SK 32/24

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria A Warszawa, dnia 16 lipca 2026 r. Pozycja 92 POSTANOWIENIE z dnia 23 czerwca 2026 r. Sygn. akt SK 32/24 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Jarosław Wyrembak – przewodniczący Justyn Piskorski Bartłomiej Sochański Bogdan Święczkowski Andrzej Zielonacki – sprawozdawca, po rozpoznaniu, na p osiedzeniu niejawnym w dniu 23 czerwca 2026 r., skargi konstytucyjnej S .C. o zbadanie zgodności: art. 292 w związku z art. 172 § 1, w związku z art. 285 § 1 i 2, w związku z art. 352 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740, ze zm.) „wykładanych w ten sposób, że przed datą 3.08.2008 r. tj. datą wejścia w życie przepisów art. 305 1 - 305 4 k.c. możliwe było nabycie w drodze zasiedzenia służebności gruntowej odpowiadającej treścią słu- żebności przesyłu przez przedsiębiorcę przesyłowego lub Skarb Państwa, w sy- tuacji, w której nie wydano decyzji na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 roku o zasadach i trybie wywłaszcz a nia nieruchomości [Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64, ze zm.] , art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 roku o gospodarce gruntami i wywłaszcz a niu nieruchomości (art. 75 ust. 1 według oznaczenia w tekście pierwotnym ustawy) [Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127, ze zm.] lub art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o go- spodarce nieruchomościami [Dz. U. z 2020 r. poz. 1990, ze zm.]”, z art. 2, art. 21 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 1 i 2, art. 37 ust. 1 i art. 64 ust. 1 - 3 Konstytucji Rze- czypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie . Orzeczenie zapadło jednogłośnie. OTK ZU A/2026 SK 32/24 poz. 92 2 UZASAD NIENIE I 1. W skardze konstytucyjnej z 28 lutego 20 2 2 r. (data nadania) S .C. (dalej: skarżąca) wystąpiła ze skargą konstytucyjną sformułowaną jak w petitum . 1.1. Skarga została sformułowana na tle następującego stanu faktycznego. Skarżąca wniosła o zasądzenie od Przedsiębiorstwa Eksploatacji Rurociągu Naftowe- go „Przyjaźń” S.A. z siedzibą w Płocku (dalej: PERN S.A. w Płocku) na jej rzecz kwoty 23 112,51 zł z ustawowymi odsetkami od 21 stycznia 2013 r. do dnia zapłaty tytułem wyna- grodzenia za bezumowne ko rzystanie przez pozwane PERN S.A. w Płocku z jej nieruchomo- ści. Sąd Rejonowy w Płocku wyrokiem z 19 marca 2015 r. (sygn. akt […] ) zasądził od po- zwanego PERN S.A. w Płocku na rzecz skarżącej kwotę 19 999,86 zł wraz z odsetkami usta- wowymi, a w pozostałej części powództwo oddalił. W następstwie wniesionej apelacji Sąd Okręgowy w wyrokiem z 3 września 2015 r. (sygn. akt […] ) zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że oddalił powództwo skarżącej w całości i zasądził od niej na rzecz PERN S.A. w Płocku kwotę 3400 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Skarżąca wniosła skargę o wzno- wienie postępowania, która została odrzucona przez Sąd Okręgowy w Płocku postanowie- niem z 7 września 2016 r. (sygn. akt […] ). Na to postanowienie skarżąca wniosła zażalenie. Zażalenie to zostało odrzucone przez Sąd Okręgowy w Płocku jako niedopuszczalne posta- nowieniem z 21 listopada 2016 r. (sygn. akt […] ). Skarżąca zwróciła się z wnioskiem do Pro- kuratora Generalnego o wystąpienie ze skargą nadzwyczajną w sprawie, który taką skargę wniósł. Są d Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nad- zwyczajnej i Spraw Publicznych skargi nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego od postano- wienia Sądu Okręgowego w Płocku z 7 września 2016 r. (sygn. akt […] ), wyrokiem z 14 paź- dziernika 2020 r. (sygn. akt […] ) uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w Płocku do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z 7 paździer- nika 2021 r. (sygn. akt […] ) Sąd Okręgowy w Płocku IV Wydział Cywilny Odwoławczy od- dalił skargę skarżącej o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt […] , zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Płocku z 3 września 2015 r., uznając, że skar- ga o wznowienie postępowania jest niezasadna. 