V KO 160/26

V KO 160/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz Dnia 4 listopada 2026 r. w sprawie M.P. skazanego z art. 148 § 1 k.k., w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 4 listopada 2026 r. po rozpoznaniu wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 1989 r., sygn. akt III KR 126/89, zmieniającym wyrok Sądu Wojewódzkiego Łodzi z dnia 5 kwietnia 1989 r., sygn. akt III K 8/89, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł odmówić przyjęcia wniosku skazanego M.P. o wznowienie postępowania. UZASADNIENIE M.P. został skazany wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dnia 5 kwietnia 1989 r., sygn. akt III K 8/89, zmienionym wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 1989 r., sygn. akt III KR 126/89, na karę 10 lat pozbawienia wolności. za czyn z art. 148 § 1 k.k. W toku przesłuchania w charakterze świadka, w dniu 11 sierpnia 2026 r., podczas składania zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa, M.P. złożył do protokołu wniosek o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie. V KO 160/26 2 Wniosek ten został przekazany Sądowi Najwyższemu do rozpoznania według właściwości. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 545 § 3 k.p.k. osobisty wniosek strony o wznowienie postępowania podlega wstępnej, formalnej kontroli w zakresie jego treści. W wypadku stwierdzenia, że świadczy ona o jego oczywistej bezzasadności, skazany nie jest wzywany do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez sporządzenie i podpisanie go przez adwokata lub radcę prawnego, a sąd nie uwzględnia wniosku o przyznanie obrońcy z urzędu, gdy strona o to wnioskuje. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. W złożonych w dniu 11 sierpnia 2026 r. zeznaniach M.P. zaprzeczył swojej odpowiedzialności za śmierć żony, E.P., a winą za zabójstwo obciążył rodzeństwo pokrzywdzonej: Z.F. i K.G. Nie przedstawił jednocześnie żadnych dowodów potwierdzających stawiane przez siebie tezy i podważających prawidłowość ustaleń faktycznych, poczynionych w postępowaniu zakończonym wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dnia 5 kwietnia 1989 r., sygn. akt III K 8/89, zmienionym wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 1989 r., sygn. akt III KR 126/89 Argumentacja wniosku nie nawiązuje do żadnej ze wskazanych w art. 540, 540a albo 540b k.p.k. przesłanek wznowienia. Tymczasem wznowienie postępowania to nadzwyczajny środek zaskarżenia, co oznacza, że obowiązują ściśle określone i restrykcyjne wykładane przesłanki jego stosowania. Jeżeli w danej sprawie nie zachodzi żadna z precyzyjnie wskazanych wyżej wymienionymi przepisami okoliczności, nie ma podstaw do skorzystania z tej instytucji, nawet jeżeli skazany ma subiektywne poczucie, że został potraktowany przez sąd niesprawiedliwie i jest niewinny. Warto wspomnieć, że przedmiotowy wniosek stanowi kolejną próbę doprowadzenia przez skazanego do wznowienia postępowania, w którym został uznany winnym zabójstwa żony. We wcześniejszych wnioskach M.P. podnosił tożsame kwestie, które nie zostały uznane przez Sąd Najwyższy za wystarczające podstawy wznowienia postępowania (por. postanowienia Sądu Najwyższego wydane w sprawach o sygn. akt III KO 53/94, II KO 11/18 i II KO 97/21). Tym bardziej zatem jego obecny wniosek, oparty na tych samych postawach, trzeba ocenić jako oczywiście bezzasadny. W konsekwencji należało, kierując się treścią art. 545 § 3 V KO 160/26 3 k.p.k., odmówić przyjęcia sporządzonego osobiście przez skazanego wniosku o wznowienie postępowania, bez wzywania go do usunięcia braków formalnych pisma. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. [WB} [a.ł] Eugeniusz Wildowicz