II CSKP 67/25

II CSKP 67/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: 7 maja 2026 r. SSN Tomasz Szanciło (przewodniczący) SSN Beata Janiszewska SSN Kamil Zaradkiewicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 7 maja 2026 r. w Warszawie skargi kasacyjnej S.K. i P.O. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 18 sierpnia 2022 r., I ACa 1012/21, w sprawie z powództwa S.K. i P.O. przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W. o ustalenie i zapłatę, uchyla zaskarżony wyrok co do punktu I w części, w jakiej Sąd Apelacyjny w Warszawie zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z 16 września 2021 r., XXIV C 772/17, i oddalił powództwo o zapłatę odsetek ustawowych za opóźnienie od zasądzonych w nim kwot za okres od 19 maja 2017 r. do 12 lipca 2022 r. i przekazuje sprawę w tym zakresie Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego. Beata Janiszewska [M.O.] Tomasz Szanciło Kamil Zaradkiewicz II CSKP 67/25 2 UZASADNIENIE Wyrokiem z 16 września 2021 r. Sąd Okręgowy w Warszawie w sprawie z powództwa S.K. i P.O. przeciwko Bankowi S.A. w W. (dalej: Bank) ustalił, że umowa o kredyt mieszkaniowy zawarta 16 lipca 2008 r. pomiędzy powodami a Bankiem1 S.A. w G. (dalej: „Bank 1.”; obecnie Bank) jest nieważna (pkt I); zasądził od pozwanej na rzecz powodów łącznie kwoty 63 285,57 zł i 39 039,86 CHF wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 19 maja 2017 r. do dnia zapłaty (pkt II), a ponadto rozstrzygnął o kosztach postępowania (pkt III). Sąd pierwszej instancji ustalił, że 16 lipca 2008 r. powodowie zawarli z Bankiem 1. umowę o kredyt mieszkaniowy […]. Zgodnie § 1 ust. 1 umowy udzielony został kredyt denominowany w złotych, w kwocie stanowiącej równowartość 406 929,04 CHF. Przeznaczenie określono jako finansowanie kosztów nabycia nieruchomości szczegółowo opisanej w umowie. Okres kredytowania ustalono od 16 lipca 2008 r. do 1 lipca 2038 r. Kredyt miał zostać uruchomiony jednorazowo, przelewem na wskazany rachunek bankowy. Zgodnie z Częścią Ogólną Umowy kredyt został udzielony w złotych, a w przypadku kredytu denominowanego w walucie obcej kwota kredytu w złotych miała zostać określona poprzez przeliczenie na złote kwoty wyrażonej w walucie, w której kredyt jest denominowany, według kursu kupna tej waluty, zgodnie z tabelą kursów obowiązującą w banku w dniu uruchomienia środków w momencie dokonywania przeliczeń kursowych. Spłata również miała następować w złotych, w równowartości kwot wyrażonych w walucie obcej. W przypadku kredytu denominowanego do waluty obcej do przeliczeń wysokości rat kapitałowo- odsetkowych spłacanego kredytu stosowany był kurs sprzedaży danej waluty według tabeli kursów obowiązującej w banku w dniu spłaty, w momencie dokonywania przeliczeń kursowych. II CSKP 67/25 3 Dnia 14 listopada 2011 r. strony zawarły porozumienie do zawartej umowy kredytu, na mocy którego powodowie mieli możliwość spłaty rat kapitałowo- odsetkowych bezpośrednio w walucie obcej. Pismem z 8 maja 2017 r. powodowie wezwali pozwaną do zapłaty w terminie 5 dni o daty otrzymania pisma: a) 63 285,57 zł oraz 39 039,86 CHF stanowiącej równowartość środków pieniężnych pobranych bezpodstawnie od powodów w związku z nieważnością zawartej umowy kredytu; b) 108 005,90 zł oraz 43 204,41 CHF stanowiącej równowartość środków pieniężnych pobranych od powodów w okresie od 1 września 2008 r. do 1 marca 2017 r. tytułem spłaty kapitału, odsetek karnych od udzielonego kredytu, których bezpodstawność wynika z nieważności