II ZK 6/25

II ZK 6/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 9 czerwca 2026 r. SSN Paweł Wojciechowski (przewodniczący) SSN Marek Dobrowolski (sprawozdawca) SSN Zbigniew Korzeniowski Protokolant sekretarz sądowy Lena Stasiak przy udziale Zastępcy Głównego Rzecznika Dyscyplinarnego Krajowej Izby Radców Prawnych - r.pr J. K. w sprawie radcy prawnego J. N. obwinionego o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1166) w zw. z art. 6 ust. 2 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej na rozprawie w dniu 9 czerwca 2026 r. kasacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Izby Radców Prawnych w Warszawie z dnia 25 stycznia 2024 r., sygn. akt […], zmieniającego orzeczenie Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych […] z dnia 24 kwietnia 2023 r., sygn. akt […] orzeka: 1. na podstawie art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 74 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. o radcach II ZK 6/25 2 prawnych uchyla zaskarżone orzeczenie Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Izby Radców Prawnych w Warszawie z dnia 25 stycznia 2024 r., sygn. akt […] oraz zmienione nim orzeczenie Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych […] z dnia 24 kwietnia 2023 r., sygn. akt […] i postępowanie dyscyplinarne wobec radcy prawnego J. N. umarza; 2. obciąża Skarb Państwa kosztami postępowania kasacyjnego. Marek Dobrowolski Paweł Wojciechowski Zbigniew Korzeniowski UZASADNIENIE Sygn. akt II ZK 6/25 Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców Prawnych […] orzeczeniem z dnia 24 kwietnia 2023 r., sygn. akt […], uznał r. pr. J. N. za winnego przewinienia dyscyplinarnego polegającego na tym, że nie wywiązał się z warunków umów pożyczki zawartych z pokrzywdzonym w dniu 6 sierpnia 2008 roku na kwotę 250 000,00 zł, w dniu 20 października 2008 roku na kwotę 150 000,00 zł i w dniu 3 grudnia 2008 roku na kwotę 150 000,00 zł, a także nie zapłacił pokrzywdzonemu należności zasądzonych na mocy nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym Sądu Okręgowego w W., Wydziału […] Cywilnego z dnia 4 czerwca 2013 roku, sygn. akt […] i nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym Sądu Okręgowego w W., Wydziału […] Cywilnego z dnia 8 października 2013 roku, sygn. akt […], tj. o dopuszczenie się przewinienia dyscyplinarnego stypizowanego w art. 6 ust. 2 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego, w zw. z art. 64 ust. 1 u.r.p. i za ten czyn wymierzył obwinionemu karę zawieszenia prawa do wykonywania zawodu na okres pięciu lat oraz orzekł wobec obwinianego zakaz wykonywania patronatu na okres dziesięciu lat (pkt 1). Ponadto, zasądził od obwinionego radcy prawnego J. N. na rzecz Okręgowej Izby Radców Prawnych […] tytułem zwrotu kosztów postępowania dyscyplinarnego kwotę 5 000 zł (pkt 2). Odwołanie od orzeczenia wniósł obrońca obwinionego, zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił mające wpływ na treść orzeczenia: II ZK 6/25 3 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 70 ust. 2 u.r.pr., polegające na jego niezastosowaniu i niewłaściwym przyjęciu, że bieg przedawnienia deliktu dyscyplinarnego nie nastąpił, w sytuacji gdy zgodnie z powołanym wyżej przepisem termin przedawnienia już upłynął; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: 1. art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 6 k.k., polegające na braku wskazanie w treści orzeczenia dokładnego określenia zarzucanego obwinionemu czynu w szczególności w zakresie ram czasowych popełnionego występku dyscyplinarnego i jego ograniczenie do lakonicznego sformułowania, że obwiniony „nie wywiązał się z warunków umów pożyczek” oraz nie zapłacił należności orzeczonych tytułami egzekucyjnymi, w sytuacji gdy przepisy te nakazują dokładne wskazanie miejsca, czasu i sposobu popełnienia deliktu dyscyplinarnego tak przez działanie jak i zaniechanie; 2. art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k., polegająca na braku precyzyjnego wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia jakie fakty sąd uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, oraz braku wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku. Na