V KZ 24/26

V KZ 24/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik Dnia 22 lipca 2026 r. w sprawie A.M. oskarżonego z art. 212 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 lipca 2026 r., zażalenia oskarżyciela prywatnego G.K. na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego V Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 26 lutego 2026 r., sygn. akt WKK 2/26, o odmowie przyjęcia kasacji, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł utrzymać zaskarżone zarządzenie w mocy. [WB] UZASADNIENIE Prywatnym aktem oskarżenia wniesionym przez adwokata G.K., A.M. został oskarżony o popełnienie czynu z art. 212 § 1 k.k. i art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Postanowieniem z dnia 11 września 2025 r., sygn. akt V K 554/25, Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi, na posiedzeniu, na podstawie art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. umorzył postępowanie w sprawie uznając, że zarzucane oskarżonemu zachowania wyczerpują znamiona przestępstwa ściganego z V KZ 24/26 2 oskarżenia publicznego, co w konsekwencji oznacza, że w sprawie brak jest skargi uprawnionego oskarżyciela. Po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez oskarżyciela prywatnego, Sąd Okręgowy w Łodzi, postanowieniem z dnia 10 grudnia 2025 r., sygn. akt V Kz 951/25, utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy. W dniu 7 stycznia 2026 r. nadana została na poczcie sporządzona przez oskarżyciela prywatnego G.K. kasacja, w której zarzucono postanowieniu Sądu Okręgowego rażące naruszenie prawa w postaci obrazy przepisów art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. oraz art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 339 § 3 pkt 1 k.p.k. Zarządzeniem z dnia 26 lutego 2026 r., V WKK 2/26, Zastępca Przewodniczącego V Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Łodzi, na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. odmówił przyjęcia kasacji. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że z treści art. 519 k.p.k. wynika, że kasacja może być wniesiona od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie oraz od prawomocnego postanowienia sądu odwoławczego o umorzeniu postępowania i zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w art. 93a k.p.k. Skarżone kasacją orzeczenie nie należy do żadnej z wymienionych kategorii, co oznacza, iż środek zaskarżenia sporządzony przez oskarżyciela prywatnego jest niedopuszczalny z mocy prawa. Zarządzenie to zaskarżone zostało zażaleniem oskarżyciela prywatnego G.K., w którym zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 519 k.p.k. w zw. z art. 523 § 3 k.p.k. poprzez odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania w sytuacji, gdy przepis art. 523 § 3 k.p.k. wskazuje wprost, że kasację można wnieść na niekorzyść oskarżonego w razie umorzenia postępowania. W konsekwencji tego zarzutu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że większość argumentacji skarżącego, zawarta w uzasadnieniu zażalenia, nie odnosi się do istoty problemu, czyli do kwestii dopuszczalności kasacji w zaistniałym układzie procesowym. Wywody związane z trybem procedowania sądu oraz prawidłowością decyzji procesowej o umorzeniu postępowania nie mogą być przedmiotem rozważań Sądu V KZ 24/26 3 Najwyższego, bowiem w znacznej mierze stanowią one powtórzenie zarzutu kasacyjnego, chociaż rzecz sprowadza się do tego, czy nadzwyczajny środek zaskarżenia jest w ogóle dopuszczalny. Kwestii tej poświęcony jest wyłącznie ostatni akapit uzasadnienia zażalenia, który powtarza zarzut i sprowadza się do stwierdzenia, że dopuszczalność kasacji wynika z treści art. 523 § 3 k.p.k. Przepis ten stanowi, że kasację na niekorzyść można wnieść jedynie w razie uniewinnienia oskarżonego albo umorzenia postępowania. Regulacja ta stanowi ograniczenie dopuszczalności wniesienia kasacji od orzeczeń, od których ten nadzwyczajny środek zaskarżenia, stosownie do art. 519 k.p.k. służy stronie postępowania. Jak słusznie wskazano w zaskarżonym zarządzeniu, z art. 519 k.p.k. wynika, że stronie postępowania kasacja służy jedynie od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie i od postanowienia o umorzeniu postępowania i zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w art. 93a k.k. Oznacza to, że stronom kasacja nie służy m.in. od innych niż postanowienie o umorzeniu postępowania i zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w art. 93a k.k. prawomocnych postanowień sądu odwoławczego, choćby kończących postępowanie (ograniczenie to, rzecz jasna, nie dotyczy podmiotów szczególnych określonych w art. 521 k.p.k., gdyż mogą one wnosić kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu (zatem także postanowienia) kończącego postępowanie. W świetle powyższych uwag zaskarżone zarządzenie należało utrzymać w mocy, bowiem zażalenie oskarżyciela prywatnego okazało się oczywiście bezzasadne. [WB] [a.ł] V KZ 24/26 4