II CSKP 96/26

II CSKP 96/26 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: 20 maja 2026 r. SSN Tomasz Szanciło (przewodniczący) SSN Beata Janiszewska SSN Mariusz Załucki (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 20 maja 2026 r. w Warszawie skargi kasacyjnej Syndyka masy upadłości S. N. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 18 marca 2022 r., VI ACa 675/19, w sprawie z powództwa Syndyka masy upadłości S. N. przeciwko R. R. o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności, 1. oddala skargę kasacyjną; 2. nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego. Beata Janiszewska Tomasz Szanciło Mariusz Załucki UZASADNIENIE S.N. w pozwie wniesionym przeciwko R.R. domagał się pozbawienia wykonalności tytułu wykonawczego stanowiącego akt notarialny z 9 czerwca 2015 r., II CSKP 96/26 2 zaopatrzonego w klauzulę wykonalności postanowieniem Sądu Rejonowego w Otwocku z 11 sierpnia 2016 r. Wyrokiem z 24 maja 2018 r. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie oddalił powództwo, ustaliwszy następujący stan faktyczny: S.N. i R.R. byli członkami zarządu i wspólnikami R. sp. z o.o. w W., posiadającymi po połowie udziałów w ogólnym kapitale zakładowym spółki. Na przełomie 2014 i 2015 r. strony prowadziły rozmowy na temat pogarszającej się płynności finansowej spółki i trudności w sfinansowaniu przez spółkę organizacji festiwalu muzycznego w 2015 r. Mimo że nie udało się uzyskać zewnętrznego finansowania festiwalu, strony podjęły decyzję o organizacji festiwalu, zaś jego koszty miały zostać pokryte ze środków osobistych pozwanego oraz pochodzących ze spółki R. S.A. Strony miały partycypować po połowie w kosztach związanych z organizacją festiwalu, dlatego 28 maja i 9 czerwca 2015 r. pomiędzy R.R., jako pożyczkodawcą, a R. sp. z o.o., jako pożyczkobiorcą, zostały zawarte umowy pożyczki – odpowiednio na kwoty 400 000 zł i 700 000 zł. Aktem notarialnym z 9 czerwca 2015 r., zawartym przed notariuszem M.B., S.N. złożył oświadczenie o poddaniu się egzekucji, którego podstawą były powyższe umowy pożyczki, do łącznej kwoty 1 500 000 zł, co do obowiązku zapłaty na rzecz R.R. wszelkich jego roszczeń względem spółki wynikających z pożyczek osobistych R.R., oraz do łącznej kwoty 10 000 000 zł, co do obowiązku zapłaty na rzecz R.R. wszelkich jego roszczeń odszkodowawczych. Ponadto R. S.A. udzieliła R. sp. z o.o. szeregu pożyczek pieniężnych na finansowanie działalności spółki, które zostały zawarte: 18 grudnia 2013 r., 10 czerwca 2014 r., 27 listopada 2014 r., 20 maja 2015 r. i 8 czerwca 2015 r. Na podstawie umowy z 9 czerwca 2015 r. powód poręczył osobiście za połowę zobowiązań z tytułu powyższych umów. Aktem notarialnym z tego dnia, zawartym przed notariuszem M.B., S.N. złożył oświadczenie o poddaniu się egzekucji z tytułu powyższych umów do łącznej kwoty 7 000 000 zł, co do obowiązku zapłaty na rzecz R. sp. z o.o. wszelkich jej roszczeń względem spółki, oraz do łącznej kwoty 10 000 II CSKP 96/26 3 000 zł, co do obowiązku zapłaty na rzecz R. sp. z o.o. wszelkich roszczeń odszkodowawczych. Akt notarialny z 9 czerwca 2015 r. został sprostowany na podstawie protokołu notarialnego z 22 marca 2016 r. W sprostowaniu wskazano, że przy sporządzaniu aktu popełniono oczywistą omyłkę pisarską polegającą na błędnym wskazaniu podmiotu, który miał nadać do pozwanego oświadczenie o braku zwrotu przez powoda kwot wynikających z poręczonych przez niego pożyczek. W sprostowaniu określono ten podmiot jako R.R., w miejsce pierwotnie wskazanej spółki R. Postanowieniem referendarza sądowego w Sądzie Rejonowym w Otwocku z 11 sierpnia 2016 r. nadano klauzulę wykonalności aktowi notarialnemu na rzecz wierzyciela R.R. przeciwko dłużnikowi S.N., co do obowiązku zapłaty kwoty 593 150,68 zł wraz z