podstawie tak skonstruowanych zarzutów wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylnie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Okręgowemu Sądowi Dyscyplinarnemu do ponownego rozpoznania. Wyższy Sąd Dyscyplinarny Krajowej Izby Radców Prawnych w Warszawie orzeczeniem z dnia 25 stycznia 2024 r., sygn. akt […], zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że w miejsce orzeczonej kary zawieszenia prawa do wykonywania zawodu na okres 5 lat na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 4 u.r.p. wymierzył obwinionemu karę zawieszenia prawa do wykonywania zawodu na okres 1 roku (pkt 1), w pozostałym zakresie zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy (pkt 2). Ponadto, zasądził od obwinionego r. pr. J. N. koszty postępowania odwoławczego przed II ZK 6/25 4 Wyższym Sądem Dyscyplinarnym Krajowej Izby Radców Prawnych w Warszawie w zryczałtowanej kwocie 2 000 zł płatne na rzecz Krajowej Izby Radców Prawnych w Warszawie (pkt 3). Kasacje od orzeczenia wniósł obrońca obwinionego, zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: 1. rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 70 ust. 2 u.r.p. polegające na jego niezastosowaniu i wadliwym przyjęciu - bez należytego uzasadnienia - że nie doszło do przedawnienia deliktu dyscyplinarnego albowiem bieg terminu przedawnienia jeszcze się nie rozpoczął wobec przyjęcia tzw. czynu trwałego, w sytuacji gdy zgodnie z powołanym wyżej przepisem termin przedawnienia już upłynął, albowiem rozpoczął on swój bieg najpóźniej w dniu skierowania do Sądu Dyscyplinarnego wniosku o ukaranie przeciwko r. pr. J. N., który to wniosek zamknął ramy czasowe przewinienia dyscyplinarnego, 2. rażące naruszenie prawa procesowego, tj. art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k., polegające na nienależytym rozważeniu zawartego w odwołaniu skazanego zarzutu rażącego naruszenia prawa procesowego - art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 6 k.k. - polegające na braku wskazanie w treści orzeczenia dokładnego określenia zarzucanego obwinionemu czynu w szczególności w zakresie ram czasowych popełnionego występku dyscyplinarnego i jego ograniczenie do lakonicznego sformułowania, że obwiniony „nie wywiązał się z warunków umów pożyczek” oraz nie zapłacił należności orzeczonych tytułami egzekucyjnymi, w sytuacji gdy przepisy te nakazują dokładne wskazanie miejsca, czasu i sposobu popełnienia deliktu dyscyplinarnego tak przez działanie jak i zaniechanie; a w konsekwencji braku wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego kasacją wyroku, dlaczego powyższy zarzut uznane został przez Sąd Odwoławczy za niezasadny w sposób wymagany dyspozycją art. 424 k.p.k. Na podstawie tak skonstruowanych zarzutów wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego kasacją orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego KIRP II ZK 6/25 5 w Warszawie oraz poprzedzającego go orzeczenia Sądu Dyscyplinarnego OIRP […] i umorzenie postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zaskarżone orzeczenie należało uchylić z powodu stwierdzenia z urzędu, że w realiach niniejszej sprawy wystąpiła bezwzględna przesłanka odwoławcza przewidziana w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 741 pkt 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2024 poz. 499; zwanej dalej „u.r.p.”) i umorzyć postepowanie. Na wstępie podnieść należy, że Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów, zaś w odniesieniu do postępowania dyscyplinarnego radców prawnych zakres rozpoznania dookreślony został art. 623 u.r.p. Stosownie do jego treści, kasacja może być wniesiona z powodu rażącego naruszenia prawa, jak również rażącej niewspółmierności kary dyscyplinarnej. Norm płynące z art. 536 k.p.k. w zw. z art. 741 pkt 1 u.r.p. stanowią przy tym, że Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów, a w zakresie szerszym – tylko w przypadkach określonych w art. 435 k.p.k., art. 439 k.p.k. i art. 455 k.p.k. Punktem wyjścia dla rozważań nad granicami czasowymi przewinienia dyscyplinarnego o charakterze trwałym musi być spostrzeżenie, że ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych nie reguluje samodzielnie pojęcia czasu popełnienia czynu. Lukę tę wypełnia klauzula odesłania zawarta w art. 741 u.r.p., zgodnie z którym w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowań dyscyplinarnych stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego oraz rozdziałów I-III Kodeksu karnego. Konsekwencją tegoż odesłania jest zatem przyjęcie, że do oceny przewinienia dyscyplinarnego rozciągniętego w czasie znajduje zastosowanie karnomaterialna reguła czasu popełnienia czynu uregulowana w art. 6 § 1 k.k. Tak też, stosownie do treści tegoż przepisu, czyn II ZK 6/25 6 zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był zobowiązany. Z analizy językowej art. 6 § 1 k.k. wynika, że czasem popełnienia czynu zabronionego jest okres, w którym sprawca swym zachowaniem lub zespołem zachowań wypełniał znamię lub znamiona czasownikowe tego czynu. Jest to więc pewien odcinek na osi czasu, którego krańce wyznaczają dwa następujące momenty – chwila, w której sprawca rozpoczął realizację odnośnego znamienia czasownikowego oraz chwila, w której ją zakończył (zob. J. Majewski [w:] A. Błachnio, J. Kosonoga-Zygmunt, P. Zakrzewski, J. Majewski, Kodeks karny. Komentarz, art. 6, Warszawa 2024). W sytuacjach popełnienia przez sprawcę czynów zabronionych rozciągniętych w czasie przyjmuje się dość powszechnie, że "czasem ich popełnienia" – w rozumieniu art. 6 k.k. – jest ostatni moment zachowania sprawcy wypełniający ustawowe znamiona danego typu czynu zabronionego (zob. B. Namysłowska-Gabrysiak [w:] M. Królikowski, R. Zawłocki, (red.) Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Komentarz. Art. 1–116, art. 6, wyd. 5, 2021, LegalisOnline). Dla określenia ram czasowych popełnienia czynu należy mieć na względzie naturę rozpatrywanego przewinienia dyscyplinarnego, którą w niniejszej sprawie określono deliktem trwałym. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że przestępstwo trwałe definiowane jest jako wytworzenie stanu bezprawnego i jego celowe przez sprawcę utrzymywanie, względnie jako utrzymywanie stanu bezprawności zgodnie z wolą sprawcy (zob. M. Nawrocki, Przestępstwo trwałe w teorii i praktyce, Prok. i Pr. 2019, nr 6, s. 24-39 i przywołana tam literatura). Charakter owego czynu nie zmiena przy tym obowiązywania ogólnych reguł określoności czynu. Sąd Najwyższy w swoich orzeczeniach podkreśla bowiem, że przypisanie przestępstwa o charakterze trwałym, w którym stan bezprawny, wywołany przez sprawcę utrzymuje się przez dany okres, wymaga wskazania na konkretne ramy czasowe, tj. datę początkową i końcową tego okresu, poprzez użycie sformułowania: "od" - "do" (zob. wyrok SN z 15 lutego 2012 r., II KK 200/11). W modelu odpowiedzialności dyscyplinarnej radców prawnych dla określenia tegoż przedziału czasowego istotne znaczenie ma wniosek o ukaranie złożony przez Rzecznika Dyscyplinarnego (art. 681 ust. 1 u.r.p.), który pełni funkcję skargi inicjującej II ZK 6/25 7 postępowanie przed sądem dyscyplinarnym. Zauważyć przy tym należy, że wniosek ten jest konstrukcyjnym odpowiednikiem aktu oskarżenia na gruncie przepisów karnoprawnych, co oznacza, że wniesienie go uruchamia stadium jurysdykcyjne i przenosi ciężar postępowania na sąd dyscyplinarny. W konsekwencji, skoro sąd dyscyplinarny pozostaje związany podstawą faktyczną skargi, a tożsamość czynu wyznaczają m.in. czas i miejsce zdarzenia, to przedmiotem osądu może być wyłącznie to zachowanie obwinionego, które zostało objęte ramami czasowymi wskazanymi we wniosku o ukaranie. Rzecznik dyscyplinarny formując opis czynu zarzucanego obwinionemu obowiązany jest – analogicznie do wymogu z art. 332 § 1 pkt 2 k.p.k. – określić tak dokładnie jak to możliwe czas jego popełnienia. Jednocześnie, przy przewinieniu dyscyplinarnym o charakterze trwałym, w którym stan bezprawny utrzymuje się nadal w chwili wnoszenia wniosku, naturalną i jedyną pewną cezurą czasową zakreślającą okres zarzucanego czynu jest data wniesienia tegoż wniosku. Z chwilą zawiśnięcia sprawy dyscyplinarnej przed sądem dyscyplinarnym ustaje bowiem oskarżycielska kompetencyjna rzecznika dyscyplinarnego do swobodnego kształtowania granic czasowych zarzutu, a