II CSKP 713/23

II CSKP 713/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: 12 marca 2026 r. SSN Agnieszka Jurkowska-Chocyk (przewodniczący) SSN Beata Janiszewska (sprawozdawca) SSN Marcin Trzebiatowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 12 marca 2026 r. w Warszawie skargi kasacyjnej J.J., Z.S. i J.K. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 14 lutego 2022 r., I AGa 157/19, w sprawie z powództwa J.J., Z.S. i J.K. przeciwko M.O. o ustalenie nieistnienia stosunku spółki cywilnej, uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozstrzygnięcia Sądowi Apelacyjnemu w Łodzi, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego. Beata Janiszewska Agnieszka Jurkowska-Chocyk Marcin Trzebiatowski [J.T.] II CSKP 713/23 2 UZASADNIENIE Powodowie J.J., Z.S. i J.K., działający jako wspólnicy spółki cywilnej, wnieśli o ustalenie, że między nimi a pozwanym M.O. nie istnieje stosunek prawny spółki cywilnej. Sąd Okręgowy w Łodzi uwzględnił powództwo. Na skutek apelacji pozwanego Sąd Apelacyjny w Łodzi zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że powództwo oddalił. Ustalił przy tym, za Sądem pierwszej instancji, że 26 marca 1992 r. A.O., A.K., Z.S. oraz J.J. zawarli umowę spółki cywilnej. Następnie, 15 września 2001 r., w związku ze śmiercią A.K. sporządzono aneks do umowy spółki, na mocy którego w miejsce zmarłego wspólnika weszła jego żona, J.K. Ustalono również, że zawarty został aneks nr […] do umowy spółki, zgodnie z którym ze spółki na koniec 31 grudnia 2011 r. wystąpił A.O., a w jego miejsce wspólnikiem stał się M.O. (syn występującego wspólnika). Umowę tę (w postaci aneksu do umowy spółki) zawarto w formie pisemnej. W dacie jej zawarcia w majątku wspólnym wspólników znajdowało się kilka nieruchomości. W lutym 2018 r. powodowie powiadomili pozwanego, że w ich przekonaniu pozwany nigdy nie stał się wspólnikiem spółki cywilnej, gdyż umowę z 31 grudnia 2011 r. zawarto w formie pisemnej, podczas gdy wymagała ona formy aktu notarialnego, stosownie do art. 158 k.c. We wcześniejszym okresie pozwany był traktowany jak wspólnik. W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Apelacyjny ocenił, odmiennie niż wcześniej Sąd pierwszej instancji, że powództwo z trzech zasadniczych przyczyn nie podlegało uwzględnieniu. Po pierwsze, zdaniem Sądu drugiej instancji skuteczne dochodzenie ustalenia nieistnienia stosunku prawnego wynikającego z umowy spółki cywilnej wymagało udziału wszystkich wspólników tej spółki. Tymczasem A.O., ojciec pozwanego, nigdy skutecznie nie wystąpił ze spółki, gdyż czynność tego rodzaju wymagała zachowania formy pisemnej z podpisem notarialnie poświadczonym. Sąd Apelacyjny podzielił przy tym pogląd Sądu pierwszej instancji, że wymaganie dochowania takiej formy wynika z art. 31 ust. 1 u.k.w.h. Odwołano się przy tym do uchwały – 7 – SN z 10 czerwca 2011 r., III CZP 135/10, OSNC 2011, nr 12, poz. 128. W konsekwencji, II CSKP 713/23 3 zdaniem Sądu Apelacyjnego, powództwo podlegało oddaleniu już z uwagi na brak legitymacji procesowej czynnej po stronie powodów. Po drugie, w przekonaniu tego Sądu wspomniany wyżej wniosek o zachowaniu statusu wspólnika przez A.O. (ojca pozwanego) wynikał również z tego, że „zakupione przez wspólników spółki cywilnej nieruchomości zostały przez każdego z nich nabyte do wspólności majątkowej małżeńskiej z małżonkami każdego ze wspólników, przy czym współmałżonkowie ich nie byli wspólnikami spółki cywilnej” (s. 11 uzasadnienia wyroku SA). Sąd drugiej instancji stwierdził przy