umowy kredytu. Pozwana powyższe pismo odebrała 11 maja 2017 r. W okresie od 1 września 2008 r. do 1 marca 2017 r. powodowie uiścili na rzecz pozwanej 36 212,12 CHF, tj. 108.509,48 zł tytułem spłaty odsetek, oraz 105 137,45 CHF, tj. 252 490,89 zł tytułem spłaty kapitału. Sąd a quo uznał, że powodowie zasadnie domagali się ustalenia nieważności umowy kredytu oraz, że na uwzględnienie zasługiwały ich roszczenia o zapłatę 63 285,57 zł i 39 039,86 CHF wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 19 maja 2017 r. do dnia zapłaty. W ocenie Sądu pierwszej instancji żądanie powodów dotyczące ustalenia nieważności umowy znajduje podstawę w art. 189 k.p.c. Rozstrzygnięcie roszczenia o ustalenie nieważności umowy zniesie stan niepewności strony powodowej w zakresie wysokości rat i sposobu ich rozliczania oraz, że kwestia ustalenia nieważności umowy kredytu będzie miała wpływ na roszczenie o wykreślenie hipoteki zabezpieczającej. Sąd a quo wskazał dalej, że w chwili zawarcia umowy nie zostało ustalone, w jakiej wysokości zostanie wypłacone powodom świadczenie, ani w jakiej wysokości powodowie będą spłacać kredyt. W umowie wskazano bowiem, że w przypadku wypłaty kredytu w walucie polskiej – a innego sposobu wypłaty umowa II CSKP 67/25 4 nie przewidywała – stosuje się kurs kupna dewiz obowiązujący w banku w dniu realizacji zlecenia płatniczego. Natomiast realizacja zleceń płatniczych miała nastąpić po dniu zawarcia umowy. Z kolei wysokość każdej raty była ustalana przez bank w dniu wymagalności raty, według obwiązującego w banku kursu sprzedaży dewiz z tego dnia. Sąd uznał, że brak określenia wysokości świadczenia zarówno kredytodawcy jak i kredytobiorców przesądzał o sprzeczności treści umowy z art. 3531 k.c. i art. 69 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r., poz. poz. 38; dalej: „pr. bank.”). Umowa powinna bowiem w szczególności określać kwotę środków pieniężnych, którą bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy, oraz obowiązek zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu, a co za tym idzie wysokość rat, w których kredyt ma być spłacony, a tych wymogów sporna umowa nie spełniała. Ponadto, jeśli nawet uznać, że powyższe wady prawne nie powodowały nieważności umowy, rozważenia wymagała kwestia istnienia w umowie postanowień niedozwolonych i ewentualnej nieważności umowy z tego powodu. W ocenie Sądu kwestionowane postanowienia dotyczące klauzul przeliczeniowych nie mogły być uznane za jednoznaczne, gdyż odsyłały do nieokreślonych w umowie wielkości, tj. kursów z tabel kursów walut obowiązujących w pozwanym banku. Wielkości tych nie dawało się natomiast sprecyzować w świetle treści umowy, która nie przesądzała, w jaki sposób kursy sprzedaży i kupna będą określane. Ponadto, zdaniem Sądu a quo, klauzule umowne kwestionowane przez powodów kształtowały ich prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszały ich interesy. Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że samo ogólnikowe pouczenie, iż z zaciąganym kredytem wiąże się ryzyko wynikające ze zmienności kursu waluty, którym kredyt waloryzowano, bez wskazania, że ryzyko to nie jest w umowie w żaden sposób ograniczone i bez wskazania na rzeczywiste dane o zmienności kursów waluty waloryzacji w stosunku do złotego polskiego czy innych walut, w okresie o podobnej długości jak okres kredytowania, nie mogło być uznane za wystarczające. Sąd a quo stwierdził, że postanowienia umowy kształtowały prawa i obowiązki powodów