uprawnienie to scedowane zostaje na sąd korporacyjny, którego władza orzecznicza zostaje ograniczona zdarzeniem historycznym objętym skargą. W tym zakresie nie straciło bowiem na aktualności stanowisko Sądu Najwyższego, w którym przyjęto, że choć sąd orzekający nie jest związany opisem czynu zawartym w akcie oskarżenia i w granicach tożsamości czynu może ten opis zmodyfikować, ustalając inny niż przyjęty w akcie oskarżenia okres popełnienia przestępstwa, to jednak uprawnienie do takiej modyfikacji może obejmować wyłącznie okres do chwili wniesienia aktu oskarżenia, nie zaś czas po zawiśnięciu sprawy przed sądem (por. wyrok SN z 22 lipca 1993 r., II KRN 98/93). Innymi słowy, zachowanie realizujące znamiona deliktu dyscyplinarnego po tej dacie nie może już być objęte toczącym się postępowaniem bez naruszenia zasady skargowości. Dla porządku wskazać jednak wypada, że w orzecznictwie prezentowane jest również odmienne stanowisko w tym zakresie, nadające uprawnienie sądu do modyfikacji ram czasowych czynu poprzez przyjęcie za datę końcową czynu datę orzekania sądu I instancji (por. wyrok SN z 27 lutego 2002 r., II KKN 17/00). Stanowisko to nie znajduje jednak uznania przez Sąd Najwyższy orzekający w niniejszej sprawie. II ZK 6/25 8 Zważywszy przy tym na charakter sprawy prowadzonej w oparciu o ustawę szczególną zauważyć należy, że na gruncie postępowania dyscyplinarnego radców prawnych termin przedawnienia zakreśla art. 70 u.r.p. Przepis ten stanowi, że karalność przewinienia dyscyplinarnego ustaje jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło 5 lat (ust. 2). Co zatem istotne, przy przestępstwach trwałych przedawnienie rozpoczyna bieg od momentu, gdy przerwany został stan bezprawny (zob. M. Mozgawa [w:] M. Budyn-Kulik, P. Kozłowska-Kalisz, M. Kulik, M. Mozgawa, Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, art. 101, LEX/el. 2025). Podobnie wyznacza się czas popełnienia przewinienia polegającego na zaniechaniu. Jak podnosi się w orzecznictwie sądów dyscyplinarnych, w przypadku zachowań biernych (zaniechań) czasem popełnienia takiego czynu jest ostatni moment, w którym było możliwe zrealizowanie obowiązku ciążącego na sprawcy bądź też pierwszy moment, w którym owa realizacja nie była już możliwa (zob. orzeczenie WSD z 14 września 2019 r., WSD 107/19; szerzej: R. Baszuk, W. Marchwicki [w:] Prawo o adwokaturze. Komentarz, art. 88, red. P. F. Piesiewicz, Warszawa 2023, LexOnline). Należy zatem odrzucić zapatrywanie jakoby czasem popełnienia takiego przewinienia był moment wymagalności zobowiązania, którego obwiniony nie wykonał. Chwila wymagalności wyznacza bowiem jedynie początek bezprawnego zachowania, tj. moment od którego niewykonanie obowiązku staje się relewantne na płaszczyźnie dyscyplinarnej, nie zaś moment zakończenia czynu. Istota przewinienia trwałego popełnionego przez zaniechanie polega na tym, że czyn trwa tak długo, jak długo utrzymuje się stan sprzeczny z obowiązkiem. W konsekwencji, czasem popełnienia czynu jest ostatni moment utrzymywania się bezprawnego stanu, wobec czego bieg terminu przedawnienia nie może rozpocząć się dopóki stan ten faktycznie trwa. Skoro jednak bezprawne zaniechanie utrzymuje się nadal, również w toku postępowania, konieczne staje się wskazanie zdarzenia, które prawnie zamyka okres czynu poddanego osądowi i pozwala wyznaczyć ów ostatni moment jego popełnienia. Funkcję tę pełni cezura czasowa w postaci wniesienia wniosku o ukaranie. Jak bowiem uprzednio wskazano, sąd dyscyplinarny związany granicami skargi i pozbawiony kompetencji do obejmowania orzeczeniem zachowań zaistniałych po zawiśnięciu sprawy, nie może przypisać obwinionemu realizacji znamion deliktu w okresie wykraczającym poza datę wniesienia wniosku II ZK 6/25 9 o ukaranie. Oznacza to, że czyn objęty wnioskiem w sensie faktycznym trwa nadal, lecz w sensie prawnoprocesowym zostaje domknięty w chwili wniesienia wniosku. To właśnie ta data wyznacza zatem ostatni moment popełnienia czynu objętego wnioskiem w rozumieniu art. 70 par. 2 u.r.p. i od niej należy liczyć pięcioletni okres przedawnienia karalności. W konsekwencji, jeśli od daty wniesienia wniosku do sądu dyscyplinarnego – wyznaczającego koniec okresu przewinienia trwałego objętego tą skargą – upłynęło pięć lat, karalność przewinienia dyscyplinarnego ustaje. Dalsze utrzymywanie stanu bezprawnego po tej dacie pozostaje bez wpływu na bieg przedawnienia czynu już objętego skargą. Może ono natomiast uzasadniać odrębne zarzuty, odnoszące się do nowego, kolejnego okresu zaniechania, dla którego termin przedawnienia rozpoczyna bieg samodzielnie od cezury wyznaczonej przez skargę wszczynającą to kolejne postępowanie. Przenosząc powyższe rozważania teoretyczne na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że omawiany stan bezprawia w przypadku czynu trwałego na kanwie postępowania dyscyplinarnego ustaje, gdy obwiniony zaprzestanie swej działalności, oraz gdy do sądu dyscyplinarnego skierowany zostanie wniosek Rzecznika Dyscyplinarnego inicjujący etap postępowania dyscyplinarnego przed tym sądem (stosownie do art. 681 ust. 1 u.r.p.). Tymczasem, Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego wnioskiem z dnia 12 stycznia 2016 r., sygn. akt […], wniósł o ukaranie r. pr. J. N. obwinionego o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego z art. 64 ust. 1 u.r.p. w zw. z art. 6 ust 2 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego, któremu to czynowi przypisano charakter trwały. Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców Prawnych […] wydał w tej sprawie orzeczenie w dniu 24 kwietnia 2023 r., zaś Wyższy Sąd Dyscyplinarny Krajowej Izby Radców Prawnych w Warszawie w dniu 25 stycznia 2024 r., sygn. akt […]. W konsekwencji tak zarysowanego stanu faktycznego, ogłoszone orzeczenia mogły obejmować wyłącznie okres od daty wymagalności niewykonanego zobowiązania, wyznaczającej początek bezprawnego zachowania do dnia złożenia wniosku o ukaranie, który zamykał omawiany czyn trwały w sensie karnoprocesowym. Skoro zaś to wniosek o ukaranie stanowił podstawę faktyczną rozpoznania sprawy zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji, sądy dyscyplinarne obu instancji pozostawały związane jego granicami i nie były uprawnione ani do wykraczania poza zakres przedmiotowy i czasowy zarzutu, II ZK 6/25 10 ani do jego rozszerzania. Przedmiotem ich orzekania mógł być jedynie czyn opisany we wniosku, obejmujący wskazane w nim daty. W tym stanie rzeczy, mając na względzie 5 letni okres przedawnienia, stwierdzić należy, że okres ustania karalności w niniejszej sprawie upłynął z końcem dnia 12 stycznia 2021 r. Oznacza to, że w dacie orzekania przez Sąd dyscyplinarny I instancji, doszło do przedawnienia czynu, który to stan – co oczywiste – utrzymywał się w dacie wydania orzeczenia przez Sąd odwoławczy. Tym samym, należy podzielić zapatrywania skarżącego co do tego, że zarówno Sąd dyscyplinarny I instancji, jak i Sąd dyscyplinarny II instancji naruszył terminy zawarte w art. 70 ust. 2 u.r.p. Na zakończenie czynionych rozważań należy wyraźnie podkreślić, że obwiniony nie wywiązał się z ciążącego na nim zobowiązania, nieprzerwanie realizując znamiona deliktu dyscyplinarnego, a stan bezprawny utrzymuje się nadal. Zachowanie obwinionego radcy prawnego niewątpliwie godzi w godność zawodu i podlega jednoznacznej, negatywnej ocenie z perspektywy zasad etyki i deontologii zawodowej. Okoliczność ta nie może jednak prowadzić do osłabienia gwarancji procesowych przysługujących obwinionemu, który w każdym postępowaniu o charakterze represyjnym – a zatem również w postępowaniu dyscyplinarnym – zachowuje gwarancje procesowe, w tym prawo do rzetelnego procesu. Surowość oceny moralnej czynu nie zwalnia bowiem organu orzekającego z obowiązku ścisłego respektowania przedmiotowych i czasowych ram, w jakich zarzut został sformułowany. W tym stanie rzeczy, mając na względzie termin upływu karalności przewinienia dyscyplinarnego przypisanego obwinionemu, należało uchylić orzeczenie Sądu dyscyplinarnego II instancji oraz poprzedzające je orzeczenie Sądu dyscyplinarnego I instancji i umorzyć postępowanie. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku. [M. T.] [r.g.] II ZK 6/25 11 SSN Paweł Wojciechowski SSN Marek Dobrowolski SSN Zbigniew Korzeniowski Marek Dobrowolski Paweł Wojciechowski Zbigniew Korzeniowski