V KK 207/26

V KK 207/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Pietruszyński Dnia 28 lipca 2026 r. w sprawie R. H. skazanego za przestępstwo z art. 252 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 28 lipca 2026 r. wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 16 października 2025 r., sygn. II AKa 15/25, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia 2 listopada 2023 r., sygn. II K 25/21, na podstawie art. 532 § 1 i 2 k.p.k. p o s t a n o w i ł nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE W motywach wniosku obrońca podniósł, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego kasacją wyroku w trybie art. 532 k.p.k. przemawia zasadność zarzutów kasacji i argumentacji wyrażonej na ich poparcie. W końcowym fragmencie wywodu kasacji obrona przyjęła, że „wstrzymanie wykonania kary do czasu rozpoznania kasacji pozostaje uzasadnione względami gwarancyjnymi, zasadą proporcjonalności oraz potrzebą zapewnienia realnej skuteczności nadzwyczajnego środka zaskarżenia”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek nie jest zasadny. V KK 207/26 2 W orzecznictwie Sądu Najwyższego prezentowany jest utrwalony pogląd, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku na podstawie art. 532 § 1 k.p.k., jest odstępstwem od zasady bezzwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń (art. 9 § 2 k.k.w.). Zastosowanie wspomnianej instytucji może więc nastąpić tylko wyjątkowo. Kontrola kasacyjna dotyczy bowiem prawomocnego wyroku sądu odwoławczego, a więc wyroku objętego domniemaniem prawidłowości ustaleń i trafności rozstrzygnięć w nim zawartych. Szczególne uprawnienie Sądu kasacyjnego wynikające z art. 532 k.p.k. wymaga potwierdzenia, że w sprawie zaistniały szczególne, nadzwyczajne względy nakazujące pozbawienie w tym trybie prawomocnego wyroku atrybutu wykonalności. Powodem ku temu może być zasadność argumentacji przedstawionej na poparcie zarzutów kasacji, stwarzająca wysokie prawdopodobieństwo wydania orzeczenia kasatoryjnego. Okoliczność ta jednak musi być dostrzegalna wprost „na pierwszy rzut oka”, skoro procedowanie w oparciu o art. 532 k.p.k. następuje przed merytorycznym rozpoznaniem kasacji. Gdy trafność zarzutów podniesionych w kasacji nie jest – na tym etapie – oczywista, samo zwrócenie się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku nie uzasadnia odstąpienia od wspomnianej na wstępie zasady bezzwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń (zob. m.in. post. SN z 9.02.2023 r., V KK 681/21). Na obecnym etapie postępowania nic nie wskazuje, jakoby wniesiona w imieniu skazanego kasacja miała walor „oczywistej zasadności”, tzn. podniesione w niej zarzuty przekonywały o trafności i skuteczności nadzwyczajnego środka zaskarżenia bez potrzeby prowadzenia pogłębionych rozważań. Niezależnie bowiem od tego, jak zasadność zarzutów kasacji postrzega sam jej autor, to zarzuty mające świadczyć o rażącym naruszeniu prawa, stanowią istotę i są wymogiem formalnym warunkującym w ogóle dopuszczalność tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Nie oznacza to więc, że samo ich wyartykułowanie jest równoznaczne z koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonego wyroku, korzystającego – jak już wspomniano – z domniemania trafności ocen i ustaleń stanowiących jego podstawę oraz zgodności z prawem. V KK 207/26 3 Gdyby miało być inaczej, to ustawodawca określiłby kasację jako środek zaskarżenia o charakterze bezwzględnie suspensywnym, co przecież nie ma miejsca. Dlatego rozstrzygnięcie w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku nie może pomijać – obok kasacji – także wstępnej analizy materiałów przeprowadzonego w sprawie postępowania instancyjnego. Ocena sposobu przeprowadzenia postępowania oraz zapatrywań wyrażonych przez orzekające w sprawie Sądy nie pozwala – przynajmniej na obecnym etapie procedowania – na wnioskowanie o nieprawidłowości prawomocnego wyroku, przynajmniej w kierunku zaproponowanym przez obrońcę. Nie można też pominąć, że również prokurator, w pisemnej odpowiedzi na kasację wniesioną w imieniu skazanego, postulował jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy uznał, że w sprawie niniejszej nie zachodzą dostateczne podstawy do zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Dlatego orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia. [J.J.] [r.g.]