w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, gdyż przyznawały II CSKP 67/25 5 profesjonalnej stronie umowy uprawnienie do kształtowania wysokości świadczenia kredytobiorców w dowolny sposób, co wynikało z przyznanej bankowi swobody we wskazywaniu kursu waluty obcej używanego w obu etapach waloryzacji. Abuzywność wynikała z braku obiektywnych wskaźników, które pozwalałyby na wyliczenie kursu waluty potrzebnego do obu etapów waloryzacji, czego konsekwencją było pozostawienie bankowi swobody w ich oznaczaniu. Sąd skonkludował, że po wyeliminowaniu spornych postanowień uznanych za abuzywne umowa kredytu nie mogłaby dalej obowiązywać z uwagi na brak podstawowych elementów konstrukcyjnych. Odnosząc się do żądania, którego przedmiotem było zasądzenie dochodzonych przez powodów kwot, Sąd pierwszej instancji powołał art. 410 § 2 k.c., wskazując, że w sprawie umowa kredytu była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu świadczenia. Sąd zwrócił również uwagę, że w odpowiedzi na pozew pozwana nie kwestionowała faktu, iż w okresie objętym pozwem umowa kredytu była wykonywana (powodowie spełniali świadczenia w celu wywiązania się ze swych obowiązków umownych). Skoro powodowie spełnili w okresie objętym pozwem świadczenia w wysokości wskazywanej w pozwie, choćby poprzez zezwolenie na pobieranie stosownych kwot z ich rachunku bankowego, to po ustaleniu, że umowa była nieważna, mieli prawo domagać się ich zwrotu. Podstawę rozstrzygnięcia o odsetkach stanowił art. 481 § 1 k.c. Sąd pierwszej instancji wskazał, że roszczenie kondykcyjne staje się wymagalne na skutek wezwania skierowanego przez osobę świadczącą nienależnie oraz, że powodowie wezwali pozwaną do zapłaty pismem z 8 maja 2017 r., doręczonym pozwanej 11 maja 2017 r., z oznaczeniem terminu spełnienia świadczenia na pięć dni. W ocenie Sądu pierwszej instancji pozwana powinna spełnić świadczenie niezwłocznie, tj. w terminie oznaczonym przez powodów, który upłynął pozwanej 17 maja 2017 r., i po tym czasie pozwany popadł w opóźnienie. Jednakże, skoro powodowie żądali zasądzenia odsetek od 19 maja 2017 r. i takim żądaniem Sąd jest związany, to żądanie odsetkowe powodów podlegało uwzględnieniu w całości – od wskazanej przez nich daty. II CSKP 67/25 6 Apelację od powyższego wyroku wniosła pozwana, zaskarżając to orzeczenie w całości oraz formułując pod jego adresem zarzuty: sprzeczności ustaleń ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym; naruszenia prawa materialnego, tj. m.in.: art. 69 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2 pr. bank.; art. 65 § 1 i 2 k.c.; art. 3851 § 1 k.c.; art. 3851 § 2 oraz art. 58 § 1 i 3 k.c.; art. 405 w zw. z art. 410 § 2 k.c.; art. 496 w zw. z art. 497 k.c. Wyrokiem z 18 sierpnia 2022 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji w punkcie drugim częściowo w ten sposób, że oddalił powództwo o zapłatę odsetek ustawowych za opóźnienie od kwot w nim określonych za okres od 19 maja 2017 r. do dnia zapłaty i przyjął, iż zapłata przez pozwaną na rzecz powodów tych kwot nastąpi za jednoczesnym zaoferowaniem przez powodów na rzecz pozwanej kwoty 780 000 zł (pkt I); oddalił apelację w pozostałej części (pkt II); zasądził od pozwanej na rzecz powodów kwotę 8100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego (pkt III). W ocenie Sądu odwoławczego apelacja zasługiwała na uwzględnienie tylko częściowo – w odniesieniu do żądania odsetek ustawowych za opóźnienie i zarzutu zatrzymania. Odnosząc się do zarzutu zatrzymania, Sąd zauważył, że w toku