odsetkami umownymi. Ustalono również, że powód złożył zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa polegającego na poświadczeniu nieprawdy w akcie notarialnym sporządzonym przez notariusza M.B. oraz posłużenie się tym aktem przez R. S.A. w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w Otwocku. Powód wywiódł także skargę na czynności notariusza M.B. i wniósł o objęcie kontrolą czynności dokonanych przez tego notariusza związanych z przygotowaniem aktów notarialnych i ich sprostowań, jednakże w toku przeprowadzonej kontroli Rada Izby Notarialnej w W. nie dopatrzyła się uchybień ze strony notariusza, a zaistniały błąd został zaliczony do kategorii oczywistej omyłki pisarskiej. Oceniając tak ustalony stan faktyczny, Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że powód, domagając się pozbawienia tytułu wykonawczego wykonalności, oparł się na zarzutach dotyczących okoliczności związanych ze sprostowaniem spornego aktu notarialnego, które były przedmiotem badania przez Sąd Rejonowy w Otwocku w postępowaniu klauzulowym, w którym Sąd ten dysponował całym materiałem dowodowym oraz stanowiskiem powoda analogicznym do sformułowanego w niniejszej sprawie. Sąd Rejonowy nie dopatrzył się zaś żadnych nieprawidłowości, a sam powód nie skorzystał ze swoich uprawnień do wniesienia zażalenia. Odnosząc się natomiast do zarzutu nieprawidłowości sprostowania aktu notarialnego, Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się w tym dokumencie żadnych II CSKP 96/26 4 uchybień ze strony notariusza, z uwagi na to, że była to oczywista omyłka pisarska. Podkreślono, że z aktu notarialnego, zarówno przed sprostowaniem, jak i po jego dokonaniu, wynika, na czyją rzecz dłużnik poddaje się egzekucji i w związku z jaką wierzytelnością powód poddaje się egzekucji i co do jakiej wartości, a także kto i w jakich okolicznościach jest uprawniony do prowadzenia egzekucji przeciwko powodowi. Z treści aktu notarialnego, zarówno przed, jak i po sprostowaniu, wynika, że podmiotem uprawnionym do prowadzenia egzekucji przeciwko powodowi jest pozwany. Wskazano, że sprostowanie dotyczyło jedynie punktu, w którym oznaczono osobę, która powinna nadać do pozwanego oświadczenie o braku zwrotu przez powoda kwot wynikających z poręczonych przez niego pożyczek. Omyłka w tym zakresie nie miała zatem kluczowego znaczenia i nie zmieniała istotnie aktu notarialnego, co do jego zasadniczych postanowień, wobec czego stanowi ona niedokładność, która nie godzi w osnowę i istotne postanowienia czynności. W konsekwencji, wobec braku przesłanek z art. 840 § 1 pkt 1 k.p.c., Sąd Okręgowy oddalił powództwo o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego. Wyrokiem z 18 marca 2022 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Okręgowego. Sąd dostrzegł zmianę stanu faktycznego, wynikającą z toczącego się postępowania upadłościowego wobec spółki R. S.A. (obecnie R1 S.A.). Sąd upadłościowy prawomocnie zatwierdził układ przewidujący, że wierzyciele spółki z tzw. grupy trzeciej, wśród których znalazł się również pozwany, uzyskają zaspokojenie należności głównych w drodze konwersji wierzytelności na akcje, w wyniku czego kapitał zakładowy spółki miał zostać podwyższony o kwotę nie mniejszą niż 7 677 750 zł. Wskazał, że nie oznacza to, iż doszło do zaspokojenia roszczeń pozwanego w stosunku do tej spółki, a tym samym, że wygasły roszczenia pozwanego wobec powoda. Na podstawie tego układu powód podniósł, że roszczenia pozwanego wobec spółki zostały zaspokojone, co pociągnęło za sobą również wygaśnięcie roszczeń pozwanego wobec powoda. Sąd Apelacyjny nie podzielił tego stanowiska i przypomniał, że prawomocnie zatwierdzony układ zastępuje jedynie te czynności, które obligują udziałowców lub akcjonariuszy zmierzających do dokonania