IV KK 367/26

IV KK 367/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 29 września 2026 r. SSN Michał Laskowski na posiedzeniu bez udziału stron ( art. 532 § 3 k.p.k. ) po rozpoznaniu w dniu 29 września 2026 r., w sprawie M. S. skazanej za popełnienie czynu z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i in. wniosku obrońcy o wstrzymanie zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 30 marca 2026 r., sygn. akt II AKa 573/25 zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 27 sierpnia 2025 r., sygn. akt V K 169/24 p o s t a n o w i ł: wniosku nie uwzględnić UZASADNIENIE Prawomocny wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach został zaskarżony kasacją przez obrońcę M. S.. W kasacji, obok zarzutów bezwzględnej przyczyny odwoławczej oraz rażącej obrazy przepisów prawa procesowego obrońca, zamieścił także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Wniosek obrońcy na uwzględnienie nie zasługiwał. Zgodnie z regułą wyrażoną w art. 9 k.k.w. postępowanie wykonawcze wszczyna się bezzwłocznie po uprawomocnieniu się orzeczenia. Wstrzymanie IV KK 367/26 2 wykonania orzeczenia przewidziane w art. 532 § 1 k.p.k. ma charakter wyjątkowy. Do zastosowania tej szczególnej instytucji wymagane jest zaistnienie wyjątkowych względów pozwalających na ustalenie, że wykonanie danego wyroku przed rozpoznaniem kasacji mogłoby spowodować dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki. Istnienia takich względów w niniejszej sprawie obrońca M. S. nie wykazał. Nie uzasadniało zastosowania instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia wskazanie bezwzględnej przyczyny odwoławczej, gdyż, nie uprzedzając ostatecznego zakończenia postępowania kasacyjnego, nawet jeżeli zostanie stwierdzone, że na etapie procedowania Sądu Okręgowego doszło do jej wystąpienia, to w żadnej mierze nie przesądzało o tym, że M. S. nie popełniła zarzucanych jej dwóch czynów znęcania się fizycznego i psychicznego nad swoimi dziećmi (art. 207 § 1 k.k. i art. 207 § 1a k.k.) oraz spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu swojego męża (art. 156 § 1 pkt 2 k.k.) i że wymierzona jej kara 5 lat pozbawienia wolności nie powinna być wykonywana. Zaproponowane przez skarżącego rozwiązanie w postaci zamiany kary izolacyjnej na środki zapobiegawcze w postaci dozoru policji oraz zakazu opuszczania kraju połączonego z zatrzymaniem paszportu było nie do przyjęcia na obecnym etapie postępowania, które nie wymaga zabezpieczenia, gdyż wykonanie pięcioletniej kary pozbawienia wolności już rozpoczęto (art. 249 § 4 k.p.k.). Nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii zasadności kasacji, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że nie zachodzą wystarczające podstawy do zastosowania instytucji unormowanej w art. 532 § 1 k.p.k. i z tych względów postanowił jak na wstępie. [J.J.] [r.g.]