postępowania apelacyjnego pozwana na rozprawie 12 lipca 2022 r. ponownie zgłosiła zarzut zatrzymania świadczenia do czasu zaoferowania zwrotu świadczenia w postaci wypłaconego kredytu, tj. kwoty 780 000 zł, powołując się na materialnoprawy charakter oświadczenia w tym przedmiocie złożonego wobec obecnych na tej rozprawie powodów. Artykuł 496 k.c. stosuje się odpowiednio do nieważności umowy (art. 497 k.c.). Sąd odwoławczy podkreślił, że o ile w niniejszej sprawie istniały wątpliwości co do skutecznego doręczenia powodom oświadczenia o skorzystaniu z zarzutu zatrzymania (zawartego w piśmie pozwanej z 15 czerwca 2021 r.) w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji, o tyle niewątpliwe jest, że tego rodzaju oświadczenie złożone na rozprawie w obecności powodów dotarło do nich jako adresatów w sposób umożliwiający im zapoznanie się z jego treścią. Oświadczenie to złożył pełnomocnik pozwanej umocowany m.in. do czynności II CSKP 67/25 7 materialnoprawnych – potrącenia i zatrzymania. Złożenie oświadczenia o skorzystaniu z prawa zatrzymania miało również istotne znaczenie dla oceny roszczenia odsetkowego. Sąd, powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego, podkreślił, że do czasu zajęcia stanowiska przez konsumenta, jego kontrahent pozostaje w niepewności, a sam nie może podjąć wiążącej decyzji co do dalszych losów umowy. Dopiero zatem od zakomunikowania przez konsumenta swej woli bank musi się liczyć z koniecznością zwrotu świadczenia, z konsekwencjami co do opóźnienia w jego zwrocie. Sąd drugiej instancji wskazał również, że rozstrzygające powinno być oświadczenie konsumenta wyrażone w warunkach udzielenia mu stosownych pouczeń przez sąd, z uświadomieniem konsekwencji upadku umowy. W ocenie Sądu nie ma jednak potrzeby udzielania takich wyjaśnień w każdej sprawie, szczególnie gdy stanowisko konsumenta, potwierdzające świadomość konsekwencji upadku umowy oraz braku woli akceptacji zawartych w umowie klauzul abuzywnych, zostało już jasno i stanowczo wyrażone. W sprawie stosowne oświadczenia w tym względzie zostały zawarte w piśmie powodów z 8 lipca 2022 r. Wprawdzie do akt sprawy nie złożono dowodu doręczenia tego pisma pozwanej, jednak wobec powoływanej okoliczności jego nadania, na zasadzie domniemania faktycznego, Sąd odwoławczy uznał, że można przyjąć, iż dotarło ono do adresata w tożsamym terminie, co analogiczne pismo skierowane do Sądu, tj. 11 lipca 2022 r. Na uzyskanie całkowitej pewności w tej mierze pozwoliło zapoznanie się pozwanej, zastępowanej przez zawodowego pełnomocnika, z treścią pisma podczas rozprawy 12 lipca 2022 r. W efekcie, w ocenie Sądu odwoławczego, zasadne było stwierdzenie, że w tej ostatniej dacie doszło do właściwego zakomunikowania pozwanemu bankowi przez powodów jako konsumentów ich woli co do braku akceptacji klauzul abuzywnych i sprzeciwu co do dalszego obowiązywania umowy. Sąd ad quem przyjął w konsekwencji, że wymagalność roszczeń powodów nastąpiła z dniem 12 lipca 2022 r. Pozwana od tego dnia nie powinna już mieć wątpliwości co do tego, że powodowie odmawiają potwierdzenia umowy i jest to odmowa ze świadomością skutków upadku umowy. Po tej dacie można by mówić o opóźnieniu w rozumieniu art. 481 § 1 k.c. Sąd odwoławczy podzielił jednak stanowisko prezentowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że wymagalność II CSKP 67/25 8 zobowiązania nie zachodzi, gdy dłużnik dysponuje zarzutem hamującym roszczenie wierzyciela, a takim zarzutem jest m.in. zarzut zatrzymania. Nie chodzi przy tym