Sygnatura
II KK 318/26
postanowienie SN II KK 318/26
- Izba
- Izba Karna
- Data orzeczenia
- 11 sierpnia 2026
Treść rozstrzygnięcia
<!DOCTYPE html> II KK 318/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 11 sierpnia 2026 r. SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2026r. w sprawie D.D. skazanego za przestępstwo z art. 278§1 k.k. w zw. z art. 64 k.k. i inne z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 24 lutego 2026r., sygn. akt II Ka 13/26, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 27 października 2025r., sygn. akt II K 874/23 postanowił: 1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu oczywistym. Podniesiono w niej zarzut naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 410 k.p.k. w zw. z art. 5§2 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. Przypomnienia jednak wymaga, że w niniejszym postępowaniu Sąd Odwoławczy ograniczył swoje orzeczenie do utrzymania w mocy wyroku Sądu I instancji. Sąd ten zatem nie dokonywał samodzielnej, oderwanej od tej poczynionej przez Sąd meriti, oceny materiału II KK 318/26 2 dowodowego, a co za tym idzie, nie mógł naruszyć wskazanych w zarzucie przepisów. Przypomnienia w tym miejscu wymaga, że zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. podnoszony może być tylko wówczas, gdy sąd odwoławczy czynił samodzielne ustalenia faktyczne, co w niniejszej sprawie nie miało to miejsca. Art. 5§2 k.p.k. dotyczy wątpliwości, które ma i nie jest w stanie rozstrzygnąć sąd rozpoznający sprawę, nie zaś wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd. Z kolei art. 410 k.p.k. nie ma zastosowania do postępowania odwoławczego, ponieważ to nie dowody ujawnione przed Sądem II Instancji stanowiły podstawę rozstrzygnięcia tego sądu. Co więcej, podnoszenie zarzutu obrazy jednocześnie art. 5§2 k.p.k. i art. 7 k.p.k. nie jest zabiegiem prawidłowym, bowiem o naruszeniu przepisu art. 5§2 k.p.k. można mówić dopiero wtedy, gdy mimo przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący i poddania ujawnionych na rozprawie dowodów ocenie zgodnie z regułami wskazanymi w art. 7 k.p.k., pozostaną nadal wątpliwości, które nie zostały rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego. Natomiast jeśli z materiału dowodowego wynikają różne wersje przebiegu zdarzenia, to nie jest to równoznaczne z istnieniem wątpliwości w rozumieniu art. 5§2 k.p.k., bo w takim wypadku zastosowanie będzie miała reguła wyrażona w art. 7 k.p.k. - zasada swobodnej oceny dowodów. Trudno jest ponadto wywnioskować na podstawie uzasadnienia kasacji, by intencją skarżącego było postawienie zarzutu naruszenia przez Sąd Odwoławczy art. 433§2 k.p.k., polegającego na nieprawidłowym rozpoznaniu zarzutów apelacji. Gdyby jednak uznać, że taki właśnie cel przyświecał skarżącemu, odnieść by to można było jedynie do okoliczności związanych z nienależytą oceną materiału dowodowego przez Sąd I instancji (zarzut z pkt 1 lit. a apelacji), a zatem z pominięciem kwestii ewentualnego naruszenia w toku postępowania przepisów art. 171§1 k.p.k., art. 173§1 k.p.k. i art. 183§1 k.p.k. (który de facto dotyczył działania funkcjonariuszy Policji na etapie postępowania przygotowawczego, nie zaś sądów rozpoznających sprawę). Zasadnicze wątpliwości skarżącego dotyczą zeznań świadka P.Ś., jego stanu świadomości w czasie przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym II KK 318/26 3 oraz okazania mu w toku tegoż, zrzutu ekranu wykonanego podczas oględzin płyty z monitoringiem, a także dokonanej przez Sąd I instancji oceny zeznań M.C., który na tym samym zrzucie ekranu rozpoznał P.Ś., nie zaś D.D. Analiza motywów pisemnych orzeczenia Sądu II instancji nakazuje jednak uznać, że Sąd ten odniósł się do wymienionej problematyki w sposób jasny, niebudzący wątpliwości natury logicznej ani też niesprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. W sprawie wzięto pod uwagę, że świadek P.