tym, że małżonkowie „nie mogą rozporządzać swoimi prawami w odniesieniu do majątku wspólnego w czasie trwania wspólności ustawowej, także z chwilą ustania wspólności żadne z małżonków nie może rozporządzić udziałem, który mu przypadnie w majątku wspólnym, nie może również dokonać podziału majątku wspólnego w czasie trwania wspólności ustawowej” (tamże). Można zakładać, że celem Sądu drugiej instancji było wyrażenie przekonania, iż majątek wspólny wspólników spółki cywilnej stanowi jednocześnie składnik majątku wspólnego wspólnika i jego małżonka, a wystąpienie ze spółki powoduje utratę uprawnień do majątku wspólnego wspólników. W konsekwencji, jeżeli w majątku wspólników znajduje się nieruchomość, zastosowanie znajduje (niewskazany jednak przez Sąd Apelacyjny) art. 37 § 1 pkt 1 k.r.o. Po trzecie, w przekonaniu Sądu drugiej instancji powodowie nie mieli interesu prawnego w żądaniu ustalenia nieistnienia stosunku prawnego z umowy spółki cywilnej. Tożsame cele mogli bowiem zrealizować w drodze powództwa o rozwiązanie spółki (art. 874 § 1 k.c.), wyprzedzającego żądanie ustalenia. W konsekwencji tych rozważań Sąd Apelacyjny ocenił, że wyrok Sądu pierwszej instancji podlegał zmianie przez oddalenie powództwa. Po stronie powodowej nie występowali bowiem wszyscy wspólnicy spółki cywilnej, nadto powodowie nie mieli interesu prawnego w dokonaniu żądanego przez nich ustalenia. Sąd Apelacyjny stwierdził również, że pozwany „w sposób skuteczny wstąpił do spółki jednakże nie w miejsce ale obok dotychczasowego wspólnika A.O., przy czym przy braku formalnego i faktycznego prawa do rozporządzania przypadającym temu wspólnikowi udziałem w spółce w zakresie nieruchomości stanowiących II CSKP 713/23 4 współwłasność wspólników, pozwany udziałów w spółce w powyższym zakresie nie objął lecz wniósł wkład, za oczywistą zgodą wspólników spółki cywilnej, w innej postaci, a mianowicie w formie świadczenia usług, stosownie do treści art. 861 § 1 kc.” (s. 12-13 uzasadnienia wyroku SA). Powodowie wnieśli skargę kasacyjną od wyroku Sądu drugiej instancji, zarzucając naruszenie: (1) art. 65 § 2, art. 860 § 2, art. 861 § 1, art. 863 § 1 i 2, art. 77 § 1 i art. 158 w zw. z art. 5 k.c. i art. 189 k.p.c., (2) art. 869 § 1 w zw. z art. 871 § 1 i 2 k.c., art. 37 § 1 pkt 1 i § 4 k.r.o., art. 77 § 3 k.c. i art. 189 k.p.c., (3) art. 189 k.p.c., a także (4) art. 72 § 1 pkt 1 i 2 i art. 73 § 2 w zw. z art. 189 k.p.c. W pierwszym zarzucie zakwestionowano ocenę o skutecznym przystąpieniu do spółki przez pozwanego, przy jednoczesnym zachowaniu przez jego ojca statusu wspólnika, a także dopuszczalności objęcia przez wspólnika tylko części majątku wspólnego wspólników spółki cywilnej. W zarzucie drugim podważono stanowisko o braku skutecznego wystąpienia ze spółki przez ojca pozwanego. W zarzucie trzecim powołano się na nietrafność poglądu o braku interesu prawnego po stronie powodów, natomiast zarzut czwarty stanowił procesowe odzwierciedlenie stanowisk wyrażonych w zarzutach pierwszym i drugim – przez wskazanie, że skoro ojciec pozwanego utracił status wspólnika, to – wbrew odmiennemu zapatrywaniu Sądu Apelacyjnego – jego udział w sprawie nie był niezbędny do uwzględnienia powództwa. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna okazała się uzasadniona. Zasadniczo konieczność rozpoznania zarzutów naruszenia prawa materialnego aktualizuje się po uprzedniej ocenie zarzutów naruszenia prawa procesowego. W pewnych jednak przypadkach kolejność ta powinna być odwrócona: gdy określone kwestie procesowe nabierają znaczenia wyłącznie po rozstrzygnięciu w określonym kierunku zagadnień o charakterze materialnoprawnym (zob. wyrok SN z 2 marca 2023 r., II CSKP 905/22). Sytuacja taka wystąpiła w niniejszej sprawie, gdyż sposób rozstrzygnięcia kwestii procesowej, czyli tego, czy w sprawie konieczny był udział ojca pozwanego, jest uzależniony od oceny skuteczności wystąpienia II CSKP 713/23 5 przez niego ze spółki. To zagadnienie, podjęte w drugim zarzucie kasacyjnym, wymaga zatem rozważenia w pierwszej kolejności. Dokument z 31 grudnia 2011 r., określany mianem aneksu nr […] do umowy spółki cywilnej, obejmuje w istocie dwie czynności prawne. Pierwszą z nich jest oświadczenie o wystąpieniu ze spółki, czyli jednostronna czynność prawna dokonana przez ojca pozwanego, a polegająca na wypowiedzeniu udziału w spółce (w rozumieniu art. 869 § 1 k.c.). Zarazem w tym samym czasie (i w faktycznym związku ze wspomnianym wystąpieniem swego ojca ze spółki) pozwany zawarł ze wspólnikami spółki umowę, na mocy której miał „przystąpić” do spółki, tj. zawrzeć umowę spółki z pozostałymi wspólnikami. Działanie tego rodzaju, w praktyce określane niekiedy mianem podstawienia wspólnika, zawsze stanowi zespół co najmniej dwóch czynności prawnych. W konsekwencji ważność obu tych czynności powinna podlegać odrębnej ocenie. Na marginesie należy dodać, że wobec odrębności tych czynności prawnych nie zachodzą podstawy do zastosowania art. 58 § 3 in fine k.c.; nieważność jednej czynności nie może więc ex lege prowadzić do nieważności drugiej z nich. Wspomniany przepis dotyczy bowiem następstw nieważności części jednej (tej samej) czynności prawnej, tymczasem w badanym przypadku dokonano dwóch czynności, tyle że ujętych w jednym dokumencie. Inną kwestią, bez znaczenia dla sprawy na jej obecnym etapie, pozostaje natomiast to, czy w tego rodzaju przypadku z okoliczności wypowiedzenia udziału (art. 65 § 1 k.c.) lub zamiaru stron i celu umowy o „przystąpieniu” do spółki (art. 65 § 2 k.c.) można wnioskować o dokonaniu każdej z tych czynności pod warunkiem skuteczności drugiej z nich. Sąd Apelacyjny zakwestionował ważność wypowiedzenia udziału z powołaniem się na formę tej czynności oraz zasady zarządu majątkiem wspólnym. Odnosząc się do stanowiska Sądu dotyczącego wypowiedzenia udziału należy przypomnieć, że zgodnie z art. 860 § 2 k.c. umowa spółki powinna być stwierdzona pismem. Niezachowanie tej formy powoduje jednak konsekwencje wyłącznie dowodowe (art. 74 § 1 k.c.), które ponadto de lege lata nie dotyczą przedsiębiorców (art. 74 § 4 k.c.). Forma spornej umowy spółki realizowała wymaganie określone w art. 860 § 2 k.c., wobec czego – stosownie do art. 77 § 2 k.c. w brzmieniu II CSKP 713/23 6 obowiązującym na datę dokonania tej czynności (2011 r.) – wypowiedzenie udziału powinno być stwierdzone pismem (ad probationem). Znaczenia dla formy wypowiedzenia udziału nie ma w szczególności skład majątku wspólnego wspólników, w tym to, czy znajdują się w nim nieruchomości. Wniosek powyższy wynika również z przywołanej przez Sąd Apelacyjny uchwały – 7 – SN z 10 czerwca 2011 r., III CZP 135/10, OSNC 2011, nr 12, poz. 128. Wbrew stanowisku wyrażonemu przez Sąd drugiej instnacji, zajęty w uchwale pogląd nie wspiera tezy, że ojciec pozwanego nie wystąpił skutecznie ze spółki z powodu niezachowania właściwej formy wypowiedzenia udziału. Przeciwnie, w uzasadnieniu uchwały wprost wskazano, że „skuteczne jest wypowiedzenie udziału w spółce cywilnej złożone w formie pisemnej także wówczas, gdy do majątku wspólników należy nieruchomość lub prawo wieczystego użytkowania”. Wyrażone w tezie tego orzeczenia wymaganie formy pisemnej z podpisem notarialnie poświadczonym odnosi się natomiast nie do wypowiedzenia udziału, lecz wyłącznie do dokonania wpisu w księdze wieczystej (forma ad intabulationem, art. 31 ust. 1 u.k.w.h.). Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela argumentację wspierającą pogląd zajęty w uchwale, wobec czego wystarczające jest jedynie skrótowe przedstawienie tego stanowiska. Wypowiedzenie udziału w spółce cywilnej wywołuje skutki w sferze prawa rzeczowego, gdyż wraz z utratą statusu wspólnika spółki cywilnej dotychczasowy wspólnik traci prawo do składników majątku wspólnego wspólników; stosownie do składu tego majątku skutek ten może dotyczyć także nieruchomości. Mimo wywoływania przez wypowiedzenia udziału skutków rzeczowych, potencjalnie także w odniesieniu do nieruchomości, żaden przepis prawa nie wprowadza dla dokonania tej konkretnie czynności wymagania zachowania formy aktu notarialnego. Wymaganie takie nie wynika w szczególności z art. 158 k.c., gdyż dotyczy on tylko umów zobowiązujących do przeniesienia własności nieruchomości lub przenoszących tę własność. Stosowanie art. 158 k.c. per analogiam byłoby natomiast wykluczone, gdyż w omawianym przypadku nie tylko nie występuje luka prawna, lecz – przeciwnie – w art. 77 § 2 i 3 k.c. wprost uregulowana została kwestia formy takiej czynności. Na podobnej zasadzie art. 158 k.c. nie stosuje się także do odstąpienia od umowy sprzedaży nieruchomości czy do uchylenia się od skutków prawnych oświadczenia woli, które zostało złożone II CSKP 713/23 7 innej osobie pod wpływem błędu lub groźby (art. 88 § 1 k.c.) – także wówczas, gdy wspomniane oświadczenie woli składało się na umowę, o której mowa w art. 158 k.c. Wspomniana przez Sąd Apelacyjny forma pisemna z podpisem notarialnie poświadczonym ma natomiast znaczenie wyłącznie dla realizacji celów właściwych dla postępowania wieczystoksięgowego. Zachowanie tej formy pozwala na szybką aktualizację treści ksiąg wieczystych, tzn. ujawnienie kręgu osób współuprawnionych do nieruchomości po wypowiedzeniu udziału; nie jest jednak konieczne dla ważności czynności prawnej w postaci wypowiedzenia udziału. W najnowszym orzecznictwie przypomniano również, że forma, o której mowa w art. 31 ust. 1 u.k.w.h., jest zastrzeżona dla dokumentu stanowiącego podstawę wpisu w księdze wieczystej, a nie dla czynności prawnej objętej treścią tego dokumentu (zob. uchwałę SN z 7 sierpnia 2025 r., III CZP 2/25, OSNC 2026, nr 2, poz. 10). Wobec powyższego nie powinno ulegać wątpliwości, że analizowane tu wypowiedzenie udziału przez ojca pozwanego nie było nieważne z uwagi na niezachowanie odpowiedniej formy tej czynności prawnej. W związku z treścią drugiego zarzutu kasacyjnego, w którym przywołano art. 37 § 1 i § 4 k.r.o., należy zatem rozważyć, jakie znacznie dla sprawy miały przepisy dotyczące wspólności majątkowej małżeńskiej. Rozważania te zostają jednak opatrzone zastrzeżeniem, że analiza prawna dokonana w tym przedmiocie przez Sąd Apelacyjny nie pozostaje w korelacji z ustaleniami faktycznymi tego Sądu. W sprawie nie poczyniono bowiem ustaleń co do tego, by ojciec powoda pozostawał w związku małżeńskim ani że w małżeństwie tym panuje ustrój ustawowej wspólności majątkowej. Przechodząc do znaczenia faktu pozostawania wspólnika współki cywilnej w małżeństwie, w którym obowiązuje ustrój wspólności ustawowej, należy w pierwszym rzędzie wskazać, że majątek małżeński oraz majątek