podwyższenia kapitału zakładowego II CSKP 96/26 5 lub akcyjnego w drodze konwersji wierzytelności na udziały lub akcje. Natomiast sam wpis dotyczący podwyższenia kapitału zakładowego w Krajowym Rejestrze Sądowym ma charakter konstytutywny i następuje w wykonaniu zawartego układu, co jednak w realiach niniejszej sprawie nie nastąpiło. Gdyby ustawodawca dążył do nadania tej czynności innego, jedynie deklaratoryjnego znaczenia, powinno to zostać wyrażone expressis verbis w ustawie z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe (dalej: „pr. upadł.”). Układ definitywnie wygasza zobowiązanie tylko w takim zakresie, w jakim w jego wykonaniu dochodzi do faktycznego zaspokojenia wierzycieli, a w konsekwencji zwalnia z odpowiedzialności m.in. poręczycieli. Sąd drugiej instancji podzielił ocenę Sądu Okręgowego dotyczącą sprostowania aktu notarialnego. Dodatkowo podkreślił, że sprostowanie nie dotyczyło tego, kto jest uprawniony do przeprowadzenia egzekucji. Tę okoliczność obejmowało bowiem sprostowanie zawarte w drugim protokole, tj. z 22 marca 2016 r. dotyczącym innego aktu notarialnego. Mimo nadania tej samej sygnatury obu protokołom prostującym dwa oddzielne akty notarialne, nie ulega żadnej wątpliwości, co do którego z nich dokonano sprostowania. Od wyroku Sądu Apelacyjnego powód wniósł do Sądu Najwyższego skargę kasacyjną, w której zarzucił naruszenie następujących przepisów prawa: 1. art. 80 § 4 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że sprostowanie aktu notarialnego z 9 czerwca 2015 r. sporządzonego przez notariusza M.B., dokonane protokołem z 22 marca 2016 r., miało charakter sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, podczas gdy sprostowanie to dotykało treści złożonego przez powoda oświadczenia woli; 2. art. 294 ust. 3 pr. upadł. (w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2016 r.) przez jego błędną wykładnię, przejawiającą się w przyjęciu, że fakt prawomocnego zatwierdzenia przez sąd upadłościowy układu przewidującego konwersję wierzytelności pozwanego na akcje w kapitale zakładowym R. S.A. nie oznacza, że doszło do wygaśnięcia odpowiedzialności powoda jako poręczyciela tej wierzytelności; 3. art. 840 § 1 pkt 1 k.p.c. przez jego niezastosowanie i niesłuszne oddalenie powództwa oraz złożonej w sprawie apelacji, mimo że tytuł wykonawczy, którego II CSKP 96/26 6 dotyczyło postępowanie, zawierał uchybienia wpływające na jego treść i wykonalność, a ponadto wierzytelność nim objęta wygasła wskutek zaspokojenia wierzyciela. W konsekwencji powód wniósł m.in. o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, przekazanie sprawy Sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania i wydanie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany wniósł m.in. o jej oddalenie i rozstrzygniecie o kosztach postępowania kasacyjnego. W toku postępowania kasacyjnego 21 października 2025 r. ogłoszono upadłość powoda. Pismem z 19 stycznia 2026 r. w jego miejsce do sprawy wstąpił syndyk masy upadłości, który podtrzymał dotychczasowe stanowisko powoda w sprawie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie były zasadne. Pierwszy ze sformułowanych zarzutów dotyczy kwestii sprostowania aktu notarialnego z przekroczeniem granic art. 80 § 4 zd. 1 Prawa o notariacie. W myśl tego przepisu notariusz może sprostować protokołem niedokładności, błędy pisarskie, rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Rozwiązanie to wprowadzono w nowelizacji tej ustawy z 12 maja 2000 r., by umożliwić korektę aktu notarialnego dotkniętego wadą wymienioną w tym przepisie, co odbywa się w drodze później sporządzanego protokołu bez udziału stron. Wynikające z tego przepisu przesłanki sprostowania aktu notarialnego są w zasadzie identyczne z przesłankami sprostowania