I PSK 143/22

na podstawie art. 3986 3 k.p.c. zwraca skargę kasacyjną wraz z aktami sprawy Sądowi Okręgowemu w Kaliszu w celu usunięcia dostrzeżonych braków: 1) wezwania pełnomocnika skarżącej do uiszczenia opłaty stosunkowej od skargi kasacyjnej (zwolnienie od kosztów sądowych przyznane powódce postanowieniem Sądu Rejonowego w Kaliszu z 24 kwietnia 2020 r. k. 155 nie obejmuje postępowania kasacyjnego; por. tezę pierwszą uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego zasady prawnej z 5 czerwca 2008 r., III CZP 142/07, OSNC 2008 nr 11, poz. 122, a do tej pory powódka nie zgłosiła wniosku o zwolnienie jej od kosztów sądowych w postępowaniu kasacyjnym); 2) wezwania pełnomocnika skarżącej do wyjaśnienia, czy skarży wyrok Sądu Okręgowego w Kaliszu w całości, jak zadeklarował na początku skargi kasacyjnej (czyli w stosunku do obydwu pozwanych Prokuratur Prokuratury Okręgowej w Sieradzu i Prokuratury Rejonowej w Wieluniu), czy też tylko w części obejmującej pozwaną Prokuraturę Rejonową w Wieluniu, która była pracodawcą powódki; a ponadto w celu wyjaśnienia: 3) na jakiej podstawie prawnej pełnomocnictwa do reprezentowania Prokuratury Rejonowej w Wieluniu udzieliła pełnomocnikowi procesowemu (radcy prawnemu P. N., który złożył odpowiedź na skargę kasacyjną k. 749-751) Prokuratura Okręgowa w Sieradzu (k. 752), w sytuacji, gdy w sprawach z zakresu prawa pracy pozwanym nie jest nigdy Skarb Państwa, tylko państwowa jednostka organizacyjna będąca pracodawcą (art. 460 1 k.p.c.), a ponadto do prokuratury rejonowej jako pracodawcy nie ma zastosowania art. 87 2 k.p.c., ponieważ prokuratura rejonowa nie jest przedsiębiorcą i nie ma osobowości prawnej (por. uchwałę Sądu Najwyższego z 28 października 1998 r., , OSNAPiUS 1999 nr 5, poz. 158, postanowienie Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2011 r., II UZ 29/11, LEX nr 1068052).