wspólników spółki cywilnej stanowią dwie odrębne masy. Już z art. 33 pkt 3 k.r.o. wprost wynika, że do majątku osobistego każdego z małżonków należą m.in. prawa majątkowe wynikające ze wspólności łącznej podlegającej odrębnym przepisom, a zatem także elementy majątku wspólnego wspólników (art. 863 k.c.). W sprawie nie poczyniono ustaleń w przedmiocie tego, kiedy do majątku wspólnego wspólników spornej spółki weszły wymienione przez Sąd Apelacyjny II CSKP 713/23 8 nieruchomości. Nie wiadomo również, kiedy (ani nawet: czy) ojciec pozwanego zawarł małżeństwo, a jeżeli tak, to: czy i od kiedy obowiązuje w nim ustrój wspólności majątkowej. Mając na względzie to, że stan faktyczny sprawy sięga roku 1992, zauważyć trzeba jednak, że art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz niektórych innych ustaw stanowi, iż jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy stosunki majątkowe małżonków podlegały wspólności ustawowej, składniki majątków istniejące w tym dniu zalicza się do majątku wspólnego albo do majątków osobistych, stosownie do przepisów ustawy. Tym samym nie jest wykluczone, że art. 33 pkt 3 k.r.o. nie miał zastosowania w sprawie. Nawet jednak, gdyby w sprawie nie można było przesądzić, że należące do wspólników nieruchomości nie stanowiły elementu majątku wspólnego już na podstawie art. 33 pkt 3 k.r.o., to tożsamy wniosek wysuwano w orzecznictwie także pod rządami dawnych przepisów. Wskazywano bowiem, że wkład do spółki cywilnej staje się składnikiem majątku wspólnego wspólników tej spółki i od chwili wniesienia przestaje być składnikiem majątku wspólnego małżonków (zob. postanowienie SN z 17 czerwca 2010 r., III CSK 274/09, OSNC-ZD 2011, nr 1, poz. 9), a "udział" w rozumieniu art. 875 k.c. nie wchodzi w skład majątku wspólnego małżonków (zob. uchwałę SN z 15 września 2004 r., III CZP 46/04, OSNC 2005, nr 9, poz. 152). Stanowisko to zaaprobowano w późniejszym orzecznictwie (zob. postanowienie SN z 16 listopada 2018 r., I CSK 639/17, OSNC-ZD 2019, nr 3, poz. 48, wraz z przywołanym tam orzecznictwem). W świetle powyższego jest oczywiste, że wypowiedzenie udziału nie stanowi czynności, o której mowa w art. 37 § 1 pkt 1 k.r.o. – także jeżeli w skład majątku wspólników wchodzi nieruchomość. Czynność ta bowiem, choć prowadzi do skutków o charakterze rzeczowym, to nie odnosi się do majątku wspólnego małżonków, gdyż majątek ten nie obejmuje składników majątku wspólnego wspólników spółki cywilnej. Pominąć należy w tym miejscu rozważenie wątpliwości, jakie mogą nasuwać się na tle oceny, czy wypowiedzenie udziału jest w ogóle czynnością prowadzącą „do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego”, gdyż rozstrzygnięcie zagadnienia stosowania art. 37 § 1 pkt 1 k.r.o., a w konsekwencji także art. 37 § 4 k.r.o., byłoby konieczne II CSKP 713/23 9 wyłącznie wówczas, gdyby omawiana tu czynność prawna (wypowiedzenie udziału) dotyczyła majątku wspólnego małżonków. W świetle powyższego trzeba uznać, że ojciec powoda skutecznie wystąpił ze spółki cywilnej, a wobec tego nie może być podzielone stanowisko o konieczności jego udziału w sprawie. Rozważenia wymaga natomiast prawidłowość dalszych ocen: o tym, że pozwany posiada status wspólnika spółki cywilnej, oraz że powodowie nie mieli interesu prawnego w ustaleniu nieistnienia stosunku prawnego. W sprawie zasadniczo niekwestionowane jest zapatrywanie, że do zawarcia umowy spółki w sytuacji, w której do majątku wspólnego wspólników ma należeć nieruchomość, wymagane jest zachowanie formy aktu