SK 105/22

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria A Warszawa, dnia 29 października 2024 r. Pozycja 91 POSTANOWIENIE z dnia 9 października 2024 r. Sygn. akt SK 105/22 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Wojciech Sych – przewodniczący Bogdan Święczkowski – sprawozdawca Michał Warciński Rafał Wojciech owski Jarosław Wyrembak , po rozpoznaniu, na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 października 2024 r., skargi konstytu- cyjnej R .S. o zbadanie zgodności: art. 81 § 1a ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 534 , ze zm.), ,,w przedmiocie odmowy wyznaczenia obrońcy z urzędu przez stronę, która złożyła wniosek w trybie przepisu art. 78 § 1 k.p.k., w zakresie w jakim ogranicza on możliwość sądowej weryfikacji wy- danych rozstrzygnięć poprzez uniemożliwienie poddania go kontroli instancyj- nej”, z art. 45 ust. 1 w związku z art. 42 ust. 2 oraz z art. 176 ust. 1 Konstytucji, p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie. Orzeczenie zapadło jednogłośnie. U Z A S A D N I E N I E I 1. W skardze konstytucyjnej z 22 listopada 2021 r. R .S. (dalej: skarżący), reprezento- wany przez pełnomocnika z urzędu, wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniej- szego postanowienia na tle następującego stanu faktycznego: Zarządzeniem z sierpnia 2020 r. sędzia Sądu Okręgowego odmówił skarżącemu wy- znaczenia obrońcy z urzędu w postępowaniu karnym wykonawczym , uznając , że nie zacho- dzą ku temu ustawowe przesłanki. Na powyższe zarządzenie skarżący wniósł zażalenie. Sąd ten postanowieniem z sierpnia 2020 r., po rozpoznaniu złożonego przez skarżącego środka odwoławczego, utrzymał zaskarżone zarządzenie w mocy. W uzasadnieniu skargi konstytucyjnej skarżący stwierdził, że zakwestionowany prze- pis narusza prawo do rzetelnego, sprawiedliwego, niezależnego i bezstronnego procesu oraz OTK ZU A/2024 SK 105/22 poz. 91 2 zasadę prawa do obrony na każdym etapie postępowania (art. 45 ust. 1 w związku z art. 42 ust. 2 Konstytucji) , jak również pozostaje w sprzeczności z zasadą dwuinstancyjności postę- powania sądowego (art. 176 ust. 1 Konstytucji). W ocenie skarżącego kwestionowany przepis „narusza gwarantowane mu przez Konstytucję prawo do rozpoznania sprawy przez organ drugiej instancji, co z kolei narusza tak fundamentalne prawo jak prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bez- stronny i niezawisły sąd (art. 45 Konstytucji RP). Nie ulega bowiem wątpliwości, iż procedu- ra, która pozbawia skazanego możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia o odmowie wyznacze- nia obrońcy z urzędu do wyższej instancji nie spełnia tych kryteriów” (skarga, s. 5). 2. Trybunał Konstytucyjny , po uprzednim uzupełnieniu braków formalnych skargi konstytucyjnej przez skarżącego, postanowieniem z 9 l istopada 202 2 r. (sygn. Ts 279 /2 1 ) na- dał jej dalszy bieg. 3. W piśmie z 16 grudnia 202 2 r. Rzecznik Praw Obywatelskich poinformował, że nie zgłasza udziału w niniejszym postępowaniu . 4. W piśmie z 4 kwietnia 2023 r. Prokurator Generalny wniósł o umorzenie niniejsze- go postępowania w całości na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393) , tj. ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku. II Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji, „[k]ażdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu nor- matywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji”. W powołanym przepisie ustawy zasadniczej ustrojodawca wprowadził wymóg istnienia bez- pośredniego związku między treścią wskazanych w skardze konstytucyjnej norm a narusze- niem przysługujących skarżącemu konstytucyjnych wolności lub praw. Trybunał przypomina, że zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 1 - 3 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna powinna zawierać: określenie kwestionowanego przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach albo obo- wiązkach skarżącego określonych w Konstytucji i w stosunku do którego skarżący domaga się stwierdzenia niezgodności