o samo ustawowe uprawnienie, ale faktyczne z niego skorzystanie. Skuteczne złożenie oświadczenia o skorzystaniu przez stronę z prawa zatrzymania wzajemnego świadczenia pieniężnego wyłącza opóźnienie w spełnieniu tego świadczenia. Od daty złożenia tego rodzaju oświadczenia w sposób pozwalający powodom na zapoznanie się z jego treścią odsetki od zasądzonych na rzecz powodów kwot nie mogły więc być przyznane. W konsekwencji, wobec tego, że powodowie najpóźniej 12 lipca 2022 r. zapoznali się z treścią oświadczenia o skorzystaniu przez pozwany bank z prawa zatrzymania, roszczenie dotyczące należności z tytułu odsetek nie mogło być uznane za zasadne w jakimkolwiek zakresie. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu drugiej instancji wnieśli powodowie, zaskarżając to orzeczenie w części, tj. co do punktu I w zakresie zmiany punktu drugiego wyroku Sądu pierwszej instancji poprzez oddalenie powództwa o zapłatę odsetek ustawowych za opóźnienie od kwot określonych w tym punkcie, tj. od kwot 63 285,57 zł oraz 39 039,86 CHF za okres od 19 maja 2017 r. do 12 lipca 2022 r. W skardze powodowie sformułowali zarzut naruszenia art. 481 § 1 i art. 455 w zw. z art. 3851 §1 i art. 58 § 1 k.c. oraz art. 6 i 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.Urz. UE z 1993 r., L 95, s. 29; dalej: „dyrektywa 93/13"). W oparciu o powyższy zarzut wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w punkcie I i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji, ewentualnie o zmianę tej części wyroku poprzez jego uchylenie w zakresie zmieniającym wyrok Sądu pierwszej instancji poprzez oddalenie powództwa o zapłatę odsetek ustawowych za opóźnienie od kwot 63 285,57 zł oraz 39 039,86 CHF za okres od 19 maja 2017 r. do 12 lipca 2022 r. Ponadto powodowie wnieśli o zasądzenie od pozwanej na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. II CSKP 67/25 9 Pozwana złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną powodów, wnosząc o oddalenie skargi oraz o zasądzenie od powodów na swoją rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Skarżący sformułowali zarzut naruszenia art. 481 § 1 i art. 455 w zw. z art. 3851 § 1 i art. 58 § 1 k.c. oraz art. 6 i 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 poprzez ich błędną wykładnię wyrażającą się w uznaniu, że termin na zwrot świadczenia nienależnego będącego skutkiem uznania umowy za nieważną na skutek stwierdzenia w niej postanowień niedozwolonych rozpoczyna się z dniem poinformowania konsumenta przez sąd o potencjalnych, negatywnych skutkach takiego upadku umowy i następczego potwierdzenia przez konsumenta zastosowania sankcji przewidzianej dla postanowienia niedozwolonego. Co do zasady dług z bezpodstawnego wzbogacenia (świadczenia nienależnego) jest długiem bezterminowym. Po upływie terminu spełniającego wymagania niezwłoczności w rozumieniu art. 455 k.c., dłużnik popada w opóźnienie, zaś wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia (art. 481 k.c.). Kwestia wymagalności roszczenia restytucyjnego kredytobiorcy była już rozważana przez Sąd Najwyższy (zob. uchwałę składu siedmiu sędziów SN mającą moc zasady prawnej z 7 maja 2021 r., III CZP 6/21; wyroki SN: z 16 lutego 2021 r., III CZP 11/20; z 9 września 2022 r., II CSKP 794/22, i z 25 maja 2023 r., II CSKP 989/22). W ocenie składu orzekającego Sądu Najwyższego o wymagalności odsetek decyduje wezwanie do zapłaty (art. 481 § 1 i art. 455 k.c.), a za takie uznać należy doręczenie pozwanemu odpisu pozwu. Powoduje to, że