V KK 268/26

V KK 268/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 24 września 2026 r. SSN Marek Pietruszyński w sprawie K.B. skazanego z art. 56 § 1 k.k.s. i art. 61 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. i art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.k.s. po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 24 września 2026 r. w trybie art. 535 § 3 k.p.k. kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 14 kwietnia 2025 r, sygn. V Ka 1173/24, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi z dnia 25 czerwca 2024 r., sygn. IV K 742/19, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł: oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, obciążając skazanego na rzecz Skarbu Państwa kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. [WB] UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi z dnia 25 czerwca 2024 r., sygn. IV K 742/19 K.B. został uznany za winnego popełnienia tego, V KK 268/26 2 że w okresie od stycznia 2009 r. do 28 marca 2011 r. w Ł., jako prowadzący działalność gospodarczą P. z/s w Ł., będąc podatnikiem podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych, działając w krótkich odstępach czasu z wykorzystaniem takiej samej sposobności, nierzetelnie prowadził księgi i podał nieprawdę w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT – 7 za poszczególne miesiące 2009 r. i 2010 r. złożonych do określonego urzędu skarbowego oraz w zeznaniach o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT – 36L w roku podatkowym 2009 i 2010, złożonych do kolejnego określonego urzędu skarbowego, przez zaniżenie podstawy opodatkowania stanowiącą wartość dokonanej sprzedaży poza ewidencją podatkową w konsekwencji nierzetelnego prowadzenia ksiąg podatkowych, przez co naraził podatek od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. i 2010 r. na uszczuplenie w kwocie łącznej 453.853 zł oraz podatek dochodowy od osób fizycznych za 2009 r. na uszczuplenie w kwocie łącznej 215.598 zł a za 2010 r. w kwocie łącznej 229.904 zł, przy czym łącznie te podatki zostały uszczuplone na kwotę 899.355 zł, co spowodowało uszczuplenie należności publicznoprawnej dużej wartości i uczynił sobie z popełnienia przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu w konsekwencji naruszenia określonych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, ustawy o podatku dochodowym, ustawy ordynacji podatkowej, czym wyczerpał dyspozycję art. 56 § 1 k.k.s. i art. 61 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.k.s. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to skazany został na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 700 stawek dziennych grzywny po 80 zł każda. Wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres próby 5 lat, oddając go w okresie próby pod dozór kuratora sądowego. Nadto nałożono na oskarżonego obowiązek uiszczenia uszczuplonej należności publicznoprawnej określonej co do wysokości w powołanych decyzjach Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. w całości w terminie 2 lat. Od tego wyroku apelację sformułował obrońca oskarżonego, podnosząc m.in. zarzut naruszenie prawa materialnego przez przyjęcie, że podanie nieprawdy w deklaracjach od podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. i 2010 r. oraz w zeznaniach o wysokości osiągniętego dochodu PIT - 36L za te lata V KK 268/26 3 stanowiło jeden czyn kwalifikowany jako czyn ciągły w rozumieniu art. 6 § 1 i 2 k.k.s., wniósł o uznanie, że czyny polegające na uszczupleniu podatku dochodowego stanowią dwa odrębne czyny, które ze względu na wysokość uszczuplenia uległy przedawnieniu. Sąd Okręgowy w Łodzi wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2025r., sygn. V Ka 1173/24 zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że nałożył na oskarżonego obowiązek uiszczenia uszczuplonej należności publicznoprawnej w wysokości 899.355 zł w terminie 2 lat, a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżony wyrok w mocy. Od tego wyroku obrońca skazanego wniósł kasację, w której podniósł naruszenie art. 439 § 1 pkt 9 w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 44 § 1 pkt 1 k.k.s., które to naruszenie było skutkiem rażącego naruszenia prawa materialnego w postaci naruszenia art. 6 § 1 i 2 k.k.s. w zw. z art. 56 § 2 k.k.s. gdyż przy prawidłowym zastosowaniu przepisów sąd powinien przyjąć, że czyny polegające na narażeniu na uszczuplenie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2009 i 2010 stanowią dwa odrębne czyny i z uwagi na wysokość uszczuplenia w dacie orzekania uległy przedawnieniu, co miało istotny wpływ na treść wyroku i co w konsekwencji doprowadziło do rażącego naruszenia prawa materialnego w postaci art. 1 § 1 k.k.s., art. 6 § 1 i 2 k.k.s. w zw. z art. 56 § 2 k.k.s. przez przyjęcie i powielenie błędu sądu pierwszej instancji, że podanie nieprawdy w zakresie podatku od towarów i usług oraz w zeznaniach dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych stanowi jeden czyn, w sytuacji gdy zeznania o podatku dochodowym składane są raz w roku do dnia 30 kwietnia, zaś deklaracje z tytułu podatku od towarów i usług składane są raz w miesiącu do 25 dnia każdego miesiąca, co oznacza, że nie spełnione są warunki wskazane w art. 6 § 2 k.k.s. w postaci działania w krótkich odstępach czasu, ponieważ ustawodawca za takie przyjmuje okres 6 miesięcy, co w konsekwencji powinno doprowadzić do stwierdzenia przedawnienia tych odrębnych czynów i umorzenia postępowania tym zakresie. Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W razie uznania, że skazany popełnił trzy czyny zabronione – odrębnie dla podatku od towarów i usług i odrębnie dla podatku dochodowego, wniósł o przyjęcie kwalifikacji z art. 56 § 2 k.k.s. dla tych V KK 268/26 4 ostatnich czynów oraz z uwagi na treść art. 44 § 1 pkt 1 k.k.s. o umorzenie postępowania w ich zakresie, w związku z czym obowiązek uiszczenia uszczuplonej należności publicznoprawnej powinien zostać ewentualnie orzeczony w niższej wysokości. Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna, co umożliwiało jej rozpoznanie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.. Słusznie podniesiono w odpowiedzi prokuratora na kasację, że zarzuty kasacji mimo redakcyjnego przeformowania stanowią powielenie zarzutu apelacyjnego, a Sąd Najwyższy jest nie uprawniony aby dokonać powtórnej analizy, w rzeczywistości apelacyjnej, orzeczenia zaskarżonego kasacją. Prowadziłoby to bowiem do naruszenia art. 519 k.p.k. Powielenie zarzutów apelacyjnych jest dopuszczalne wyjątkowo w razie przeniesienia do wyroku sądu ad quem takich uchybień sądu meriti, które powodują, że rażącym uchybieniem w zakresie prawa obciążony jest wyrok sądu odwoławczego. Powtarzanie argumentacji przytoczonej w apelacji w celu dokonania w postępowaniu kasacyjnym ponownej weryfikacji oceny ustaleń faktycznych, a do tego de facto zmierza kasacja proponując ponowną oceną okoliczności dokonywania składania deklaracji podatkowych w zakresie podatku od towarów i usług i podatku dochodowego, nie może być skuteczne w postępowaniu kasacyjnym. Analiza uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego wskazuje wprost, że odniósł się on szczegółowo do zarzutu dotyczącego uchybienia podniesionego w apelacji w postaci braku wyodrębnienia czynów dotyczących podatku dochodowego z przyjętego czynu ciągłego, mimo niespełnienia przez nie warunku z art. 6 § 2 k.k.s. i braku stwierdzenia w taki układzie faktyczno-prawnym przedawnienia tych czynów. Sąd odwoławczy zaakceptował ustalenia sądu pierwszej instancji, że skazany w latach 2009 i 2010 działał w sposób zaplanowany, w celu uszczuplenia należności publicznoprawnych i to zarówno w zakresie podatku od towarów i usług, jak też podatku dochodowego. Wskazał, że skazany był zobowiązany do składania V KK 268/26 5 comiesięcznych deklaracji w zakresie podatku od towarów i usług oraz odprowadzania stosownych zaliczek na poczet podatku dochodowego, a następnie złożenia rocznego oświadczenia o wysokości osiąganego dochodu. Z ustaleń wynikało, że skazany umyślnie i systematycznie przez zatajenie prawdziwej skali działalności, systematycznie podawał nieprawdę, czyniąc to z wykorzystaniem takiej samej sposobności, narażając należności publicznoprawne na uszczuplenia. Tym samym więc uszczuplenia w zakresie obu podatków stanowiły jedną, łączną konsekwencję zaplanowanego działania oskarżonego i realizację jednego planu, ukierunkowanego na dokonanie tych uszczupleń. Art. 6 § 2 k.k.s. wskazuje, że warunkiem uznania kilku zachowań za jeden czyn zabroniony jest jedynie to, aby były podjęte z tym samym zamiarem lub z wykorzystaniem takiej samej sposobności i w krótkich odstępach czasu (6 miesięcy) i nie jest wymagane aby pojedyncze zachowania dotyczyły tylko jednego rodzaju podatku. Skazany przecież w miesięcznych odstępach składał nieprawdziwe deklaracje w zakresie obu podatków i dodatkowo co roku nieprawdziwe zeznanie w zakresie podatku dochodowego. Skazany każdorazowo wykorzystywał tą samą sposobność – w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, zaniżał podstawę opodatkowania, przez podawanie nieprawdy w składanych deklaracjach podatku VAT i zeznaniach podatkowych o wysokości osiągniętego dochodu. Pomiędzy każdym z zachowań skazanego polegającym na uszczupleniu należności publicznoprawnych nie występował odstęp czasu powyżej 6 miesięcy. Słusznie w tej sytuacji sąd odwoławczy wskazał, że przyjęcie, że w tej sprawie doszło do realizacji 3 odrębnych czynów, nie znajdowało ontologicznej ani też prawnej podstawy. Z tych też powodów kasację oddalono jak oczywiście bezzasadną, obciążając skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. Z tych względów orzeczono jak w wyroku. [WB] [r.g.] V KK 268/26 6