Ś. był w trakcie pierwszego przesłuchania w sprawie osobą uzależnioną, w trakcie terapii metadonem. W sprawie powołano z tego powodu biegłego psychologa, który nie stwierdził występowania dysfunkcji z sferze zdolności świadka do czynienia, zapamiętywania i relacjonowania spostrzeżeń. I choć w istocie w opinii tej biegła stwierdziła, że w czasie przesłuchania świadek doświadczał miernie nasilonych objawów abstynencyjnych, mogących wpływać na koncentrację, uwagę i podatność na sugestie, to jednak jednoznacznie wywnioskowała ona również, że przeprowadzone badania nie ujawniły deficytów poznawczych, które mogły zaburzać procesy spostrzegania, zapamiętywania i odtwarzania spostrzeżeń. Okoliczności te wziął pod uwagę Sąd I instancji (str. 8-9 motywów pisemnych orzeczenia), jak również Sąd Odwoławczy. Mając na uwadze opinię biegłego psychologa, a także postawę obu sądów orzekających w sprawie, przejawiającą się w analizie okoliczności mogących mieć wpływ na świadomość świadka czy swobodę jego wypowiedzi, uznać należało, że kwestia ta została potraktowana z należytą ostrożnością, zaś wyciągnięte wnioski odnośnie do wiarygodności i wartości dowodowej tych zeznań posiadały solidną podstawę. Na akceptację zasługują także rozważania Sądu Odwoławczego dotyczące rozpoznania skazanego na nagraniu z monitoringu. Choć w istocie jakość tego nagrania uniemożliwiała biegłemu z zakresu antroposkopii dokonanie badań porównawczo-identyfikacyjnych, to jednak nie uniemożliwiało to dokonania samodzielnej identyfikacji skazanego przez Sąd. Doszło do tego nie tylko w drodze zapoznania się z wizerunkiem D.D. przez organy procesowe podczas wideokonferencji, ale też w drodze analizy sporządzonego materiału porównawczego, na którym Sąd Rejonowy dostrzegł tatuaże na górnych II KK 318/26 4 kończynach oskarżonego, które odpowiadały tym uwidocznionym na materiale z monitoringu. I nawet, jeżeli rozpoznania tego nie można było dokonać „ponad wszelką wątpliwość”, to poszlaka ta wpisuje się w ciąg pozostałych poszlak wskazujących na D.D. jako sprawcę kradzieży. Sąd II instancji właściwie rozważył także kwestie związane z zeznaniami świadka M.C. W istocie bowiem świadek ten rozpoznał na utrwalonych zdjęciach z monitoringu P.Ś., rzecz jednak w tym, że poczynił to wyłącznie na podstawie jego fryzury. Stanowisko to było zresztą odosobnione, bowiem P.Ś. rozpoznał w okazanym mu wizerunku ponad wszelką wątpliwość D.D. – osobę znaną mu osobiście od dawna, którą miał okazję niejednokrotnie obserwować na żywo, a jego rozpoznanie podzieliły sądu obu instancji. Podsumowując, uznać należy, że rozważania Sądu Okręgowego cechuje rzeczowość i logika. Sąd ten, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, wykazał łańcuch poszlak, który jednoznacznie wskazywał na sprawstwo D.D. Omówił on ponadto wszystkie zarzuty apelacyjne i wykazał, dlaczego nie zostały one uwzględnione w toku kontroli odwoławczej. Z tych też przyczyn uznać należało, autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się jakiegokolwiek uchybienia o charakterze rażącego naruszenia prawa, a tym bardziej takiego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia i które winno skutkować orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym. Dlatego też wywiedzioną kasację należało uznać za bezzasadną w stopniu oczywistym. Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną, zwolniono od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. [WB] [r.g.] II KK 318/26 5
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Informacje o sprawie
- Typ dokumentu
- postanowienie SN
- Jednostka
- Izba Karna Wydział II
- Sędziowie
- SSN Jerzy Grubba
Powiązane dokumenty
Źródło urzędowe: Sąd Najwyższy