IV KZ 40/26

IV KZ 40/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras Dnia 4 listopada 2026 r. w sprawie Ł.Ł. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 4 listopada 2026 r. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 3 lipca 2026 r., sygn. akt VI Ka 195/24, o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 12 lutego 2024 r., sygn. akt VI Ka 195/24 na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. p o s t a n o w i ł zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 3 lipca 2026 r., sygn. akt VI Ka 195/24, odmówiono przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 12 lutego 2024 r., sygn. akt VI Ka 195/24. Odmowę uzasadniono niedochowaniem przez skazanego 7 - dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do żądania sporządzenia na piśmie i doręczenie mu odpisu wyroku z uzasadnieniem. IV KZ 40/26 2 Powyższe postanowienie zaskarżył skazany. W osobistym zażaleniu skazany wskazał na fakt posiadania przez siebie środków pieniężnych pozwalających mu na opłacenie przesyłki, co wykluczało możliwość skorzystania przez niego z możliwości przesłania korespondencji na koszt administracji zakładu karnego. Wskazał jednak, że pomimo czynienia starań nie mógł w tym czasie zakupić znaczka pocztowego umożliwiającego mu wysyłkę korespondencji. Zakup ten, jak podał skazany, uzależniony jest od administracji zakładu karnego. Co prawda, w tym czasie wystawił listę na zakupy znaczka pocztowego, jednak wówczas nie otrzymał go. Próbował wysłać list urzędowy bez znaczka w terminie 7 dni jednak mu odmówiono z powodu posiadania funduszy na ten cel. Skazany w konkluzji wniósł o przyznanie mu obrońcy z urzędu oraz o przywrócenie terminu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne. Argumenty przedstawione przez skarżącego nie mogły skutecznie podważyć stanowiska sądu meriti i jego argumentacji zawartej w uzasadnieniu postanowienia, a odnoszącej się do kwestii oceny okoliczności będących przyczyną niedochowania przez skazanego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 12 lutego 2024 r., sygn. akt VI Ka 195/24. Rozpoznając sprawę po raz drugi, słusznie wskazano w postanowieniu, że wobec treści pisma nadesłanego przez Zakład Karny w C. (k. 1365) nie istniała żadna obiektywna przeszkoda w dochowaniu przez skazanego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Badanie zasadności wniosku o przywrócenie terminu do dokonania wskazanej czynności procesowej musi być poprzedzone ustaleniem, iż wniosek ten został złożony z zachowaniem terminu zawitego określonego w art. 126 § 1 k.p.k., tj. przed upływem siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej jego zgłoszenie. Jest to warunek formalny, którego niezachowanie powoduje, że wniosek taki stanowi czynność prawnie bezskuteczną w rozumieniu art. 122 § 1 k.p.k. i nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 26 stycznia 2005 r., sygn. akt III KZ 38/04, z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt III KZ 43/14). W zażaleniu skazanego nie wykazano w żaden IV KZ 40/26 3 sposób, że był on pozbawiony środków do złożenia wniosku w wymaganym terminie, a wobec treści informacji pozyskanej z zakładu karnego, sąd orzekający w tej sprawie miał pełne prawo uznać, iż w terminie wymaganym nie złożono wniosku o przywrócenie terminu. W takiej sytuacji powinno wprawdzie zostać wydane zarządzenie o uznaniu wniosku za bezskuteczny, ale fakt orzekania w tej sprawie w formie postanowienia nie skutkuje wadą, która prowadziłaby do uchylenia zaskarżonej decyzji. Nie znajdując zatem innych uchybień w toku postępowania Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W sytuacji, gdy przedmiotem kontroli odwoławczej Sądu Najwyższego była zasadność zaskarżonego orzeczenia pod kątem istnienia wszystkich podstaw odwoławczych, nie było zasadne wyznaczanie skazanemu obrońcy z urzędu. Z tych powodów orzeczono jak na wstępie. [WB] [a.ł]