V KO 152/26

V KO 152/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 23 września 2026 r. SSN Jarosław Matras w sprawie zażalenia M.K. na postanowienie zatwierdzone przez prokuratora Bydgoszcz- Południe w dniu 30 marca 2026 r., w sprawie […], o odmowie wszczęcia śledztwa po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 23 września 2026 r. wniosku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 § 1 k.p.k. Prokuratury Rejonowej p o s t a n o w i ł sprawę o sygn. akt III Kp 372/26 przekazać do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Mogilnie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 3 września 2026 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy zwrócił się do Sądu Najwyższego o rozważenie przekazania w trybie art. 37 k.p.k. innemu sądowi równorzędnemu sprawy zainicjowanej zażaleniem M.K. na postanowienie z dnia 28 marca 2026 r. zatwierdzone przez prokuratora Prokuratury Rejonowej Bydgoszcz-Południe w dniu 30 marca 2026 r., w sprawie […] o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie o czyn z art. 231 § 1 k.k. W uzasadnieniu wniosku V KO 152/26 2 wskazano na charakter przedmiotowej sprawy, tj. fakt, że sprawa dotyczy zawiadomienia o przekroczeniu uprawnień przez jednego z sędziów orzekających w Sądzie Rejonowym w Bydgoszczy. Zdaniem sądu występującego z wnioskiem okoliczność ta przemawia za przekazaniem sprawy innemu sądowi równorzędnemu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek zasługiwał na uwzględnienie. Na wstępie trzeba wskazać, że przepis art. 37 § 1 k.p.k. ma charakter wyjątkowy, albowiem określa możliwość odstąpienia od rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy i przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu. Może to nastąpić, gdy przemawia za taką decyzją dobro wymiaru sprawiedliwości. Przyjmuje się, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga przekazania sprawy innemu równorzędnemu sądowi wtedy, gdy rozpoznanie sprawy w sądzie właściwym miejscowo mogłoby stwarzać w odbiorze postronnego obserwatora przekonanie o tym, iż sprawa będzie rozpoznana w sposób nieobiektywny. Nie trzeba przekonywać, że nie buduje pozytywnego obrazu wymiaru sprawiedliwości sytuacja, gdy oceny wydanego w sprawie orzeczenia nie dokonuje się przez pryzmat jego treści i przebiegu postępowania dowodowego, ale przez pryzmat okoliczności, które mają związek z samym sądem rozpoznającym sprawę i stronami postępowania. Bezsporne jest zatem, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga takiego procedowania, które nie będzie rodziło podejrzeń co do braku obiektywizmu i bezstronności sądu. Nie chodzi przy tym o każdy rodzaj takich podejrzeń oraz wątpliwości, ale o takie, które mogłyby się zrodzić u postronnego, niezainteresowanego osobiście sposobem rozstrzygnięcia danej sprawy, obserwatora takiego procesu, który przy tym posiada podstawową wiedzę o zasadach procesu i roli określonych organów procesowych. Przenosząc te uwagi w realia sprawy podkreślić należy, że okoliczności sygnalizowane we wniosku przez sąd właściwy, niewątpliwie mogłyby wywołać u takiego obserwatora wątpliwości co do bezstronnego i obiektywnego rozpoznania sprawy we właściwym sądzie. Jest rzeczą oczywistą, że w odbiorze społecznym, po rozpoznaniu przez sąd właściwy sprawy, która dotyczy potencjalnej możliwości prowadzenia postępowania karnego co do sędziego orzekającego w tym właśnie sądzie, mogłoby powstać przekonanie o braku bezstronności w prowadzonym V KO 152/26 3 postępowaniu odwoławczym. Mając zatem na uwadze dobro wymiaru sprawiedliwości i zastrzegając jednocześnie, że decyzja Sądu Najwyższego podjęta w tej sprawie, nie może być odebrana, jako potwierdzenie braku obiektywizmu czy zaufania do sędziów Sądu Rejonowego w Bydgoszczy, Sąd Najwyższy przekazał przedmiotową sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Mogilnie. [WB] [a.ł]