1.2. Uzasadniając zarzuty sformułowane w skardze, skarżąca wskazała, że przed no- welizacją ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – K odeks cywiln y (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740, ze zm.; dalej: k.c.) z 30 maja 2008 r., polegającą na dodaniu w księdze II w dziale III rozdziału III dotyczącego służebności przesyłu ( art. 305 1 - 305 4 k.c.) , Sąd Najwyższy w uchwale z 17 sty cznia 2003 r., sygn. akt III CZP 79/02 , wyraził pogląd o możliwości nabycia przez zasiedzenie służebności gruntowej odpowiadającej w swej treści służebności przesyłu, na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości władnącej, którą należy zidentyfikować. Po- gląd ten był powtarzany w kolejnych orzeczeniach Sądu Najwyższego oraz w orzecznictwie sądów powszechnych. W judykaturze dopuszczono również możliwość nabycia przez zasie- dzenie przed 3 sierpnia 2008 r . służebności o treści odpowiadającej służebności przesyłu ustanawianej nie na rzecz właściciela nieruchomości władnącej, lecz bezpośrednio na rzecz Skarbu Państwa albo przedsiębiorcy przesyłowego (uchwała SN z 7 października 2008 r., sygn. akt III CZP 89/08, postanowienie SN z 16 stycznia 2013 r., sygn. akt II CSK 289/12). Zamknięty katalog praw rzeczowych oznacza jednak, że nie jest możliwe kreowanie praw rzeczowych niewskazanych w ustawie. Służebność przesyłu stanowi odmienny rodzaj służeb- ności niż służe bność gruntowa, do której jedynie, na podstawie art. 305 4 k.c. zastosowanie OTK ZU A/2026 SK 32/24 poz. 92 3 ma ją przepisy o służebnościach gruntowych. Wykreowana przez Sąd Najwyższy służebność „ różni się również od zasady rządzącej instytucją służebności gruntowej tym , że może być ona ustanawiana wyłącznie na rzecz właściciela innej nieruchomości władnącej w celu zwięk- szenia jej użyteczności kosztem zmniejszenia użyteczności nieruchomości obciążonej. Służebność ta dotyczy tym samym relacji sąsiedzkich. Służebność przesyłu może natomiast z ostać ustanowiona z pominięciem relacji sąsiedzkich, tj. relacji pomiędzy przedsiębiorcą przesyłowym a podmiotami dysponującymi nieruchomościami. Służebność przesyłu nie służy zwiększeniu użyteczności nieruchomości sąsiada. Przyjęta przez Sąd Najwyższy wykładnia narusza zasadę sprawiedliwości społecznej wyrażoną w art. 2 Konstytucji, zasadę równości oraz zasadę proporcjonalności, ponieważ w sposób nieuzasadniony przedkłada interes przedsiębiorstw przesyłowych, tj. podmiotów będących profesjonalistami o prze wadze ekonomicznej, organizacyjnej i instytucjonalnej względem innych podmiotów przy arbitralnym i niczym nieuzasadnionym ograniczeniu pra- wa własności, podlegającym ochronie konstytucyjnej. Instytucja zasiedzenia jest przykładem odstępstwa od ochrony własności na skutek niewykonywania tego prawa przez uprawnionego. Jako odstępstwo regulacje te winny być interpretowane na korzyść prawa własności. Tym samym niezrozumiałe jest, że Sąd Najwyż- szy przyjął w swoich orzeczeniach dopuszczalność ukształtowania niewyp owiedzianego w tekście ustawy ograniczonego prawa rzeczowego w postaci służebności wbrew regule lex retro non agit . Na mocy wykładni dopuszcza się bowiem stosowanie art. 305 1 - 305 4 k.c. do stanów, które miały miejsce przed ich wejściem w życie. Skarżąca wskazała, że zgodnie z zasadą równości, brak jest przepisów prawa pozwala- jących na uprzywilejowanie przedsiębiorców przesyłowych kosztem właścicieli nieruchomo- ści. Wykładnia SN prowadzi zaś do uznania, że przedsiębiorstwom przesyłowym i prowadzo- nej przez nie działalności gospodarczej należy się większa ochrona niż konsumentom będą- cym właścicielami. Wykładnia kwestionowanych przepisów ograniczająca prawo własności wbrew obowiązującym przepisom narusza zasadę niedziałania prawa wstecz, a także inne zasady wywiedzione z zasady demokratycznego państwa prawnego: zasadę pewności prawa, zaufania obywateli do państwa, ochrony praw nabytych, odpowiednio długiej vacatio legis i prawa do sądu. 2. Postanowieniem z 1 5 lutego 202 4 r., sygn. Ts 5 0/2 2 (OTK ZU B/202 4 , poz. 7 3 ), Trybunał Konstytucyjny nadał skardze konstytucyjnej dalszy bieg. 3 . Rzecznik Praw Obywatelskich w piśmie z 1 5 m a rca 202 4 r. poinformował, że nie zgłasza udziału w niniejszym postępowaniu. 