I USK 1037/26

I USK 1037/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: SSN Robert Stefanicki Dnia 7 lipca 2026 r. w sprawie z odwołania Z. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Olsztynie o prawo do emerytury pomostowej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 7 lipca 2026 r., na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 29 lipca 2025 r., sygn. akt III AUa 57/24, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. W wyroku z 29 lipca 2025 r., sygn. akt III AUa 57/24, Sąd Apelacyjny w Białymstoku – w sprawie z odwołania Z. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Olsztynie – oddalił apelację odwołującego się od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Olsztynie z 20 listopada 2023 r., sygn. akt IV U 1037/22, w którym Sąd Okręgowy oddalił odwołanie Z. K. od decyzji organu rentowego z 31 sierpnia 2022 r., którą Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Olsztynie odmówił Z. K. prawa do emerytury pomostowej, gdyż ubezpieczony po dniu 31 grudnia 2008 r. nie wykonywał prac w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 1 i I USK 1037/26 2 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych oraz na dzień 1 stycznia 2009 r. nie udowodnił okresu pracy w szczególnych warunkach, lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 powołanej ustawy wynoszącego co najmniej 15 lat. Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego odwołujący się zaskarżył skargą kasacyjną. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na przyczyny przyjęcia skargi określone w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. W ocenie skarżącego w sprawie występują następujące istotne zagadnienia prawne: czy związanie Sądu uznaniem roszczenia w myśl art. 213 § 2 k.p.c. odnosi skutki procesowe wynikające z tego przepisu w sprawie o przyznanie prawa do emerytury pomostowej?; czy ograniczenia w prowadzeniu postępowania dowodowego przez Sąd wynikające z art. 213 § 2 k.p.c. oraz art. 229 k.p.c. upoważniają Sąd do przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, a w tym dowodu z zeznań świadków na okoliczności przyznane przez organ rentowy, jak i w zakresie uznanego przez ten organ roszczenia?; czy przyznanie przez organ rentowy faktu pracy ubezpieczonego w warunkach szczególnych jest elementem oceny prawnej, czy też oceny stanu faktycznego? Uzasadniając istnienie potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, skarżący wskazał, że w orzecznictwie sądów powszechnych istnieją rozbieżności: czy art. 473 § 1 k.p.c. wskazujący na brak ograniczeń wynikających z przepisów dotyczących postępowania dowodowego ma znaczenie dla oceny, czy Sąd może przeprowadzić dowód z zeznań świadka pomimo przyznania okoliczności oraz częściowego uznania roszczenia przez organ rentowy i oprzeć rozstrzygnięcie na tak zebranym materiale dowodowym? Wskazano, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona wobec naruszenia przez Sąd drugiej instancji przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o oddalenie skargi oraz o zasądzenie od ubezpieczonego na rzecz organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem Najwyższym według norm przepisanych. I USK 1037/26 3 Nie zawarto w niej stanowiska strony pozwanej co do trybu określonego w art. 3989 k.p.c. (tzw. przedsądu). Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rozpatrywana skarga kasacyjna odwołującego się nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, występuje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie ma zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania uzasadniony w ten sposób, że w sprawie występuje: istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), potrzeba wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości oraz wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), a także, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Nie można jednak uznać, że skarżący wykazał istnienie przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania określonych w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. W świetle utrwalonego już orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne polega na sformułowaniu samego zagadnienia wraz ze wskazaniem konkretnego przepisu prawa, na którego tle to zagadnienie występuje oraz wskazaniu argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, w tym także na sformułowaniu własnego stanowiska przez skarżącego. Wywód ten powinien być zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawianiu zagadnienia I USK 1037/26 4 prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (M. Manowska (w:) Apelacja w postępowaniu cywilnym. Komentarz. Orzecznictwo, Warszawa 2025, art. 390). Głównym zadaniem omawianej instytucji jest zapewnienie prawidłowej wykładni i doprowadzenie