notarialnego. W wyniku zawarcia takiej umowy, a w konsekwencji włączenia własności nieruchomości do ww. majątku, dochodzi bowiem do zmiany kręgu współwłaścicieli nieruchomości. Wymaganie formy aktu notarialnego wynika zatem wprost z art. 158 k.c.; stanowisko to jest przy tym utrwalone w orzecznictwie (zob. postanowienia SN z 7 lipca 2004 r., I CK 79/04, oraz z 14 listopada 2012 r., II CSK 182/12, a także uchwałę SN z 9 lutego 2007 r., III CZP 164/06, OSNC 2008, nr 1, poz. 5). Powyższe oznacza, że pozwany nie mógł uzyskać statusu wspólnika spółki cywilnej na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej, skoro w majątku wspólnym wspólników znajdowały się nieruchomości. Na skutek zawarcia wspomnianej umowy pozwany miał bowiem uzyskać prawa do majątku wspólnego, w skład którego wchodziły nieruchomości. Umowa ta była zatem nieważna na podstawie art. 158 w zw. z art. 73 § 2 zd. 1 k.c. Nie ma przy tym podstaw do przyjmowania, jak uczynił to Sąd Apelacyjny, że pozwany stał się wspólnikiem spółki cywilnej, tyle że bez objęcia tej części wspólnego majątku wspólników, którą stanowiły nieruchomości. Wobec niepodania podstawy prawnej wskazanego ostatnio poglądu trudno poddać to stanowisko bliższej ocenie. Wypada jedynie podkreślić, że wspólność majątku wspólników spółki cywilnej jest nieodłącznie związana ze stosunkiem spółki. Nie jest zatem możliwe posiadanie statusu wspólnika, który nie byłby uprawniony do całości tego majątku, jak i – uzyskanie uprawnienia do tego majątku bez posiadania statusu wspólnika. Wynika to z istoty spółki i unormowanej w art. 863 k.c. II CSKP 713/23 10 wspólności. W konsekwencji niemożliwe jest występowanie w ramach jednego stosunku spółki dwóch mas: jednej składającej się wyłącznie z nieruchomości (ewentualnie także praw użytkowania wieczystego), do której uprawniona jest jedynie część wspólników, oraz drugiej, składającej się z pozostałego majątku wspólnego, do której uprawnieni byliby wszyscy wspólnicy. Pozwany nie jest więc związany z powodami stosunkiem spółki z tej przyczyny, że czynność prawna, która miała doprowadzić do powstania tego stosunku prawnego, jest nieważna. Nie można przy tym zastosować (niewskazanego zresztą przez Sąd Apelacyjny) art. 58 § 3 k.c., gdyż treści umowy spółki nie da się podzielić w taki sposób, by doszło do przydania statusu wspólnika jednej z osób tylko częściowo, tj. w takim zakresie, w jakim do majątku wspólników należałyby składniki, których własność może zostać przeniesiona w zwykłej formie pisemnej. Finalnie należy wskazać, że powodowie mieli interes prawny w żądaniu ustalenia nieistnienia między nimi a pozwanym stosunku prawnego mającego wynikać z umowy spółki. Obiektywnie powstały bowiem wątpliwości co do ważności spornej umowy, a w konsekwencji – co do relacji prawnej między stronami. Wspomnianych wątpliwości nie można było przy tym usunąć w drodze powództwa z art. 874 § 1 k.c. Istotą sporu między powodami i pozwanym było bowiem wyłącznie to, czy pozwany jest wspólnikiem spółki cywilnej, przy czym powodowie dochodzili ustalenia nieistnienia stosunku prawnego w takim konkretnie układzie personalnym. Żądanie rozwiązania umowy spółki cywilnej byłoby więc środkiem niezdolnym do realizacji tego celu, a przy tym oczywiście nieadekwatnym do zaspokojenia interesu prawnego, któremu miało służyć wystąpienie z powództwem w niniejszej sprawie. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c., orzeczono jak w sentencji wyroku. Beata Janiszewska Agnieszka Jurkowska-Chocyk Marcin Trzebiatowski [J.T.] [SOP]