III KS 59/26

III KS 59/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski Dnia 14 października 2026 r. w sprawie D. G. skazanego za popełnienia czynu z art. 207 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535e § 1 k.p.k.), w dniu 14 października 2026 r. skargi Prokuratura Rejonowego dla miasta Rzeszów od wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 3 sierpnia 2026 r., sygn. akt III Ka 545/26, uchylającego wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 11 maja 2025 r., sygn. akt II K 759/25, i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania, p o s t a n o w i ł: 1. oddalić skargę; 2. obciążyć Skarb Państwa kosztami postępowania skargowego. [J.J.] UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Rzeszowie, wyrokiem z 3 sierpnia 2026 r., po rozpoznaniu apelacji obrońcy (kwestionował ustalenia faktyczne) i oskarżyciela publicznego (kwestionował wysokość kary), uchylił wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie z 11 III KS 59/26 2 maja 2025 r., mocą którego D. G. został uznany za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu zabronionego znęcania się nad żoną i trójką małoletnich dzieci a więc o czyn z art. 207 § 1 k.k. i skazany na karę 2 lat pozbawienia wolności i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Skargę od wyroku odwoławczego wniósł oskarżyciel publiczny, redagując zarzut rażącego naruszenia prawa procesowego polegającego na błędnym przyjęciu, że zachodzi konieczność przeprowadzenia przewodu sądowego na nowo i zażądał uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Skarga prokuratorska nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 539a § 3 k.p.k., skuteczność skargi od wyroku sądu odwoławczego, będącej nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, jest uzależniona od wykazania, że wydanie - na etapie postępowania apelacyjnego - orzeczenia kasatoryjnego naruszało art. 437 k.p.k., a zatem że nie zachodziła konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości lub nie zachodził wypadek określony w art. 454 k.p.k. albo że przy wydaniu tego orzeczenia wystąpiła bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 k.p.k. Zakres kontroli dokonywanej przez Sąd Najwyższy po wniesieniu skargi od wyroku sądu odwoławczego, o której mowa w art. 539a § 1 k.p.k., ogranicza się do zbadania, czy stwierdzone przez sąd odwoławczy uchybienie daje podstawę do wydania orzeczenia kasatoryjnego (zob. post. SN z 22 maja 2019 r., III KS 17/19). Analiza sprawy doprowadziła Sąd Najwyższy do stwierdzenia, że Sąd Okręgowy w Rzeszowie wywiązał się z powinności ciążących na nim z mocy art. 437 § 2 k.p.k. Mianowicie po rozpoznaniu dwóch apelacji, Sąd ten uznał, że postępowanie dowodowe w sprawie D. G. nacechowane zostało błędami o takiej wadze, że możemy tutaj mówić o rażącej niesprawiedliwości rozstrzygnięcia godzącej w zasadę rzetelności procesu, których nie wykazali autorzy zwykłych środków odwoławczych. W niniejszej sprawie Sąd odwoławczy ustalił brak reprezentacji jednego z małoletnich pokrzywdzonych oraz odnotował zaniechanie zawiadomienia o wniesionej apelacji dwóch pozostałych małoletnich reprezentowanych przez pełnomocnika, jak i nie doręczenie temu pełnomocnikowi odpisu tej apelacji. Sąd Najwyższy w pełni zaaprobował stanowisko, że wykryte błędy, w szczególności nie respektowanie obowiązku, o którym mowa w art. 51 k.p.k., III KS 59/26 3 spowodowały konieczność wydania wyroku kasatoryjnego, gdyż wbrew twierdzeniu prokuratora, to stwierdzone uchybienie spowodowało konieczność przeprowadzenia na nowo całego materiału dowodowego, a takie procedowanie – na co zwrócił uwagę Sąd odwoławczy – nie mieści się w ramach uzupełnienia postępowania dowodowego. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia (art. 539e § 2 k.p.k.). [J.J.] [a.ł]