V KK 382/26

V KK 382/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 30 września 2026 r. SSN Marek Pietruszyński w sprawie O.L. i J.B. skazanych z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 30 września 2026 r. wniosku prokuratora o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 5 listopada 2025 r., sygn. II AKa 93/20 zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 30 września 2019 r., sygn. XIV K 294/17, na podstawie art. 532 § 1 i 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. W orzecznictwie Sądu Najwyższego prezentowany jest utrwalony pogląd, że wstrzymanie wykonania wyroku na podstawie art. 532 k.p.k., jest odstępstwem od zasady bezzwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń (art. 9 § 2 k.k.w.). Zastosowanie tej instytucji może więc nastąpić tylko wyjątkowo. Kontrola kasacyjna dotyczy bowiem prawomocnego wyroku sądu odwoławczego, a więc wyroku V KK 382/26 2 objętego domniemaniem prawidłowości ustaleń i trafności rozstrzygnięć w nim zawartych. Szczególne uprawnienie Sądu kasacyjnego wynikające z art. 532 k.p.k. wymaga potwierdzenia, że w sprawie zaistniały szczególne, nadzwyczajne względy nakazujące pozbawienia w tym trybie prawomocnego wyroku atrybutu wykonalności. Powodem ku temu może być zasadność argumentacji przedstawionej na poparcie zarzutów kasacji, stwarzająca wysokie prawdopodobieństwo wydania orzeczenia kasatoryjnego. Okoliczność ta musi być jednak dostrzegalna już „ na pierwszy rzut oka”, skoro procedowanie na podstawie art. 532 k.p.k. następuje przed merytorycznym rozpoznaniem kasacji. Gdy trafność zarzutów podniesionych w kasacji nie jest – na tym etapie – oczywista, samo zwrócenie się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku nie uzasadnia odstąpienia od wspomnianej na wstępie zasady bezzwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń. W kasacji prokurator zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego art. 30 k.k. przez rażąco niesłuszne uniewinnienie oskarżonych od popełnienia czynów kwalifikowanych z przepisów ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii na skutek nietrafnego uznania, że działali w usprawiedliwionej nieświadomości co do bezprawności tych czynów, przekroczenie granic wymiaru kary łącznej orzeczonej wobec O.L. oraz wewnętrzną sprzeczność wyroku sądu odwoławczego. We wniosku o wstrzymanie wykonania wyroku wnioskodawca akcentując słuszność zarzutów kasacyjnych, w tym zwłaszcza tego kwestionującego uwolnienie oskarżonych od odpowiedzialności karnej stwierdził, że brak wstrzymania wyroku spowoduje upadek zabezpieczenia majątkowego ustanowionego wobec oskarżonych w śledztwie. Podniósł również, że wstrzymanie wykonania wyroku zastopuje wszystkie skutki prawomocnego wyroku te niekorzystne jak i korzystne dla oskarżonych. Po rozważenie wniosku o wstrzymanie, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że na obecnym etapie postępowania trudno jednoznacznie uznać, aby istniała dostatecznie uzasadniona podstawa do twierdzenia, jakoby wniesiona przez prokuratora kasacja, mimo wielości postawionych zarzutów miała walor „oczywistej zasadności”, tzn. podniesione w niej zarzuty, w tym również ten V KK 382/26 3 skierowany przeciwko rozstrzygnięciu o uwolnieniu oskarżonych odpowiedzialności karnej oraz dostrzegalna niezręczność formalna popełniona przez sąd odwoławczy przy formułowaniu wyroku, przekonywały o trafności i skuteczności nadzwyczajnego środka zaskarżenia, bez potrzeby prowadzenia dalszych, pogłębionych rozważań prawnych. Niezależnie bowiem od tego, jak zasadność i skuteczność kasacji ocenia sam jej autor, rozstrzygnięcie w zakresie wniosku nie może pomijać wstępnej analizy materiałów przeprowadzonego postępowania instancyjnego. Ocena sposobu przeprowadzenia postępowania oraz zapatrywań wyrażonych przez sąd nie pozwala – przynajmniej na obecnym etapie procedowania - na wnioskowanie o nieprawidłowości prawomocnego wyroku. Z tych względów, Sąd Najwyższy uznał, że w tej sprawie nie zachodzą dostateczne podstawy do zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 k.p.k. Dlatego orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia. [WB] [r.g.]