wyroków sądowych wydawanych w sprawach cywilnych (art. 350 § 1 k.p.c.). Dlatego też – jak powszechnie się przyjmuje – przy wykładni Prawa o notariacie można posiłkować się dorobkiem doktryny i orzecznictwa narosłym wokół art. 350 § 1 k.p.c. Warto przypomnieć, że ogólną zasadą jest niedopuszczalność dokonywania jakichkolwiek zmian w sporządzonych dokumentach urzędowych, w tym notarialnych. II CSKP 96/26 7 Wynika to z samego pojęcia dokumentu jako narzędzia służącego udokumentowaniu raz zaistniałego stanu. W przypadku zaistnienia błędu w dokumencie rygorystyczne przestrzeganie tej reguły może jednak powodować istotne uciążliwości dla obrotu prawnego. Z powodu nadmiernego formalizmu organy publiczne bądź osoby trzecie mogą – powołując się na zauważony błąd – kwestionować autentyczność, ważność lub skuteczność dokumentu. Dlatego art. 80 § 4 Prawa o notariacie daje notariuszowi prawo do sprostowania niedokładności, błędów pisarskich, rachunkowych lub innych oczywistych pomyłek. Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z 11 marca 2010 r., IV CSK 341/09, niedokładność będąca podstawą sprostowania czynności notarialnych oznacza usterkę lub drobną nieścisłość. Przeciwieństwem jest dokładność polegająca na staranności i dbałości o szczegóły w wykonywaniu czynności, ścisłość precyzyjność i skrupulatność. Skala niedokładności może być różna. Niemniej jednak sprostowanie może dotyczyć tylko niedokładności niegodzącej w osnowę i istotne postanowienia czynności. W art. 80 § 4 Prawa o notariacie ustawodawca wymienił przykłady usterek podlegających sprostowaniu (niedokładność, błąd pisarski, rachunkowy, inne oczywiste omyłki), ale przede wszystkim wskazał kryterium, według którego należy ustalać, czy dana omyłka nadaje się do sprostowania. Musi być ona oczywista. Zdaniem przedstawicieli doktryny oznacza to, że fakt zaistnienia omyłki powinien być bezsporny, pewny i wyrazisty. Cecha oczywistości ma być natychmiast poznawalna i wynikać niedwuznacznie z treści samego dokumentu. Oczywista omyłka nie może być następstwem celowego działania, powinna być widoczna na pierwszy rzut oka. Oczywistość musi mieć charakter obiektywny. Poglądy te należy podzielić. W realiach niniejszej sprawy sprostowanie aktu notarialnego nie prowadziło do zmiany treści czynności prawnej ani do wykreowania nowych praw lub obowiązków stron, lecz wyłącznie usuwało oczywistą nieścisłość w oznaczeniu podmiotu wskazanego jako zobowiązany do złożenia pozwanemu oświadczenia o braku zwrotu przez powoda kwot wynikających z poręczonych przez niego pożyczek. Z całokształtu treści aktu, celu dokonywanej czynności oraz dokumentów pozostających u podstaw jej sporządzenia wynikało jednoznacznie, II CSKP 96/26 8 jaki podmiot miał zostać wskazany w tym miejscu aktu. Błędne oznaczenie tego podmiotu miało zatem charakter wyłącznie redakcyjny i nie odzwierciedlało rzeczywistej woli stron istniejącej w chwili sporządzania aktu notarialnego. Nie można przy tym przyjąć, aby dokonane sprostowanie wykraczało poza granice wyznaczone art. 80 § 4 zd. 1 Prawa o notariacie. Korekta nie zmieniała bowiem przesłanek powstania odpowiedzialności, nie modyfikowała zakresu zobowiązań ani nie zastępowała jednego uczestnika stosunku prawnego innym podmiotem w znaczeniu materialnoprawnym. Jej celem było wyłącznie doprowadzenie treści aktu do zgodności z rzeczywistym zamiarem stron oraz usunięcie oczywistej omyłki dotyczącej identyfikacji podmiotu składającego określone oświadczenie, a więc podmiotu, którego dotyczyła czynność prawna objęta aktem notarialnym. W konsekwencji sprostowanie miało charakter techniczny i porządkujący, a nie konstytutywny, co przesądza o jego dopuszczalności na gruncie art. 80 § 4 zd. 1 Prawa o notariacie. Podobnie nie sposób mówić o naruszeniu art. 294 