do jednolitości orzecznictwa sądów powszechnych, czyli tych działań sądu, które wymagają dokonania oceny prawnej, tzn. wykładni przepisów prawa procesowego i materialnego, subsumpcji zbieżnych stanów faktycznych pod normę prawa i określenia skutków zastosowania tej normy w badanym stanie faktycznym (B. Janiszewska, O jednolitości orzecznictwa jako wartości systemowej, Przegląd Sądowy 2018, nr 11-12, s. 149; K. Osajda, Przesłanki odmowy podjęcia uchwały przez Sąd Najwyższy w postępowaniu cywilnym, (w:) J. Gudowski, K. Weitz (red.), Aurea praxis aurea theoria. Księga pamiątkowa ku czci profesora Tadeusza Erecińskiego, t. 1, Warszawa 2011, s. 427 i n.; T. Wiśniewski, Przebieg procesu cywilnego, Warszawa 2013, s. 383). W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance z art. 3989 § 1 pkt 2 wymaga wykazania, że niejednolita wykładnia określonego przepisu prawa, będącego źródłem poważnych wątpliwości interpretacyjnych, wywołuje rozbieżności w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego źródła tych wątpliwości (M. Dziurda, T. Ereciński, B. Wołodkiewicz (w:) M. Dziurda, T. Ereciński, B. Wołodkiewicz, Apelacja i kasacja w postępowaniu cywilnym. Komentarz do art. 367-3911 i 3981-39821k.p.c., Warszawa 2023, art. 3989 wraz z powołanym orzecznictwem). Zagadnienia faktyczne nie podlegają ocenie na podstawie tego przepisu, gdyż jest to sfera zastrzeżona do wyłącznej kompetencji sądu orzekającego co do istoty sprawy (w tym mieszane, a więc sformułowane w aspekcie prawnym, ale jednocześnie w faktycznym T. Wiśniewski (w:) D. Dończyk, J. Iwulski, G. Jędrejek, I. Koper, G. Misiurek, M. Orecki, P. Pogonowski, S. Sołtysik, D. Zawistowski, T. Zembrzuski, T. Wiśniewski, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom. II. Artykuły 367–50539, Warszawa 2021, art. 390). Analogicznie należy traktować wymogi konstrukcyjne samego zagadnienia prawnego, formułowanego w ramach przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. oraz jego związek ze sprawą i skargą I USK 1037/26 5 kasacyjną, która miałaby zostać rozpoznana przez Sąd Najwyższy. Zagadnienie prawne powinno: 1) być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń; 2) być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu; 3) pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą i 4) dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście istotne (poważne) wątpliwości. Istotność zagadnienia prawnego konkretyzuje się zaś w tym, że w danej sprawie występuje zagadnienie prawne mające znaczenie dla rozwoju prawa i praktyki sądowej. Wymóg ten jest uzasadniony publicznymi celami rozpoznania przez Sąd Najwyższy skargi kasacyjnej. Ograniczenie się przez skarżącego do pytania nie jest wystarczającym określeniem zagadnienia prawnego, jeżeli nie zostało one oderwane od kontrowersji dotyczących ustaleń faktycznych oraz przedstawione bez odniesienia się do ogólnych problemów interpretacyjnych celem służenia wyjaśnieniu prawa (postanowienia Sądu Najwyższego z: 16 lutego 2017 r., I CSK 555/16, LEX nr 2255332; 12 marca 2025 r., I USK 345/23, Lex nr 3845591; 24 września 2025 r., I CSK 2125/25, LEX nr 3916284; 20 stycznia 2026 r., I USK 49/26, LEX nr 4014736). Skarżący – opierając wniosek o przyjęcie jego skargi do rozpoznania na przyczynie przyjęcia skargi określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. – powinien określić, które przepisy wymagają wykładni, a także wskazać, na czym polegają poważne wątpliwości związane ze stosowaniem tych przepisów wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego źródła tych wątpliwości. Konieczne jest opisanie tych wątpliwości, wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także przedstawienie własnej propozycji interpretacyjnej. Jeżeli zaś skarżący powołuje się na rozbieżności w orzecznictwie sądowym, to zobowiązany jest przytoczyć te odmienne orzeczenia Sądów, przy czym musi wykazać, że występująca w nich rozbieżność ma swoje źródło w różnej wykładni przepisu albo wykazać, że wykładnia dokonana przez Sąd drugiej instancji sprzeczna jest z jednolitym stanowiskiem doktryny lub orzecznictwa Sądu Najwyższego. Chodzi przy tym o rozbieżności w wykładni przepisu prawa, a nie o dysonans w jego zastosowaniu. Ponadto, ze względu na publiczne cele, jakie ma do spełnienia I USK 1037/26 6 rozpoznanie przez Sąd Najwyższy skargi kasacyjnej, skarżący powinien także wykazać celowość dokonania wykładni przepisu przez Sąd Najwyższy ze względu na potrzeby praktyki sądowej (postanowienia Sądu Najwyższego z: 19 października 2012 r., III SK 15/12, LEX nr 1228636; 27 sierpnia 2021 r., III CSK 19/21, LEX nr 3400487; 16 grudnia 2025 r., I USK 31/25, LEX nr 3980930), argumenty wskazujące na konieczność wypracowania reguł dotychczas nieomówionych w orzecznictwie i doktrynie oraz by wyjaśnienie tej kwestii mogło