V KO 162/26

Sygn. akt V KO 162/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Kala Dnia 29 października 2026 r. w sprawie Ł.B. oskarżonego o czyn z art. 226 § 1 i 3 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 29 października 2026 r. wniosku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 21 września 2026 r., sygn. akt IX K 1014/24 o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 § 1 k.p.k. postanowił: przekazać powyższą sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Gnieźnie. [WB] UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 21 września 2026 r., sygn. akt IX K 1014/24, Sąd Rejonowy w Bydgoszczy, właściwy do rozpoznania sprawy zainicjowanej aktem oskarżenia skierowanym przeciwko Ł.B. o czyn z art. 226 § 1 i 3 k.k., na podstawie art. 37 k.p.k., zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie tej sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. W uzasadnieniu tego orzeczenia organ wnioskujący podał m.in., że pokrzywdzoną we wskazanej wyżej sprawie jest sędzia Sądu Rejonowego w Sygn. akt V KO 162/26 2 Bydgoszczy X.Y., a czyn zarzucony oskarżonemu pozostaje w związku z wykonywaniem przez pokrzywdzoną obowiązków służbowych. Zwrócił uwagę również na to, że adwokat wyznaczony do sprawowania funkcji obrońcy z urzędu złożył wniosek o zwolnienie go z tej funkcji wskazując, iż fakt zawodowych kontaktów z pokrzywdzoną (występowanie w charakterze pełnomocnika w sprawach, w których orzekała i orzeka pokrzywdzona), utrudnia zbudowanie z oskarżonym relacji opartej na wzajemnym zaufaniu. Ponadto sąd wnioskujący wskazał, że oskarżony wystąpił z powództwem cywilnym przeciwko sędziemu referentowi wyznaczonemu do rozpoznania niniejszej sprawy oraz innemu sędziemu orzekającemu w tym samym wydziale. W ocenie organu wnioskującego kumulacja opisanych wyżej okoliczności uzasadnia przekazanie niniejszej sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 § 1 k.p.k. Dalsze rozpoznawanie tej sprawy w Sądzie Rejonowym w Bydgoszczy mogłoby bowiem prowadzić do powstania racjonalnych wątpliwości co do zachowania zewnętrznych gwarancji bezstronności. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek zasługiwał na uwzględnienie. Nie ulega wątpliwości, że zaistniały w przedmiotowej sprawie, zreferowany również we wniosku o przekazanie, układ zaszłości faktycznych, może wywoływać tak u stron, jak i u zewnętrznych obserwatorów uzasadnione wątpliwości co zdolności Sądu Rejonowego w Bydgoszczy do obiektywnego rozpoznania sprawy. Pamiętać zaś należy, że pod pojęciem „dobro wymiaru sprawiedliwości”, użytym na gruncie przepisu art. 37 § 1 k.p.k., trzeba także rozumieć potrzebę ukształtowania (tak u stron, jak i w opinii społecznej) przekonania o obiektywnym działaniu sądów i ich bezstronności w rozpoznaniu każdej, choćby incydentalnej, sprawy. Co więcej, mając na uwadze także fakt, że sędzia będąca pokrzywdzoną pełni aktualnie obowiązki orzecznicze w Sądzie Okręgowym w Bydgoszczy (delegacja), konieczne jest spowodowanie nie tylko tego, by niniejszą sprawę rozpoznał inny równorzędny sąd, ale i tego, by sądem tym był sąd położony poza obszarem właściwości Sądu Apelacyjnego w Gdańsku. Tylko takie posunięcie jest w stanie zagwarantować przeprowadzenie postępowania w sposób wolny od podejrzeń co do braku bezstronności sędziów orzekających w sprawie, które to podejrzenia mogłaby wywołać już sama tylko świadomość istnienia wskazanych wyżej powiązań pomiędzy pokrzywdzoną a sądem orzekającym w sprawie. Jest ono również niezbędne do wywołania u zewnętrznych obserwatorów procesu przekonania, że wymiar Sygn. akt V KO 162/26 3 sprawiedliwości realizuje swoje konstytucyjne funkcje w sposób prawidłowy i w pełni niezawisły (por. postanowienie SN z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt V KO 66/10). Uwzględniając powyższe, Sąd Najwyższy przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Gnieźnie, dla którego jednostkami nadrzędnymi są Sąd Okręgowy w Poznaniu oraz Sąd Apelacyjny w Poznaniu. Kierując się powyższą argumentacją, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. [WB] [a.ł] Dariusz Kala