pozwany pozostaje w opóźnieniu z zapłatą od dnia następującego po dniu doręczenia pozwu. Data wymagalności roszczenia konsumenta przeciwko przedsiębiorcy, a więc i data rozpoczęcia biegu odsetek (art. 481 k.c.), nie może być uzależniona nie tylko od prawa zatrzymania, na które powołuje się przedsiębiorca, ale również od złożenia przez konsumenta oświadczenia w toku postępowania sądowego odnośnie do utrzymania skuteczności umowy zawierającej klauzule abuzywne. Niewłaściwą praktykę będzie zatem stanowiło zasądzenie roszczenia odsetkowego dopiero od II CSKP 67/25 10 daty wyrokowania. Nie można uznać, że dopiero „upadek” umowy stanowi podstawę do naliczenia odsetek przez konsumenta. Skoro nie może mieć zastosowania prawo zatrzymania, odsetki należą się konsumentowi na zasadach ogólnych (zob. np. wyrok SN z 30 lipca 2024 r., II CSKP 296/24). Odsetki należą się zatem konsumentowi na zasadach ogólnych (zob. w szczególności wyroki SN: z 30 lipca 2024 r., II CSKP 296/24; z 12 września 2024 r., II CSKP 505/24; postanowienia SN z 26 listopada 2024 r., I CSK 2826/24; z 24 stycznia 2025 r., I CSK 1636/24). W konsekwencji wezwanie skierowane do banku o zwrot uiszczonych na jego rzecz rat z powołaniem się na nieważność umowy lub abuzywność postanowień umownych spełnia wymagania wezwania, o którym mowa w art. 455 k.c. Stąd też wymagalność roszczeń konsumenta o zwrot świadczeń, które spełnił, a tym samym możliwość żądania przez niego odsetek za opóźnienie warunkuje wezwanie kredytobiorcy skierowane do banku (zob. wyrok SN z 20 września 2024 r., II CSKP 1094/23; postanowienie SN z 20 marca 2025 r., I CSK 2315/24). Sąd odwoławczy błędnie uznał, że o opóźnieniu banku w zwrocie nienależnego świadczenia spełnionego przez kredytobiorców-konsumentów można mówić dopiero po tym, jak kredytobiorcy złożą oświadczenie, iż są świadomi skutków prawnych związanych z uznaniem umowy kredytu za nieważną. Takie zapatrywanie pozostaje w sprzeczności z wykładnią dyrektywy 93/13 dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w postanowieniu z 3 maja 2024 r., C-348/23, BNP Paribas Bank Polska S.A. (ECLI:EU:C:2024:386). Trybunał wskazał, że art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 w kontekście stwierdzenia nieważności w całości zawartej z konsumentem przez umowy kredytu na zakup nieruchomości ze względu na to, że umowa ta zawiera nieuczciwy warunek, bez którego nie może ona dalej obowiązywać, wyklucza wykładnię, zgodnie z którą skutki prawne wiążące się ze stwierdzeniem nieważności umowy są uzależnione od złożenia przez konsumenta przed sądem oświadczenia, w którym wskaże, że nie wyraża zgody na utrzymanie w mocy tego warunku, a ponadto, że jest świadomy, z jednej strony, iż nieważność nieuczciwego warunku pociąga za sobą stwierdzenie nieważności umowy, a z drugiej strony – skutków tego II CSKP 67/25 11 stwierdzenia nieważności, oraz po trzecie, że wyraża zgodę na stwierdzenie nieważności umowy. Mając powyższe na względzie, uznać należało, że skarga kasacyjna powodów w zakresie roszczenia odsetkowego była uzasadniona, w konsekwencji czego Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c., w zakresie punktu I w części, w jakiej Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu Okręgowego i oddalił powództwo o zapłatę odsetek ustawowych za opóźnienie od zasądzonych w nim kwot za okres od 19 maja 2017 r. do 12 lipca 2022 r., oraz przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego. Beata Janiszewska [M.O.] [SOP] Tomasz Szanciło Kamil Zaradkiewicz