mieć bezpośrednie znaczenie dla rozwoju prawa - a w następstwie, aby doszło do spełnienia wskazanego publicznego celu skargi kasacyjnej. Nie jest zasadne założenie, że rozbieżne orzeczenia sądów w podobnych sprawach składają się na rozbieżności w orzecznictwie jako przesłankę podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Takie zapatrywanie nie jest uprawnione w ramach podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., nie ocenia się prawidłowości orzeczeń sądów powszechnych w podobnych sprawach. Sądy powszechne samodzielnie ustalają stan faktyczny i suwerennie stosują prawo materialne. Sąd Najwyższy kontroluje te orzeczenia jedynie w granicach określonych w ustawie, czyli w ramach zarzutów podstaw kasacyjnych (art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.; postanowienia Sądu Najwyższego z: 11 kwietnia 2024 r., II USK 125/23, LEX nr 3703676; 15 kwietnia 2025 r., III USK 198/24, LEX nr 3862003). Ocena zastosowania prawa w indywidualnej sprawie to domena podstawy przedsądu, wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., gdyż jako jedyna podstawa ma na uwadze indywidualny interes strony w przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania. Wykazanie podnoszonej w skardze oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) – jako przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania – wymaga przedstawienia tego, w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona. Podczas gdy dla uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla przyjęcia skargi do rozpoznania – z uwagi na jej oczywistą zasadność w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. – niezbędne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w I USK 1037/26 7 szczegóły, czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia (postanowienie Sądu Najwyższego z 20 stycznia 2026 r., I USK 49/26, LEX nr 4014736). W judykaturze podkreśla się, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego z: 16 marca 2023 r., I USK 163/22, LEX nr 3570640; 17 grudnia 2025 r., II USK 127/25, LEX nr 3987252). Twierdzenia o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej odwołujący się wiąże z naruszeniem przepisów prawa, na których tle, w jego ocenie, pojawia się sygnalizowane istotne zagadnienie prawne oraz potrzeba wykładni przepisów wywołujących rozbieżności w dotychczasowym orzecznictwie. Taka konstrukcja uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest wadliwa. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1 (pkt 2) i 4 k.p.c. wykluczają się, gdyż skarga kasacyjna nie może być uznana za oczywiście uzasadnioną, jeżeli o występowaniu tej przesłanki miałoby świadczyć naruszenie przepisów prawa, których wykładnia nasuwa tak duże wątpliwości, że konieczne jest ich wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy w ramach sformułowanego w tej sprawie zagadnienia prawnego (postanowienia Sądu Najwyższego z: 27 stycznia 2011 r., II PK 247/10, Lex nr 1274964; 30 kwietnia 2026 r., I CSK 2108/25, LEX nr 4087101). Sąd Najwyższy wyraził stanowisko (postanowienia z: 26 listopada 2013 r., I UK 291/13, Lex nr 1430990; 14 stycznia 2025 r., I CSK 3442/24, LEX nr 3817770; 17 listopada 2025 r., III USK 109/25, LEX nr 3952229), że łączenie przesłanki oczywistej zasadności skargi z występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, budzi poważne zastrzeżenia. W uzasadnieniu powołanego postanowienia Sąd Najwyższy podkreślił, że w dotychczasowym orzecznictwie Sąd Najwyższy zwracał już uwagę, że jednoczesne uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi występującymi w sprawie wątpliwościami prawnymi (zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów prawa) ogólnie rzecz biorąc, wyklucza możliwość oczywistej zasadności skargi. Przesłanki I USK 1037/26 8 uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zawarte w punkcie 1 i 4 art. 3989 § 1 k.p.c. wzajemnie się krzyżują i wykluczają możliwość przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zarówno z uwagi na interes publiczny (pkt 1 powołanego przepisu), jak i prywatny skarżącego (pkt 4 powołanego przepisu). Trudno sobie bowiem wyobrazić sytuację, w której wyrok jest oczywiście wadliwy, a jednocześnie w sprawie występuje tak poważna wątpliwość prawna, że wymaga interwencji i rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy. Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną podziela przedstawione wyżej stanowisko judykatury w zakresie omawianej kwestii, podsumowując, że jeżeli występuje istotne zagadnienie prawne albo poważny problem świadczący o potrzebie wykładni przepisu, która ma być wykonana dla ustalenia sensu normy, to nie można jednocześnie twierdzić, że z tych samych przyczyn skarga jest oczywiście uzasadniona w analizowanej sprawie, jako że twierdzenie o oczywistej zasadności skargi pozostaje wówczas w kolizji z problemami prawnymi warunkującymi pierwszą i drugą podstawę przedsądu. Niezależnie od powyżej stwierdzonej wadliwości uzasadnienia wniosku, podkreślić należy, że skarżący nie przedstawia przyczyn przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określonych w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. Brakuje rzeczowej argumentacji polemicznej na rzecz wykazania, że w sprawie rzeczywiście występuje istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Swoje „zagadnienia” skarżący ogranicza do postawienia pytań, bez powiązania ich z jurydyczną argumentacją, którą wykazałby, że w sprawie rzeczywiście występuje istotne zagadnienie prawne z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Skarżący postawione w uzasadnieniu wniosku kwestie opiera na założeniu, że organ rentowy – w przedmiotowej sprawie – uznał roszczenie odwołującego się. Taka sytuacja nie miała miejsca. W apelacji odwołującego się wskazano, że pełnomocnik organu rentowego przyznał, że odwołujący w okresie zatrudnienia od 15 maja 1983 r. do 31 sierpnia 1993 r. wykonywał pracę w szczególnych warunkach w myśl załącznika nr 2 pkt 17 do ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych. Zgodnie z art. 213 § 2 k.p.c. Sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. Uznanie powództwa, o którym mowa w powołanym I USK 1037/26 9 przepisie jest czynnością procesową. Czynność ta może mieć przy tym także charakter czynności materialnoprawnej, jaką stanowi uznanie roszczenia według prawa materialnego. Uznanie powództwa oznacza, że pozwany jest gotów zaspokoić roszczenie powoda dochodzone przeciwko niemu w procesie. Przedmiotem uznania jest żądanie zawarte w powództwie i uzasadnione podanymi w nim okolicznościami faktycznymi. Jednym ze skutków uznania powództwa jest pominięcie postępowania dowodowego w zakresie okoliczności objętych uznaniem. Od uznania powództwa trzeba odróżnić przyznanie przez pozwanego poszczególnych okoliczności faktycznych przytoczonych przez powoda. Zgodnie z art. 229 k.p.c. nie wymagają dowodu fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości. Fakty przyznane to fakty podane przez jedną stronę i potwierdzone - jako zgodne z prawdą - przez stronę przeciwną w drodze wyraźnego oświadczenia złożonego w toku postępowania. Fakt, który ma podlegać przyznaniu, powinien być przy tym jednoznacznie określony, gdyż tylko wtedy może zostać potwierdzony przez stronę przeciwną jako zgodny z prawdą. Przedmiotem przyznania mogą być tylko fakty, a nie ich ocena prawna; stosunki prawne podlegają bowiem rozstrzygającej ocenie sądu (H. Dolecki (w:) Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom I. Artykuły 1-366, red. T. Wiśniewski, Warszawa 2013, art. 229). Brak co do nich kontrowersyjności nie zwalnia sądu od obowiązku przeprowadzenia takiej oceny przy uwzględnieniu ustalonego stanu faktycznego (wyrok Sądu Najwyższego z 15 maja 2009 r., II CSK 680/08, LEX nr 519278 i powołane tam orzecznictwo; I. Gil, P. Gil, Dowodzenie w postępowaniu cywilnym, Warszawa 2019, rozdział 5 § 5). W kontekście powyższego prawidłowe jest stanowisko zaskarżonego wyroku Sądu drugiej instancji, który przyjął – odnosząc się do zarzutu apelacji odwołującego się - że przedmiotem przyznania nie może być ocena prawna – kwalifikacja danego zatrudnienia jako pracy wykonywanej w szczególnych warunkach w rozumieniu przepisów prawa ubezpieczeń społecznych. Jeżeli chodzi o powołaną w uzasadnieniu wniosku potrzebę wykładni art. 473 § 1 k.p.c., wskazać trzeba, że rozpatrywana skarga kasacyjna nie zarzuca naruszenia tego przepisu w ramach podstawy skargi kasacyjnej określonej w art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. Sytuacja taka powoduje, że Sąd Najwyższy nie mógłby się I USK 1037/26 10 zajmować kwestiami określającymi płaszczyznę interpretacyjną tego przepisu na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi kasacyjnej. Zgodnie bowiem z art. 39813 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zaskarżenia oraz podstaw; w granicach zaskarżenia bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wykazuje także, aby w sprawie występował stan „oczywistej zasadności” skargi kasacyjnej w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Dla wykazania przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w powołanym wyżej przepisie nie jest wystarczające powołanie się na proste twierdzenie o wydaniu oczywiście nieprawidłowego orzeczenia z uwagi na naruszenie art. 227 k.p.c. w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 zdanie 1 k.p.c. bez sprecyzowania w odrębnym wywodzie – uwzględniającym stanowisko zaskarżonego wyroku Sądu drugiej instancji – na czym to naruszenie miałoby polegać. Konstatując, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c. [a.ł]