II KK 170/26

II KK 170/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Kołodziejski Dnia 9 września 2026 r. w sprawie P.W. skazanego z art. 286 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 9 września 2026 r., wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 21 października 2025 r., sygn. akt IX Ka 900/25, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie z dnia 18 marca 2025 r., sygn. akt III K 929/23, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE Do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja obrońcy skazanego P.W., który wyrok sądu odwoławczego zaskarżył w całości na korzyść strony, którą reprezentuje, zarzucając rażącą obrazę (poniżej pisownia oryginalna – uwaga SN): 1. „art. 325b § 1 pkt. 1 i 3 kpk w zw. z art. 449 § 2 kpk w zw. z art. 29 § 1 kpk w zw. z art. 439 § 1 pkt. 2 kpk, w zw. z art. 77 §1 pkt. 1 i 2 oraz § 8 usp, w zw. z art. 440 kpk w zw. z art. 6 kpk w zw. z art. 440 kpk w zw. z art. 5 § 2 kpk w zw. II KK 170/26 2 z art. 42 ust. 2 i 3 Konstytucji RP w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 EKPCz w zw. z art. 2 protokołu 7 do EKPCz w zw. z art. 32 Konstytucji RP w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez rozpoznanie apelacji w składzie 1 sędziego (…)”; 2. „art. 439 § 1 pkt. 2 kpk, w zw. z art. 77 § 1 pkt. 1 i 2 oraz § 8 usp, w zw. z art. 440 kpk w zw. z art. 6 kpk w zw. z art. 440 kpk w zw. z art. 5 § 2 kpk w zw. z art. 42 ust. 2 i 3 Konstytucji RP w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 EKPCz w zw. z art. 2 protokołu 7 do EKPCz w zw. z art. 32 Konstytucji RP w zw. z art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE poprzez brak rozpoznania sprawy przez Sąd, a przez sędziów nie tworzących Sądu (…)”; 3. „art. 353 § 1 i 2 kpk art. 433 § 1 i 2 kpk, w zw. z art. 457 § 3 kpk w zw. z art. 438 kpk, w zw. z art. 447 § 1 kpk w zw. z art. 6 kpk w zw. z art. 440 kpk w zw. z art. 5 § 2 kpk w zw. z art. 42 ust. 2 i 3 Konstytucji RP w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 EKPCz w zw. z art. 2 protokołu 7 do EKPCz w zw. z art. 32 Konstytucji RP w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że rozprawa może być odroczona tylko z uwagi na niezachowanie 7 dni przed jej terminem (…)”; 4. „art. 433 § 1 i 2 kpk, w zw. z art. 457 § 3 kpk art. 439 pkt 4 kpk w zw. z art. 25 § 1 pkt. 2 kpk w zw. z art. 6 ust. 1 i 3 EKPCz w zw. z art. 42 ust. 1, 2 i 3 oraz 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez rozpoznanie sprawy przez Sąd Rejonowy, gdzie wartość oszustwa przypisanego przez Sąd w ramach pkt. III wyroku przekracza 200 000 zł, a sama konstrukcja art. 12 kk jest zastosowana niekonsekwentnie (…)”; 5. „art. 433 § 1 i 2 kpk, w zw. z art. 457 § 3 kpk w zw. z art. 438 kpk, w zw. z art. 447 § 1 kpk w zw. z art. 6 kpk w zw. z art. 440 kpk w zw. z art. 5 § 2 kpk w zw. z art. 42 ust. 2 i 3 Konstytucji RP w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 EKPCz w zw. z art. 2 protokołu 7 do EKPCz w zw. z art. 32 Konstytucji RP w zw. z art. 2 Konstytucji RP (…)”; 6. „art. 2 § 1 pkt. 2 i § 2 kpk w zw. z art. 410 kpk w zw. z art. 4 kpk, w zw. z art. 7 kpk w z. zw. z art. 6 kpk oraz z w zw. z art. 5 § 2 kpk w zw. z art. 433 § 1 i 2 kpk, w zw. z z art. 42 ust. 2 i 3 Konstytucji RP w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 EKPCz w zw. z art. 2 protokołu 7 do EKPCz w zw. z art. 440 kpk (…)”; II KK 170/26 3 7. „art. 457 § 2 kpk w zw. z art. 424 § 1 pkt. 1 i 2 kpk, w zw. z art. 6 kpk w zw. z art. 440 kpk w zw. z art. 5 § 2 kpk w zw. z z art. 42 ust. 2 i 3 Konstytucji RP w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 EKPCz w zw. z art. 2 protokołu 7 do EKPCz w zw. z art. 433 § 1 i 2 kpk, w zw. z art. 457 § 3 kpk w zw. z art. 438 kpk w zw. z art. 68 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP (…)”; 8. „art. 77 pkt. 1 i 2 oraz § 8 usp (…)”. Autor kasacji sformułował również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku. Motywując to żądnie wskazał na „poważne skutki dla skazanego wynikłe z orzeczenia kary pozbawienia wolności bez warunkowego jej zawieszenia, w sytuacji wątpliwości co do składu sądu, jak też braku możliwości obrony w I Instancji i braku możliwości poznania rozumowania Sądu II Instancji i wątpliwości co do rzetelnego rozpoznania zarzutów apelacji”. Wskazane kwestie skarżący rozwinął na str. 58-60 kasacji. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 532 § 1 k.p.k. w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. W utrwalonym orzecznictwie Sąd Najwyższy przyjmuje stanowisko, że podstawą uprawniającą do odstąpienie od zasady wykonalności orzeczenia z chwilą jego uprawomocnienia (art. 9 k.k.w.) – i tym samym zastosowania instytucji z art. 532 § 1 k.p.k. – są nieodwracalnie niekorzystne dla skazanego skutki, które mogą wystąpić w sytuacji, gdy orzeczenie jest, lub ma być wykonane. Nie mogą natomiast stanowić przyczyny wstrzymania wykonania orzeczenia okoliczności, które związane są z ciężkimi skutkami dla skazanego, wynikającymi z wykonania orzeczenia (zob. postanowienie SN z dnia 10 czerwca 2005 r., II KK 410/04). Przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia należy również uwzględnić rangę zarzutów podniesionych w kasacji oraz ich widoczną zasadność, a w związku z tym wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji (zob. postanowienie SN z dnia 13 sierpnia 2014 r., V KK 145/14). Odnosząc powyższe wskazania do realiów przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że wstępna kontrola kasacji obrońcy skazanego P.W., nie daje podstaw do jednoznacznego uznania przedstawionych w tej skardze zarzutów za oczywiście II KK 170/26 4 zasadne, a tym samym przyjęcia wysokiego prawdopodobieństwa ich uwzględnienia. Tym samym podniesione przez wnioskodawcę argumenty nie pozwalają na uznanie ewidentnej, niejako „rzucającej się w oczy” wadliwości rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego w Warszawie. Skarżący co prawda zasygnalizował w kasacji zarzuty bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w postaci nienależytej obsady sądu (na dwóch odrębnych płaszczyznach), jak też podstawy z art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k., niemniej ocena ich zasadności – z uwagi na wieloaspektowe ujęcie tych zarzutów w kasacji – wymaga przeprowadzenia szerszej wykładni przepisów integralnie związanych z rzeczonymi uchybieniami. Pozostałe zaś zarzuty dotyczą wadliwości związanych z innym rażącym naruszeniem prawa i również nie są na tyle oczywiste, aby na tym etapie przesądzać o ich zasadności czy niezasadności. Ocena ewentualnej skuteczności wszystkich zarzutów oraz tego czy w przedmiotowej sprawie doszło do uchybień wskazywanych przez obrońcę, wymaga szczegółowej i pogłębionej analizy akt sprawy, którą Sąd Najwyższy przeprowadzi w chwili rozpoznania wniesionej kasacji. Takiej oceny nie można bowiem dokonywać na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, tj. na przedpolu merytorycznego rozpoznania kasacji w sytuacji, gdy podniesione zarzuty nie wskazują „na pierwszy rzut oka”, a więc bez potrzeby głębszego wnikania w całokształt materiału dowodowego zawisłej sprawy, na ich niewątpliwą zasadność. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić brak podstaw do uwzględnienia złożonego przez obrońcę wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Podkreślić trzeba, iż przedmiotowa decyzja w żadnej mierze nie przesądza o treści przyszłego rozstrzygnięcia co do wniesionej kasacji, która to kwestia – jak wskazano wyżej – będzie przedmiotem rozstrzygnięcia w odrębnym postępowaniu, po szczegółowej analizie materiałów sprawy. Rozpoznanie wniosku złożonego w oparciu o przepis art. 532 § 1 k.p.k. nie stanowi swoistego prejudykatu w postępowaniu kasacyjnym, dlatego też w żaden sposób nie rzutuje ono na kierunek przyszłego rozstrzygnięcia odnośnie do kasacji. Nie oznacza nawet, iżby procesowo niedopuszczalne było w przyszłości uznanie zarzutów postawionych w kasacji za oczywiście zasadne (zob. postanowienie SN z dnia 11 marca 2022 r., III KO 12/22). Z tych też względów orzeczono jak w sentencji. [WB] [r.g.] II KK 170/26 5