S 1/18

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria A Warszawa, dnia 26 stycznia 2018 r. Pozycja 6 POSTANOWIENIE z dnia 24 stycznia 2018 r. Sygn. akt S 1/18 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Stanisław Rymar – przewodniczący Piotr Pszczółkowski – sprawozdawca Małgorzata Pyziak -Szafnicka Piotr Tuleja Sławomira Wronkowska - Jaśkiewicz, w zwią zku z postanowieniem z 10 stycznia 2018 r. (sygn. akt P 113/15), p o s t a n a w i a: w trybie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072) przedstawić Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej uwagi o stwierdzonych uchybieniach w regulacji art. 2a oraz art. 119 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2015 r. poz. 1094, ze zm.) , których usunięcie jest niezbędne do zapewnienia spójności systemu prawnego Rzeczypospolitej Polskiej. Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE 1. Postanowieniem z 10 stycznia 2018 r., sygn. P 113/15 (OTK ZU A/2018, poz. 3), Trybunał Konstytucyjny umorzył postępowanie dotyczące pytania prawnego Sądu Re jono- wego Katowice- Wschód w Katowicach (dalej: sąd pytający), czy: 1) art. 119 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2013 r. poz. 482, ze zm.; dalej: k.w. lub kodeks wykroczeń), w brzmieniu obowiązującym od 9 listopada 2013 r., w za kresie, w jakim nie odnosi wartości skradzionej rzeczy, tj. 1/4 minimalnego wynagrodzenia, do daty popełnienia czynu, jest zgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 42 ust. 1 w związku z art. 175 Konstytucji Rzeczypospolitej Pol- skiej, 2) art. 2a § 4 w związku z art. 2a § 5 w związku z art. 119 § 1 k.w. w brzmieniu obo- wiązującym od 21 marca 2015 r., je st zgodny z art. 2 Konstytucji. Dokonując analizy dopuszczalności merytorycznego rozpoznania pytania prawnego w sprawie o sygn. P 113/15, Trybunał dostrzegł dwa poważne uchybienia o charakterze for- malnym, uniemożliwiające mu wydanie wyroku. Stwierdził, że sąd pytający, po pierwsze, nie- OTK ZU A/2018 S 1/18 poz. 6 2 trafnie powiązał z treścią art. 119 § 1 k.w. zarzuty dotyczące sposobu skonstruowania mechani- zmu kontrawencjonalizacji, opisanego w art. 2a k.w., oraz, po drugie, w odniesieniu do art. 2a § 4 i 5 k.w. ograniczył się do sformułowania żądania dokonania przez Trybunał wykładni prze- pisów, do czego Trybunał nie jest uprawniony. 2. Niezależnie od konieczności umorzenia postępowania w sprawi e o sygn. P 113/15 ze względów formalnych, Trybunał dostrzega, że obecne brzmienie zakwestionowanych przez sąd pytający art. 2a § 4 i 5 i art. 119 § 1 k.w. powoduje rozbieżności interpretacyjne. Ich usunięcie jest – zdaniem Trybunału – niezbędne do zapewni enia spójności systemu prawnego Rzeczypospolitej Polskiej. 3. Zdaniem Trybunału, wprowadzenie stałego mechanizmu kontrawencjonalizacji, opartego na przepisach budzących wątpliwości interpretacyjne, stanowi zagrożenie dla spój- ności systemu. Po pierwsze, nie jest jasny zakres i skutek zastosowania art. 2a § 4 i 5 k.w. w aktual- nym brzmieniu. Redakcja art. 2a § 4 zdanie pierwsze k.w., stanowiącego: „Jeżeli…, kara łączna traci moc.”, mogłaby wskazywać, że skutek ten następuje ex lege , bez potrzeby wyda- nia stosownej decyzji przez sąd. Celowe byłoby wyraźne określenie, że – jak sugerował Pro- kurator Generalny w stanowisku w sprawie o sygn. P 113/15 odwołując się do art. 575 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) – skutek polegający na utracie mocy przez karę łączną powstaje dopiero po wydaniu przez sąd postanowienia o zmianie wyroku jednostkowego. Sądy wydające oba wyroki (jednostko- wy i łączny) mają przy tym obowiązek oceny na podstawi e art. 2a § 5 k.w., czy skutki kon- trawencjonalizacji – w przypadku kary objętej wyrokiem łącznym – byłyby dla skazanego korzystniejsze, czy też nie. Po drugie, wątpliwości interpretacyjne powstają na gruncie aktualnego brzmienia art. 119 § 1 k.w., który uzależnia kwalifikację czynu jako przestępstwa albo wykroczenia od podlegającego cyklicznym zmianom kryterium, jakim jest ustalan e w drodze rozporządzenia minimalne wynagrodzenie za pracę. Przepis ten – w odróżnieniu od innych podobnych regu- lacji (np. art. 5 3 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skar- bowy (Dz. U. z 2017 r. poz. 2226) – nie precyzuje przy tym, że decydująca o kwalifikacji czynu zabronionego jest ocena przedmiotu kradzieży według wysokości minimalnego wyna- grodzeni a z momentu popełnienia tego czynu. Powiązanie obu kwestionowanych rozwiązań ustawowych, zawartych w art. 2a k.w., i w art. 119 § 1 k.w., może prowadzić do wniosku, że w następstwie każdorazowej (w prakty- ce: corocznej) zmiany w drodze rozporządzenia wartości minimalnego wynagrodzenia zacho- dzi potrzeba dokonywania przez sądy przeglądu wszystkich prawomocnych wyroków skazu- jących, w przypadku których orzeczone kary nie zostały jeszcze wykonane, i rozstrzygania w sprawie ewentualnej zamiany kar. Jeśli spełnione są przesłanki określone w art. 2a k.w., prawo mocne wyroki upadają w zakresie dotyczącym kary. Cały proces ulega dodatkowej kom plikacji, jeśli kary jednostkowe zostały połączone węzłem kary łącznej. Mechanizm kon- trawencjonalizacji dotyka wówczas zarówno wyroków jednostkowych, jak i wyroku łączne- go. 4. W ocenie Trybunału, konieczność dokonywania przez sądy cyklicznej weryfikacji zagraża – fundamentalnej dla porządku prawnego – wartości, jaką jest stabilność orzeczeń sądowych. Trybunał wyjaśniał już, że „[z]asada stabilności prawomocnych orzeczeń sądo- wych jest ważnym elementem prawa do sądu i ma istotne znaczenie z punktu widzenia reali- zacji konstytucyjnych zasad bezpieczeństwa prawnego i pewności prawa. Z tych względów podstawowe znaczenie ma takie ukształtowanie postępowania sądowego, aby zapadło w nim OTK ZU A/2018 S 1/18 poz. 6 3 wiążące rozstrzygnięcie zgodne z prawem i nie zachodziła konieczność wzruszania prawo- mocnego orzeczenia” (wyrok z 1 kwietnia 2008 r., sygn. SK 77/06, OTK ZU nr 3/A/2008, poz. 39). Z powyższych względów Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.