III CZ 198/26

III CZ 198/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Jacek Grela 28 października 2026 r. po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 28 października 2026 r. w Warszawie zażalenia B. L. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 10 czerwca 2025 r., V WSC 51/25, w sprawie z powództwa B. L. przeciwko A. Z. o ochronę dóbr osobistych, oddala zażalenie. [S.J.] III CZ 198/26 2 UZASADNIENIE Wyrokiem z 19 lutego 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie, w sprawie z powództwa B. L. przeciwko A. Z. o ochronę dóbr osobistych, w punkcie pierwszym oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 10 sierpnia 2024 r. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony powódce 3 kwietnia 2025 r. 9 kwietnia 2025 r. B. L. wniosła osobiście skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia - wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie. Postanowieniem z 10 czerwca 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie odrzucił skargę powódki. Powyższe orzeczenie zaskarżyła zażaleniem powódka, zarzucając naruszenie: 1. art. 871 § 1 k.p.c. przez jego niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi z 9 kwietnia 2025 r. w sytuacji, w której brak było podstaw do podjęcia takiej decyzji, co w konsekwencji skutkowało naruszeniem art. 45 ust. 1 Konstytucji RP; 2. art. 4266 § 3 k.p.c. przez jego błędne zastosowanie, podczas gdy przepis ten nie istnieje, co miało wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało odrzuceniem przedmiotowej skargi. We wnioskach skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do merytorycznego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie okazało się nieuzasadnione. Sąd Apelacyjny prawidłowo uznał, że w przypadku wnoszenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, obowiązuje tzw. przymus adwokacko-radcowski. Strona nie może osobiście wnieść takiej skargi. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie wyrażono już pogląd, że sporządzenie środka zaskarżenia do Sądu Najwyższego osobiście przez stronę pozbawioną zdolności postulacyjnej jest dotknięte brakiem nieusuwalnym skutkującym odrzuceniem tego środka jako niedopuszczalnego, bez wzywania od III CZ 198/26 3 uzupełnienia tego braku i bez możliwości jego usunięcia samodzielnie przez stronę lub jej pełnomocnika (zob. postanowienia SN: z 14 lipca 2006 r., II CZ 45/06; z 6 listopada 2008 r., III CZ 35/08; z 21 września 2011 r., I CZ 59/11; z 14 stycznia 1997 r., I CZ 23/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 77; z 23 lutego 2012 r., V CZ 132/11). Z kolei, gdy chodzi o zarzut naruszenia art. 4266 § 3 k.p.c., to a priori był on chybiony, ponieważ wprawdzie ww. przepis rzeczywiście nie występuje w Kodeksie postępowania cywilnego, to jednak jego wskazanie wynikało z oczywistej omyłki pisarskiej, co zostało dostrzeżone przez Sąd i sprostowane w postanowieniu z 10 grudnia 2025 r. przez powołanie prawidłowej podstawy prawnej, tj. art. 4246 § 3 k.p.c. Z przedstawionych powodów orzeczono, jak w sentencji, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 1 i § 3 k.p.c. Jacek Grela [S.J.] [a.ł]