Sygnatura
III KO 175/26
postanowienie SN III KO 175/26
- Izba
- Izba Karna
- Data orzeczenia
- 20 sierpnia 2026
Treść rozstrzygnięcia
<!DOCTYPE html> III KO 175/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 20 sierpnia 2026 r. SSN Włodzimierz Wróbel w sprawie P. P. skazanego za czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 2 k.k. w zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. w zb. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 20 sierpnia 2026 r. wniosku skazanego o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 21 grudnia 2004 r., sygn. akt II AKa 547/04, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 7 maja 2004 r., sygn. akt III K 195/03 na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. postanowił: odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności. UZASADNIENIE W dniu 30 lipca 2026 r. do Sądu Najwyższego wpłynęło kolejne pismo skazanego P.P. , zatytułowane „wniosek”, w którym skazany zwrócił się o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 21 grudnia 2004 r., sygn. akt II AKa 547/04, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 7 maja 2004 r., sygn. akt III K 195/03, którym skazany został uznany za winnego usiłowania III KO 175/26 2 zabójstwa W. B. w związku z usiłowaniem rozboju przy użyciu niebezpiecznego narzędzia i skazany na karę 25 lat pozbawienia wolności, w warunkach powrotu do przestępstwa z art. 64 § 2 k.k. We wniosku skazany podniósł, że został przymuszony przez funkcjonariusza Policji do złożenia określonej treści wyjaśnień, w zamian obiecywano mu łagodniejszą kwalifikację czynu (z art. 156 § 1 k.k.) i karę do 8 lat pozbawienia wolności; wskazał, że sprawcą czynu mógł być świadek J. B. ; domagał się przeprowadzenia badania poligraficznego, na które wcześniej nie wyrażono zgody; kwestionował wiarygodność zeznań świadków, w tym podnosił, że świadkowie S. F. k i J. B. byli w dniu zatrzymania nietrzeźwi; wskazywał na brak jego odcisków palców na narzędziu przestępstwa oraz na niepobranie odcisków i wymazów spod paznokci od innych osób; kwestionował wreszcie zastosowanie wobec niego instytucji powrotu do przestępstwa z art. 64 § 2 k.k., twierdząc, że przepis ten nie ma zastosowania do zbrodni. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek skazanego P. P. jest oczywiście bezzasadny, co skutkuje rozstrzygnięciem o odmowie jego przyjęcia bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, w trybie art. 545 § 3 k.p.k. Instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, który daje podstawę do wzruszenia prawomocnego orzeczenia wyłącznie w razie zaistnienia przesłanek ściśle określonych w ustawie, wymienionych w przepisach art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k. oraz art. 542 § 3 k.p.k. Przepis art. 545 § 3 k.p.k. przewiduje możliwość odmowy przyjęcia wniosku niepochodzącego od podmiotu wymienionego w art. 545 § 2 k.p.k. bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku wynika jego oczywista bezzasadność, w szczególności gdy odwołuje się on do okoliczności, które były już przedmiotem rozpoznania w postępowaniu o wznowienie postępowania, ale także wówczas, gdy żadna ze wskazanych we wniosku okoliczności nie mieści się w ustawowym katalogu przesłanek wznowienia. Rozpoznawany wniosek jest już drugim wnioskiem skazanego o wznowienie tego samego postępowania. Postanowieniem z dnia 20 marca 2024 r., sygn. akt III KO 24/24, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia wcześniejszego wniosku skazanego wobec jego oczywistej bezzasadności, odnosząc się szczegółowo do III KO 175/26 3 podnoszonych już wówczas zarzutów: przesłuchania świadków będących pod wpływem alkoholu, niemożności przesłuchania pokrzywdzonej z uwagi na jej stan psychofizyczny, sugerowanego wpływu Policji na treść wyjaśnień skazanego oraz jego wniosku o badanie poligraficzne. Sąd Najwyższy ustalił wówczas i podtrzymuje tę ocenę, że podstawą ustaleń faktycznych nie były zeznania świadków złożone w stanie nietrzeźwości - S. F. k i J. B. , choć w dniu zdarzenia rzeczywiście znajdowali się pod wpływem alkoholu, zostali przesłuchani dopiero następnego dnia, a to te zeznania, złożone