ust. 3 Prawa upadłościowego (w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2016 r. – wówczas Prawa upadłościowego i naprawczego). Warto przypomnieć, że przepis ten stanowił, iż jeżeli układ przewiduje konwersję wierzytelności na udziały lub akcje spółki będącej upadłym, prawomocnie zatwierdzony układ zastępuje określone w Kodeksie spółek handlowych czynności związane z podwyższeniem kapitału zakładowego i objęciem udziałów lub akcji. Układ wraz z odpisem prawomocnego postanowienia o zatwierdzeniu układu stanowi podstawę wpisu podwyższenia kapitału zakładowego spółki do Krajowego Rejestru Sądowego. W tym kontekście nie można uznać, że sam fakt prawomocnego zatwierdzenia przez sąd upadłościowy układu przewidującego konwersję wierzytelności pozwanego na akcje R. S.A. doprowadził automatycznie do wygaśnięcia odpowiedzialności powoda jako poręczyciela tej wierzytelności. Z przepisu tego wynikało bowiem jedynie tyle, że układ może przewidywać konwersję wierzytelności na udziały lub akcje, a prawomocne postanowienie zatwierdzające układ zastępuje czynności określone w przepisach kodeksu spółek handlowych związane z objęciem tych udziałów lub akcji. Oznacza to jednak wyłącznie II CSKP 96/26 9 zastąpienie określonych czynności korporacyjnych, nie zaś natychmiastowe wygaśnięcie samej wierzytelności. Kluczowe znaczenie ma rozróżnienie pomiędzy czynnościami wymaganymi dla przeprowadzenia podwyższenia kapitału zakładowego a skutkiem materialnoprawnym w postaci definitywnego przekształcenia wierzytelności w prawa udziałowe. Zgodnie z konstrukcją prawną przyjętą w regulacji prawnej spółek akcyjnych podwyższenie kapitału zakładowego dochodzi do skutku dopiero z chwilą wpisu do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, który ma charakter konstytutywny. Samo prawomocne zatwierdzenie układu nie powoduje jeszcze powstania akcji po stronie wierzyciela, lecz jedynie zastępuje wcześniejsze czynności proceduralne wymagane dla dokonania rejestracji zmiany kapitału. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do nieuprawnionego utożsamienia zatwierdzenia układu z pełnym wykonaniem mechanizmu konwersji wierzytelności. Tymczasem prawidłowa wykładnia art. 294 ust. 3 Prawa upadłościowego prowadzi do wniosku, że prawomocne postanowienie sądu upadłościowego zastępuje wyłącznie takie czynności, jak uchwała walnego zgromadzenia, oświadczenie o objęciu akcji czy inne akty korporacyjne wymagane przez Kodeks spółek handlowych, ale nie zastępuje samego wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego. Dopóki wpis ten nie nastąpi, proces konwersji pozostaje nieukończony, a wierzytelność nie może zostać uznana za definitywnie wygasłą. Procedurę podwyższenia kapitału zakładowego (akcyjnego) w spółce akcyjnej reguluje Kodeks spółek handlowych (art. 431 i n.). Przepisy Prawa upadłościowego w tej materii stanowią lex specialis do kodeksowej regulacji. Oznacza to, że wyłączają możliwość zastosowania art. 431 i n. k.s.h. w kwestiach unormowanych w tej ustawie szczególnej. Z drugiej strony, jeżeli dana materia, co do podwyższenia kapitału zakładowego, nie została uregulowana w Prawie upadłościowym, mają zastosowanie przepisy ogólne. Dotyczy to m.in. momentu, w którym następuje podwyższenie kapitału zakładowego. Przepisy prawa upadłościowego nie zawierają w tej kwestii szczególnych regulacji, nie wynika z nich również – jak wskazano – aby czynności opisane w art. 294 ust. 3 Prawa upadłościowego zastępowały II CSKP 96/26 10 postanowienie sądu rejestrowego w przedmiocie wpisu do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Zastosowanie ma więc art. 441 § 4 k.s.h., z którego wynika konstytutywny charakter tego wpisu. Skoro zaś wierzytelność główna nie wygasła w sensie materialnoprawnym, nie mogło dojść