z Konstytucją (pkt 1); wskazanie, która konstytucyjna wolność lub prawo skarżącego i w jaki sposób – zdaniem skarżącego – zostały naruszone (pkt 2); uza- sadnienie zarzutu niezgodności kwestionowanego przepisu ustawy lub innego aktu norma- tywnego ze wskazaną konstytucyjną wolnością lub prawem skarżącego, z powołaniem argu- mentów lub dowodów na jego poparcie (pkt 3). Należy podkreślić, że prawidłowe wykonanie przez skarżącego obowiązku przedstawienia, jakie konstytucyjne prawa lub wolności (i w jaki sposób) zostały naruszone przez przepisy stanowiące przedmiot wnoszonej skargi konstytu- cyjnej, polegać musi nie tylko na wskazaniu (numerycznym) postanowień Konstytucji i zasad z nich wyprowadzanych, z którymi – zdaniem skarżącego – niezgodne są kwestionowane przepisy, lecz także na przedstawieniu treści prawa lub wolności, wywodzonych z tych posta- OTK ZU A/2024 SK 105/22 poz. 91 3 nowień, a naruszonych przez normodawcę. Powinna temu towarzyszyć stosowna argumenta- cja prawna, uprawdopodabniająca stawiane zarzuty. Z powyższego obowiązku nie może zwolnić skarżącego, działający ex officio , Trybunał Konstytucyjny. W konsekwencji poprze- stanie przez skarżącego na lakonicznym lub zdawkowym uzasadnieniu zarzutu albo na cał- kowitym nieuzasadnieniu sformułowanych zarzutów stanowi niewykonanie dyspozycji usta- wowej, co skutkuje umorzeniem postępowania na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK. Niedopuszczalne jest bowiem samodzielne precyzowanie przez Trybunał, a tym bardziej uza- sadnianie, jedynie ogólnikowo sformułowanych zarzutów niekonstytucyjności zaskarżonych przepisów (zob. wyrok TK z 28 czerwca 2018 r., sygn. SK 4/17, OTK ZU A/2018, poz. 43 i powołane tam orzecznictwo). 2. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału w postępowaniu zainicjowanym skargą konstytucyjną można kontrolować przepisy ustawy z tymi postanowieniami konstytu- cyjnymi, które statuują wolności lub prawa podmiotowe, a zatem są podstawą normy prawnej adresowanej do obywatela, kształtującej jego sytuację prawną i dającej mu możność wyboru zachowania (por. wyrok z 13 stycznia 2004 r., sygn. SK 10/03 , OTK ZU nr 1/A/2004, poz. 2). Właściwego wzorca kontroli w postępowaniu skargowym nie mogą stanowić natomiast nor- my ogólne, określające zasady ustrojowe i normy adresowane do ustawodawcy, narzucające mu pewien sposób regulowania dziedzin życia (zob. wyroki z: 10 maja 2005 r., sygn. SK 40/02 , OTK ZU nr 5/A/2005, poz. 48; 17 listopada 2010 r., sygn. SK 23/07 , OTK ZU nr 9/A/2010, poz. 103). 3. Podstawy umorzenia postępowania prowadzonego przed Trybunałem ustawodawca uregulował w art. 59 ust. 1 u.o.t.p.TK., który stanowi, że Trybunał na posiedzeniu niejawnym wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) na skutek cofnięcia wniosku, pytania prawnego albo skargi konstytucyjnej; 2) jeżeli wydanie orzeczenia jest niedopuszczalne; 3) jeżeli wydanie orzeczenia jest zbędne; 4) jeżeli akt normatywny w zakwestionowanym zakresie utracił moc obowiązującą przed wydaniem orzeczenia przez Trybunał, a także 5) w przypadku zakończenia kadencji Sejmu i Senatu, w niezakończonych sprawach wszczę- tych na podstawie wniosku grupy posłów albo grupy senatorów, o którym mowa w art. 191 ust. 1 pkt 1 Konstytucji. Zgodnie z art. 59 ust. 3 u.o.t.p.TK Trybunał nie umarza postępowa- nia z przyczyny, o której mowa w ust. 1 pkt 4, jeżeli wydanie orzeczenia w postępowaniu zainicjowanym skargą konstytucyjną jest konieczne dla ochrony konstytucyjnych wolności i praw. Trybunał wielokrotnie podkreślał, że k ontrolowanie, czy nie zachodzi któraś z ujem- nych przesłanek wydania wyroku, skutkujących obligatoryjnym umorzeniem postępowania, konieczne jest na każdym etapie postępowania (por. postanowienia z: 21 października 2003 r., sygn. SK 41/02, OTK ZU nr 8/A/2003, poz. 89; 6 lipca 2004 r., sygn. SK 47/03, OTK ZU nr 7/A/2004, poz. 74; 21 marca 2006 r., sygn. SK 58/05, OTK ZU nr 3/A/2006, poz. 35 i cytowane tam orzecznictwo). Powyższe oznacza, że wydane w sprawie postanowienie Try- bunału o nadaniu skardze konstytucyjnej biegu nie wyklucza wydania postanowienia o umo- rzeniu postępowania na dalszym etapie sprawy. Uwzględniając przedstawione wywody, Trybunał był zobowiązany – również na obecnym etapie postępowania – zbadać, czy nie za- chodzą ujemne przesłanki rozpoznania niniejszej skargi. Przekazanie skargi konstytucyjnej po zakończeniu jej wstępnej kontroli do rozpoznania przez odpowiedni skład Trybunału nie przesądza bowiem ostatecznie o dopuszczalności jej merytorycznego rozpatrzenia (zob. po- stanowienie z 3 grudnia 2020 r., sygn. SK 27/17, OTK ZU A/2020, poz. 68). 4. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu skarżący uczynił art. 81 § 1a ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego ( Dz. U. z 2024 r. poz. 37 , ze OTK ZU A/2024 SK 105/22 poz. 91 4 zm . ; dalej: k.p.k. lub k odeks postępowania karnego ), zgodnie z którym na zarządzenie prezesa sądu o odmowie wyznaczenia obrońcy przysługuje zażalenie do sądu właściwego do rozpo- znania sprawy, a na postanowienie sądu o odmowie wyznaczenia obrońcy – zażalenie do in- nego równorzędnego składu tego sądu. Przepis ten, na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy ( Dz. U. z 202 4 r. poz. 706) , ma odpowiednie zastosowanie w postępowaniu karnym wykonawczym. Zakwestionowany w skardze przepis reguluje problematykę zażalenia na decyzję pro- cesową o odmowie wyznaczenia obrońcy z urzędu. Zgodnie z jego dyspozycją n a zarządzenie o odmowie wyznaczenia obrońcy z urzędu, wydane przez prezesa sądu (lub upoważnionego sędziego), przysługuje zażalenie do sądu właściwego do rozpoznania sprawy. Zażalenie na postanowienie sądu wydane w przedmiotowej kwestii rozpoznaje natomiast, w ramach tzw. instancji poziomej, inny równorzędny skład tego sądu. Wprowadzenie komentowanego przepisu do k odeksu postępowania karnego stanowiło pokłosie wyroku Trybunału Konstytu- cyjnego z 8 października 2013 r. (sygn. K 30/11, OTK ZU nr 7/A/2013, poz. 98), w którym Trybunał orzekł, że „[a]rt. 81 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) w zakresie, w jakim nie przewiduje sądowej kontroli zarządzenia prezesa sądu o odmowie wyznaczenia obrońcy z urzędu dla oskarżonego, który złożył wniosek w trybie art. 78 § 1 ustawy – Kodeks postępowania karnego, jest niezgodny z art. 42 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 i z art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej”. 5. Jako wzorce kontroli zostały w skardze wskazane art. 45 ust. 1 w związku z art. 42 ust. 2 Konstytucji oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji . Art. 45 ust. 1 Konstytucji gwarantuje każ- demu prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Zgodnie z art. 42 ust. 2 Konstytucji każdy, przeciw komu prowadzone jest postępowanie karne, ma prawo do obrony we wszyst- kich stadiach postępowania. Może on w szczególności wybrać obrońcę lub na zasadach okre- ślonych w ustawie korzystać z obrońcy z urzędu . Stosownie zaś do art. 17 6 ust. 1 Konstytucji postępowanie sądowe jest co najmniej dwuinstancyjne . 6. Trybunał stwierdz ił , że w niniejszej sprawie za jedyny skuteczny wzorzec kontroli może być uznany art. 45 ust. 1 w związku z art. 42 ust. 2 Konstytucji . Tylko bowiem te prze- pis y odnos zą się do sfery praw i wolności konstytucyjnych, ochronie których służyć ma skar- ga konstytucyjna. Powołan e przepis y wyraża ją bowiem publiczne prawo podmiotowe do sądu oraz prawo do obrony w postępowaniach represyjnych . Praw a t e ma ją pozostawać – zdaniem skarżącego – w sprzeczności z zakwestionowanym w skardze art. 81 § 1a k. p.k . W zor zec kontroli obejmujący art. 1 76 ust. 1 Konstytucji należy uznać za nieprawi- dłow y , i to z dwóch powodów. Po pierwsze, należy stwierdzić, że powołan y przepis nie kre u- je bezpośrednio konstytucyjnych wolności lub praw. Art. 176 ust. 1 Konstytucji wyraża ustro- jową zasadę dwuinstancyjności postępowania sądowego . Tymczasem, jak już wskazano uprzednio, wzorcami kontroli w postępowaniu prowadzonym na skutek wywiedzenia skargi konstytucyjnej mogą być