyć g ranicę pomiędzy zwykłą i k walifi ko- waną niejasnością s tanu prawnego, tym bardziej, że w zależności od gałęzi p rawa i regulowa- nej materii przebiega ona w nie co inny sposób. Ogólnie ujmując, wątpliwości interpr eta cyjne mogą być toler owane w większym s topniu w prawie prywatnym (prawo c ywilne , prawo ro- dzinne, pra wo handlowe), a w mniejszym stopniu w prawie publicznym, przy czym w tym ostatnim wypadku rozróżnić na leży między prawem admi nistracyjnym, prawem podatkow ym i prawem karnym, gdy ż poziom wymaganej jednozn acznośc i i precyzji ulega podwyż szeniu w każdej z kol ejno wymienionych dziedzin prawa. Okoliczność ta jest ko nsekwencją od- miennego zakresu swobody interpre tacyjnej w poszczególny ch gałęziach prawa, wynikając e- go m.in. z różnego sto pnia dopuszczalnoś ci posłu giwania się w ich ramach f unkcjo nalnymi regułami wykł adni w celu rozstrzygnięcia rozważanych wątpliwości” (wy rok TK z 13 wrze- śnia 2011 r., sygn. P 33/09 , O TK ZU n r 7/A/2011, poz. 71 ). W świetle powyższego, Trybunał stwierdził, że zaskarżone rozumi eni e prz episów wskazanych w punkci e pier wszym petitum skargi nie powoduje trudności z ustaleniem, od którego momentu biegnie termin wystąpienia z roszczeniami określonymi w art. 129 ust. 1 i 2 p.o.ś. Skoro, zgod nie z art. 129 ust. 4 p.o.ś . , z roszczeniem t akim moż na wyst ąpić w ciągu 2 lat (w sta nie prawnym odn oszącym się do sytuacji skarżącej , a obecnie – 3 lat) od dnia wej- ścia w życie rozporządzenia lub aktu prawa miejscowego powodująceg o ograniczenie sposo- bu korzystania z nieruchomości , nie budzi wątpliwo ści, że termin ten biegnie od dnia wejśc ia w życie rozp orządzenia wojewody nr 50 / 07 , tj. jak ustaliły to sądy orzekaj ące w sprawie skar- żącej , od 24 sierp n ia 2007 r. Stan niepewności co do sytuacji prawn ej , na który powołuje się skarżąc a, wywołany był fun k cjonowan iem w obrocie prawnym dwóc h prze ciwstawnych stanowisk zajmow anych przez sądy administracyjne i sądy powszechn e co do obowiązywania aktów prawa mi ejsco- wego wydanych na podstawie a rt. 135 ust. 2 p .o.ś. po wejściu w życie ustawy zmie niającej z 2008 r. Stan ta ki mógł spowodować, że nie które podmioty nara żon e zostały na istotny uszczerb ek majątkowy. Jednak, j ak już w cześniej wskazano, Trybunał nie ma kompetencji, by dokonać po- wszechni e wiążącej interpretacji zaskarżonych przepisów, cze g o konsekwencją by łoby w i stocie opowiedzenie się za jedny m z powyższyc h stanowisk , w sposób powodujący przy- wrócenie skutecznej ochrony praw tych podmiotów . Jedyną możliwością, wynikającą z ko- gnicji TK, b y ło zbadanie zaskarżonego rozumienia przepisów w świ e tle powołanych wz or- ców ko ntroli. Na marginesie Try bunał pragnie zauwa żyć, że termin wniesienia ro szczenia przez skarżącą, określony w art. 129 ust. 4 p.o.ś., w świetle ustaleń sądów orzekających w je j s pra- wie, upłynął 24 sierpnia 2009 r., a więc przed wy daniem postanowien ia NSA o sygn. akt II OSK 445/09 . W zwią zku z powyższ ym, Trybunał stwierdził, że art. 129 ust. 4 w związku z art. 135 ust. 2 p.o.ś., w brzmieniu obowiązującym w dniu wejścia w życie ust a wy zmieniającej z 2008 r. rozumiany w ten sposób, że skutki prawne upł ywu term inu zawitego wystąpienia z roszc zeniami wsk azanymi w art. 129 ust. 1 i 2 p.o.ś. wiąże z r ozporządzeni em w ojew ody n r 50 / 07 , jest zgodny z art. 64 ust. 1 w związku z a rt. 31 ust. 3 , w związku z art. 64 ust. 3 , w związku z art. 2 Kon stytucji. Z tych względów Trybunał Konstytucyjny o r zekł j ak w sentencji.