również do wygaśnięcia zobowiązania akcesoryjnego, jakim jest poręczenie udzielone przez powoda. Odpowiedzialność poręczyciela, zgodnie z zasadą akcesoryjności wynikającą z konstrukcji poręczenia uregulowanej w Kodeksie cywilnym, ustaje dopiero wtedy, gdy definitywnie wygasa zobowiązanie główne. W sytuacji gdy zatwierdzony układ jedynie otwiera drogę do konwersji wierzytelności, lecz bez konstytutywnego wpisu podwyższenia kapitału zakładowego w Krajowym Rejestrze Sądowym, nie dochodzi jeszcze do skutecznego przekształcenia wierzytelności w akcje, a odpowiedzialność poręczyciela trwa nadal. Nieusprawiedliwiony okazał się w związku z powyższym także zarzut dotyczący art. 840 § 1 pkt 1 k.p.c. Na tym tle nie było podstaw do pozbawienia wykonalności tytułu wykonawczego, ponieważ nie wykazano, aby dokument stanowiący podstawę jego wystawienia zawierał uchybienia wpływające na jego ważność, treść lub możliwość egzekwowania wynikającego z niego zobowiązania. Zarzut powoda odnoszący się do nieprawidłowości aktu notarialnego nie mógł zostać uznany za skuteczny, skoro ewentualne omyłki lub nieścisłości zawarte w akcie zostały następnie usunięte w drodze jego sprostowania, które w świetle przepisów Prawa o notariacie pozostaje dopuszczalnym instrumentem korekty błędów formalnych niemających wpływu na materialną treść złożonego oświadczenia woli. W konsekwencji nie sposób przyjąć, aby tytuł wykonawczy został oparty na wadliwym akcie stanowiącym podstawę jego wystawienia albo by zachodziły tego rodzaju uchybienia formalne, które mogłyby podważać jego treść lub wykonalność. Postępowanie przeciwegzekucyjne przewidziane w art. 840 § 1 pkt 1 k.p.c. służy kwestionowaniu istnienia lub zakresu obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym jedynie wtedy, gdy sam tytuł dotknięty jest wadą odnoszącą się do podstaw jego wystawienia. Nie może ono natomiast prowadzić do eliminacji tytułu z obrotu prawnego wyłącznie na podstawie zarzutów dotyczących usuwalnych omyłek formalnych, które zostały skutecznie naprawione zgodnie z przewidzianą prawem procedurą. II CSKP 96/26 11 Nie zasługiwał w tej mierze również na uwzględnienie zarzut wygaśnięcia wierzytelności wskutek zaspokojenia wierzyciela poprzez objęcie przez niego akcji R. S.A. w ramach układu zatwierdzonego w postępowaniu upadłościowym. Jak wynika bowiem z prawidłowej wykładni art. 294 ust. 3 Prawa upadłościowego, prawomocne zatwierdzenie układu przewidującego konwersję wierzytelności na akcje nie prowadzi automatycznie do definitywnego wygaśnięcia wierzytelności. Postanowienie zatwierdzające układ zastępowało jedynie czynności korporacyjne przewidziane w Kodeksie spółek handlowych konieczne do objęcia akcji, lecz nie zastępowało konstytutywnego wpisu podwyższenia kapitału zakładowego do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Skoro zatem samo zatwierdzenie układu nie oznaczało jeszcze skutecznego wykonania konwersji, nie można uznać, że wierzyciel został już zaspokojony, a wierzytelność objęta tytułem wykonawczym wygasła. Niewygaśnięcie zobowiązania głównego oznacza jednocześnie dalsze istnienie odpowiedzialności akcesoryjnej powoda jako poręczyciela. Tym samym nie zaistniała żadna z przesłanek z art. 840 § 1 pkt 1 k.p.c. uzasadniająca pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności, ponieważ ani sam tytuł nie był wadliwy, ani obowiązek nim stwierdzony nie przestał istnieć wskutek zaspokojenia wierzyciela. Wobec powyższego orzeczenie Sądu ad quem okazało się prawidłowe, a skarga kasacyjna – na podstawie art. 39814 k.p.c. – jako nieznajdująca uzasadnionych podstaw – podlegała oddaleniu. O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł zaś na zasadzie wynikającej z art. 98 k.p.c. [a.ł] Beata Janiszewska Tomasz Szanciło Mariusz Załucki