wyłącznie te przepisy Konstytucji , które statuują prawa lub wolno- ści konstytucyjne, a nie odnoszą się do zasad ustrojowych czy też struktury organizacyjnej organów władzy publicznej . Przedstawiona argumentacja ulega dodatkowemu wzmocnieniu przy uwzględnieniu okoliczności, że art. 176 ust. 1 Konstytucji został powołany przez skarżą- cego jako samodzielny wzorzec kontroli, co jednoznacznie wynika z petitum skargi . Po dru- gie, skarżący nie wykazał, jakie konstytucyjne prawa lub wolności – niepodlegające ochronie na podstawie art. 45 ust. 1 w związku z art. 42 ust. 2 Konstytucji – miałyby wynikać z przy- wołan ego przepis u Konstytucji. OTK ZU A/2024 SK 105/22 poz. 91 5 Z tych względów Trybunał postanowił umorzyć postępowanie na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK w zakresie badania zgodności art. 81 § 1a k. p. k. z art. 1 76 ust. 1 Kon- stytucji – z powodu niedopuszczalności wydania wyroku. 7. Niezależnie od powyższego Trybunał stwierdz ił , że treść skargi uniemożliwia także merytoryczne rozpoznanie zarzutu niezgodności art. 81 § 1a k. p. k. z art. 45 ust. 1 w związku z art. 42 ust. 2 Konstytucji, ze względu na brak należytego uzasadnienia wskazanego zarzutu. Lektura skargi dowodzi, że skarżący nie wykazał, w jaki sposób przyjęty przez ustawodawcę w art. 81 § 1a k. p. k. model zaskarżania decyzji procesowej o odmowie wyznaczenia obrońcy z urzędu ma pozostawać w sprzeczności z konstytucyjnym prawem do sądu oraz konstytucyj- nym prawem do obrony , a nie jest rolą Trybunału poszukiwać takiego uzasadnienia ex officio . Trybunał wielokrotnie podkreślał, że przesłanka odpowiedniego uzasadnienia zarzu- tów nie powinna być traktowana powierzchownie i instrumentalnie. Skarżący powinien wskazać, jakie konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone kwestionowaną regula- cją, a także opisać sposób tego naruszenia. Argumenty muszą odnosić się do problemu nie- zgodności zachodzącej między regulacjami stanowiącymi przedmiot skargi konstytucyjnej oraz tymi, które określone są w niej jako wzorce kontroli. Trybunał Konstytucyjny podkre- ślał, że nie wystarczy, iż skarżący wskaże określone kwestionowane przepisy oraz przepisy konstytucyjne, z którymi są one, w jego opinii, niezgodne. Musi także wyjaśnić, na czym owa niezgodność polega. Jest to przesłanka konieczna do uznania dopuszczalności skargi konsty- tucyjnej (zob. zamiast wielu postanowienie TK z 2 lutego 2012 r., sygn. SK 14/09, OTK ZU nr 2/A/2012, poz. 17). W tym kontekście Trybunał zw rócił uwagę, że nie odpowiada prawdzie supozycja skarżącego – mająca stanowi ć uzasadnienie podniesionego zarzutu – iż zakwestionowany w skardze przepis wyłącza możliwość „sądowej weryfikacji wydanych rozstrzygnięć poprzez uniemożliwienie poddania go kontroli instancyjnej” , w czym skarżący upatruje jego sprzecz- ności z konstytucyjnym prawem do sądu oraz konstytucyjnym prawem do obrony (skarga, s. 2) . Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącego , art. 81 § 1a k.p.k. wprowadza system kontro- li zażaleniowej decyzji procesowych o odmowie wyznaczenia obrońcy z urzędu , w ramach którego zażalenie takie rozpoznawane jest przez sąd. System ten, jak już wskazano uprzednio, został wprowadzony po wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. K 30/11. Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że sąd właściwy do rozpoznania sprawy, który zgodnie z zakwe- stionowanym w skardze przepisem rozpoznaje zażalenie na zarządzenie prezesa sądu (lub upoważnionego sędziego) o odmowie wyznaczenia obrońcy z urzędu , to inny organ niż pre- zes sądu ( bądź upoważniony sędzia ) , który wydał zarządzenie w pierwszej instancji. Mając powyższe na względzie , Trybunał postanowił umorzyć postępowanie, na pod- stawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK, w zakresie badania zgodności art. 81 § 1a k. p. k. z art. 45 ust. 1 w związku z art. 42 ust. 2 Konstytucji ze względu na niedopuszczalność wydania wyro- ku. Z tych wszystkich względów Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.