III CZ 208/26

III CZ 208/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Władysław Pawlak 6 listopada 2026 r. po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 6 listopada 2026 r. w Warszawie zażalenia S.R. na postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnowie z 12 czerwca 2026 r., I Ca 678/24 (WSC 10/26) w sprawie z wniosku Prokuratora Rejonowego w Bochni z udziałem S.R., H.R. i Skarbu Państwa – […] oraz K. o zasiedzenie nieruchomości, odrzuca zażalenie. III CZ 208/26 2 UZASADNIENIE Postanowieniem z 12 czerwca 2026 r. Sąd Okręgowy w Tarnowie odrzucił skargę kasacyjną uczestniczki H.R. od postanowienia tego Sądu z 30 grudnia 2025 r. oddalającego apelację wnioskodawcy i uczestniczki H.R. od postanowienia Sądu Rejonowego w Bochni z 23 sierpnia 2024 r. oddalającego wniosek o zasiedzenie. Od powyższego postanowienia zażalenie wniósł uczestnik S.R., przy czym z naruszeniem tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 871 § 1 i 2 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, chyba że strona lub jej pełnomocnik jest sędzią, prokuratorem, notariuszem albo profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych. Uczestnik nie wykazał, że posiada tego rodzaju kwalifikacje prawnicze (zdolność postulacyjna), a w konsekwencji wniesione zażalenie jest dotknięte nieusuwalnym brakiem formalnym, skutkującym odrzuceniem środka odwoławczego, bez wzywania do uzupełnienia tego braku i bez możliwości jego usunięcia. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., art. 398²¹ k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. [PG] [a.ł]