4 . Prokurator Generalny w piśmie z 2 2 lipca 202 5 r. poinformował o braku „uzasad- nienia do udziału Prokuratora Generalnego w postępowaniu w sprawie o sygnaturze SK 32/24”. 5 . Marszałek Sejmu nie zajął stanowiska w imieniu Sejmu. II Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. W sprawach inicjowanych skargą kons tytucyjną na każdym etapie – aż do wydania orzeczenia kończącego postępowanie – Trybunał Konstytucyjny bada, czy nie zachodzi któ- rakolwiek z ujemnych przesłanek procesowych, pociągająca za sobą obligatoryjne umorzenie OTK ZU A/2026 SK 32/24 poz. 92 4 postępowania. Dotyczy to wszelkich kwestii wstępnych, jak również przesłanek formalnych, wspólnych dla kontroli inicjowanej w trybie skargi konstytucyjnej, wniosku lub pytania prawnego. Merytoryczne rozpoznanie zarzutów sformułowanych w skardze konstytucyjnej jest uzależnione od spełnienia wsz ystkich warunków jej dopuszczalności (zob. np. postano- wienie TK z 1 marca 2010 r., sygn. SK 29/08, OTK ZU nr 3/A/2010, poz. 29 i powołane tam orzecznictwo). Podkreślić również należy, że Trybunał nie jest związany postanowieniem o nadaniu skardze dalszego biegu wydanym na etapie wstępnej kontroli (zob. np. wyrok peł- nego składu TK z 25 września 2019 r., sygn. SK 31/16, OTK ZU A/2019, poz. 53 oraz posta- nowienie TK z 17 października 2023 r., sygn. SK 27/22, OTK ZU A/2023, poz. 77 i powoła- ne tam orzecznictwo). 2. W petitum skargi S .C. (dalej: skarżąca) jako przedmiot zaskarżenia wskazała nastę- pujące przepisy: art. 292 w związku z art. 172 § 1, w związku z art. 285 § 1 i 2, w związku z art. 352 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 202 5 r. poz. 1071, ze zm. ; dalej: k.c. ). Z kolei jako wzorce kontroli skarżąca powołała: art. 2, art. 21 ust. 1 i 2, a rt. 31 ust. 1 i 2 , art. 37 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 - 3 Konstytucji. Zarzuty skarżąc ej nie dotyczą treści zakwestionowanych przepisów, lecz zostały skie- rowane przeciwko ich wykładni, ukształtowanej w orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów powszechnych, zgodnie z którą możliwe jest zasiedzenie, przed 3 sierpnia 2008 r., tj. datą wejścia w życie art. 305 1 - 305 4 k.c., służebności gruntowej odpowiadającej treścią służebności przesyłu przez przedsiębiorcę przesyłowego lub Skarb Państwa w sytuacji, w której nie wy- dano decyzji na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i tr ybie wywłaszcz a nia nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64, ze zm.), art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszcz a niu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127, ze zm.) lub art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o go- spodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 202 6 r. poz. 3 99 ). 3. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, kwestionowa- nie wykładni przepisów prawnych (należącej, podobnie jak, np. ustalanie stanów faktycznych, do stosowa nia prawa) nie jest objęte kognicją Trybunału. Jeżeli jednak określony sposób ro- zumienia przepisu ustawy utrwalił się już w sposób oczywisty, a przede wszystkim jeżeli zna- lazł jednoznaczny i autorytatywny wyraz w orzecznictwie Sądu Najwyższego lub Naczelnego Sądu Administracyjnego, to należy uznać, że przepis ten – w praktyce stosowania – nabrał takiej właśnie treści, jaką odczytują z nich sądy mające najwyższy autorytet w Polsce. W tym sensie kognicji Trybunału podlega przepis, ale w określonej interpretac ji. Kontrola zgodności z Konstytucją jest zatem dopuszczalna w stosunku do takiej treści przepisu, jaką uzyskał on w wyniku „jednolitej, powszechnej i stałej” wykładni sądowej (zob. wyroki TK z: 28 stycznia 2003 r., sygn. SK 37/01, OTK ZU nr 1/A/2003, poz. 3; 9 czerwca 2003 r., sygn. SK 12/03, OTK ZU nr 6/A/2003, poz. 51; 28 października 2003 r., sygn. P 3/03, OTK ZU nr 8/A/2003, poz. 82; 24 czerwca 2008 r., sygn. SK 16/06, OTK ZU nr 5/A/2008, poz. 85; 18 kwietnia 2018 r., sygn. K 52/16, OTK ZU A/2018, poz. 28; postanowienie TK z 17 maja 2017 r., sygn. SK 38/15, OTK ZU A/2017, poz. 39). W niniejszej sprawie skarżąc a podni osła , że zastosowana przez orzekający w jej spra- wie sąd okręgowy wykładnia zaskarżonych przepisów umożliwiła zasiedzenie służebności odpowiadającej treści ą służebności przesyłu przed dniem wprowadzenia do polskiego po- rządku art. 305 1 - 305 4 k.c. 4. Problem dopuszczalności zasiedzenia służebności gruntowej odpowiadającej treści ą służebności przesyłu był już przedmiotem analizy Trybunału Konstyt ucyjnego. W wydanym OTK ZU A/2026 SK 32/24 poz. 92 5 w pełnym składzie wyroku z 2 grudnia 2025 r., sygn. P 10/16 (OTK ZU A/2026, poz. 1), Trybunał orzekł, że art. 292 w związku z art. 285 § 1 i 2 k.c., rozumiane w ten sposób, że umożliwiają nabycie przez przedsiębiorcę przesyłowego lub Skarb Państwa, przed wejściem w życie art. 305 l - 305 4 k.c., w drodze zasiedzenia służebności gruntowej odpowiadającej tre- ścią służebności przesyłu, są niezgodne z art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji. Orzekają c w sprawie o sygn. P 10/16, Trybunał podzielił poglądy pytających sądów o istnieniu trwałej, jednolitej i powszechnej wykładni zakwestionowanych przepisów. Tym samym uznał, że kontrola zgodności z Konstytucją tej wykładni mieści się w jego kompeten- cjach. Skład Trybunał u orzekający w niniejszej sprawie jest związany poglądem wyrażonym przez Trybunał w wyroku wydanym w pełnym składzie, co znaczy, że twierdzenie skarżąc ej o istnieniu jednolitej linii orzeczniczej, zgodnie z którą możliwe było zasiedzenie służ ebności odpowiadającej treści ą służebności przesyłu przed wejściem w życie art. 305 l - 305 4 k.c. – jako potwierdzone w orzecznictwie Trybunału – zasługiwało na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku w sprawie o sygn. P 10/16 Trybunał wskazał, że niekonstytu- cyjność art. 292 w związku z art. 285 § 1 i 2 k.c. polegała nie na tym, iż ich literalna treść sprzeczna jest z przepisami Konstytucji, lecz na tym, iż dawały one podstawę interpretacji prowadzącej do wykreowania nowej instytucji prawa rzeczowego – służebnośc i gruntowej odpowiadającej treścią służebności przesyłu, a w konsekwencji możliwości jej zasiedzenia. Prawotwórcza wykładnia Sądu Najwyższego, wbrew zasadzie numerus clausus praw rzeczo- wych, doprowadziła do wprowadzenia do systemu prawa rzeczowego nowego rodzaju słu- żebności gruntowej, odbiegającej w swej konstrukcji od klasycznej służebności gruntowej. Wyprowadzona w orzecznictwie sądowym norma powodowała daleko idące ograniczenie prawa własności, naruszające standardy konstytucyjne. W świetle Konstytucji p odstawą ta- kiego ograniczenia nie może być nawet najlepiej uzasadniona funkcjonalnie wykładnia (pra- wotwórcza), lecz wyraźny przepis ustawy. Stwierdzenie przez Trybunał, że nie było możliwe posiadanie służebności gruntowej odpowiadającej treścią służebności przesyłu przed datą wejścia w życie przepisów regulujących tę instytucję (tj. przed 3 sierpnia 2008 r.), pociągało za sobą niedopuszczalność zasiedzenia tego rodzaju prawa w tym czasie. 5. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, w sy tuacji, gdy zaskarżony przepis był już wcześniej przedmiotem rozstrzygnięcia Trybunału oraz gdy postę- powanie zostało zainicjowane przez ten sam podmiot, zachodzi niedopuszczalność wydania wyroku ze względu na powagę rzeczy osądzonej (zasadę res iudicata ; zob. np. postanowienie z 18 lipca 2011 r., sygn. SK 5/11, OTK ZU nr 6/A/2011, poz. 66). Jeżeli natomiast ten sam przepis został już wcześniej zakwestionowany przez inny podmiot w oparciu o te same zarzu- ty niezgodności z Konstytucją (a zatem w sytuacji wyłąc znie tożsamości przedmiotowej), zastosowanie ma zasada ne bis in idem , czyli zakaz ponownego orzekania o tym samym. Jak przyjmuje Trybunał Konstytucyjny, brak podstaw do przyjęcia powagi rzeczy osądzonej nie znaczy, że uprzednie rozpoznanie sprawy zgodności z Konstytucją określonego przepisu prawnego z punktu widzenia tych samych zarzutów może być uznane za prawnie obojętne. Instytucją wykształconą w orzecznictwie Trybunału i doktrynie prawnej, w celu zapewnienia stabilizacji sytuacji powstałych w wyniku or zeczenia ostatecznego jako formalnie prawomoc- nego, jest zasada ne bis in idem (zob. np. postanowienia z: 11 grudnia 2019 r., sygn. SK 11/19, OTK ZU A/2019, poz. 72; 15 grudnia 2020 r., sygn. SK 80/19, OTK ZU A/2020, poz. 72; 14 grudnia 2022 r., sygn. SK 32/21, OTK ZU A/2023, poz. 7). Trybunał, co do zasa- dy, przyjmuje, że zaistnienie przesłanki ne bis in idem powoduje konieczność umorzenia po- stępowania z uwagi na zbędność wydania wyroku (art. 59 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 listo- pada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK). OTK ZU A/2026 SK 32/24 poz. 92 6 Mając zatem na uwadze, że w wyroku o sygn. P 10/16 dokonano już oceny zgodności art. 292 w związku z art. 285 § 1 i 2 k.c. z art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji, Trybunał rozważył, czy w niniejszej sprawie zaszła ujemna przesłanka procesowa w postaci zakazu ponownego orzekania o tym samym ( ne bis in idem ). 6. Zestawiając przedmiot kontroli oraz treść zarzut ów w niniejszej sprawie z przed- miotem kontroli oraz treścią zarzutów w sprawie o sygn. P 10/16, Trybunał stwierdził wystą- pienie przesłanki ne bis in idem . Nie ulega wątpliwości, że przedmiotem kontroli w sprawie o sygn. P 10/16 były te same przepisy, które wskaza ła skarżąc a , a więc art. 292 w związku z art. 285 § 1 i 2 k.c. W niniejszej sprawie powołano związkowo także art. 172 § 1 k .c. nor- mujący przesłanki nabycia własności nieruchomości wskutek zasiedzenia oraz art. 352 § 1 k.c. stanowiący o tym, kto jest posiadaczem służebności . Wymienione przepisy nie zmienił y jednak treści normatywnej przedmiotu kontroli w stosunku do przedmiotu kontroli w sprawie o sygn. P 10/16. Kluczowe znaczenie w obydwu sprawach, w związku ze sformułowanymi zarzutami, miała bowiem kwestia samej dopuszczalności nabycia przez przedsiębiorstwo przesyłowe lub Skarb Państwa w drodze zasiedzenia służebności gruntowej odpowiadającej treści ą służebności przesyłu, a nie przesłanek jej nabycia. Powołanie tych przepisów w rozpa- trywanej sprawie w istocie nie miało związku ze stawianymi zarzutami, dlatego postępowanie w tym zakresie należało umorzyć ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku ( art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK). Odnośnie do tożsamości wzorców kontroli, należało zauważyć, że w niniejszej spra- wie skarżąc a wskaza ła jako wzor ce, poza art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji, także art. 21 ust. 2, art. 31 ust. 1 i 2, art. 37 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 Konstytucji, któr e nie był y wzorc ami w sprawie o sygn. P 10/16. Niemniej, orzeczenie o niezgodności przedmiotu kontroli z jakimkolwiek wzorcem sprawia, że kolejna ocena tego przedmiotu z innym wzorcem jest pozbawiona racji, a cel kontroli konstytucyjnej w postaci derogacji zakwestionowanej normy zosta je osiągnięty (zob. postanowienie TK z 16 grudnia 2025 r., sygn. SK 106/22, OTK ZU A/2026, poz. 9). Jak stwierdził Trybunał z arzuty sformułowane przez skarżącą były tożsame z zarzu- tami już rozpatrzonymi w wyroku o sygn. P 10/16, którego następstwem była utrata mocy obowiązującej normy zaskarżonej w rozpatrywanej sprawie. Tym samym zaktualizowała się ujemna przesłanka procesowa ne bis in idem , obligująca Trybunał do umorzenia postępowa- nia na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK ze względu na zbędność wydania wyroku. Z przedstawionych względów Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.