również w toku postępowania sądowego, stanowiły podstawę ustaleń Sądu I instancji; że przesłuchanie pokrzywdzonej nie było możliwe z uwagi na jej stan zdrowia, mimo podjętej w postępowaniu przygotowawczym bezskutecznej próby; że w organizmie skazanego w czasie zdarzenia nie stwierdzono ani alkoholu, ani środków odurzających; że twierdzenia skazanego o wpływaniu przez funkcjonariuszy Policji na treść jego wyjaśnień były przedmiotem analizy Sądu I instancji; oraz że przeprowadzenie w tej sprawie badania poligraficznego byłoby niedopuszczalne w świetle art. 192a k.p.k. Wszystkie te okoliczności skazany powołuje ponownie w rozpoznawanym obecnie wniosku, nie przedstawiając przy tym żadnego nowego argumentu ani nowego dowodu, którego nie mógłby powołać - i którego rzeczywiście nie powołał - już we wcześniejszym wniosku rozpoznanym w sprawie III KO 24/24. Powtórzenie wobec tego samego prawomocnego orzeczenia identycznych zarzutów, uprzednio już ocenionych przez Sąd Najwyższy jako oczywiście bezzasadne, samo w sobie uzasadnia zastosowanie trybu z art. 545 § 3 k.p.k. Nowym elementem obecnego wniosku jest jedynie akcentowanie braku odcisków palców skazanego na narzędziu przestępstwa (tłuczku do mięsa) oraz niepobrania śladów daktyloskopijnych i wymazów spod paznokci od innych osób, a także zarzut niedopuszczalności zastosowania wobec niego instytucji powrotu do przestępstwa z art. 64 § 2 k.k. do zbrodni. Żadna z tych okoliczności nie stanowi podstawy wznowienia postępowania w rozumieniu art. 540, art. 540a lub art. 540b k.p.k. Z akt sprawy, w tym z treści wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 7 maja 2004 r., wynika wprost, że wśród dowodów rzeczowych zwróconych skazanemu po prawomocnym zakończeniu postępowania znajdowały się m.in. rękawiczki skórkowe, co czyni zrozumiałym brak śladów daktyloskopijnych skazanego na III KO 175/26 4 użytym narzędziu i pozbawia ten argument znaczenia dowodowego, jakie usiłuje mu nadać skazany. Kwestia zakresu przeprowadzonych czynności daktyloskopijnych była już przy tym częścią materiału dowodowego ocenionego przez sądy obu instancji w postępowaniu rozpoznawczym i nie stanowi nowego, nieznanego wcześniej faktu lub dowodu w rozumieniu art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k. Chybiony jest również zarzut niedopuszczalności zastosowania art. 64 § 2 k.k. Wbrew twierdzeniu skazanego, przepis ten nie zawiera żadnego wyłączenia jego stosowania do zbrodni - odnosi się on do sprawcy uprzednio skazanego za przestępstwo umyślne popełnione z użyciem przemocy lub groźby jej użycia, który w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej roku kary pozbawienia wolności ponownie popełnia umyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu, przestępstwo określone w art. 197-203 k.k. lub przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby jej użycia, niezależnie od tego, czy nowo popełnione przestępstwo stanowi występek, czy zbrodnię - do takich zaś należy zbrodnia usiłowania zabójstwa przypisana skazanemu. Niezależnie od tego, zarzut błędnej kwalifikacji prawnej czynu, nawet gdyby okazał się trafny, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania określonej w rozdziale 56 k.p.k., lecz mógłby ewentualnie stanowić podstawę kasacyjną w rozumieniu art. 523 § 1 k.p.k., co jednak pozostaje bez znaczenia dla oceny zasadności rozpoznawanego wniosku. Konkludując, skazany nie wskazał żadnych okoliczności, które w świetle regulacji art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k. oraz art. 540b k.p.k. uzasadniałyby przeprowadzenie postępowania wznowieniowego, a wniosek w istocie stanowi powtórzenie zarzutów już prawomocnie ocenionych przez Sąd Najwyższy w sprawie III KO 24/24 jako oczywiście bezzasadne. Sąd Najwyższy nie dopatrzył się również podstaw do rozważenia wznowienia postępowania z urzędu na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. [J.J.] [a.ł] III KO 175/26 5
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Informacje o sprawie
- Typ dokumentu
- postanowienie SN
- Jednostka
- Izba Karna Wydział III
- Sędziowie
- SSN Włodzimierz Wróbel
Powiązane dokumenty
Źródło urzędowe: Sąd Najwyższy