I PSK 510/26

I PSK 510/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: SSN Robert Stefanicki Dnia 7 lipca 2026 r. w sprawie z powództwa E. G. przeciwko N. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w P. o odszkodowanie w związku z rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 7 lipca 2026 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 8 sierpnia 2025 r., sygn. akt VIII Pa 165/24, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od powódki E. G. na rzecz strony pozwanej kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia następnego po upływie tygodnia od dnia doręczenia powódce odpisu postanowienia do dnia zapłaty. UZASADNIENIE W wyroku z 8 sierpnia 2025 r., sygn. akt VIII Pa 165/24, Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gliwicach – w sprawie z powództwa E. G. przeciwko N. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w P. o odszkodowanie w związku z rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika – I PSK 510/26 2 oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gliwicach z 21 maja 2024 r., sygn. akt VI P 99/22, w którym Sąd Rejonowy oddalił powództwo. Powyższy wyrok Sądu Okręgowego powódka zaskarżyła skargą kasacyjną. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na przyczynę przyjęcia skargi określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W ocenie skarżącej jej skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., gdyż w sprawie doszło do kwalifikowanego oczywistego naruszenia prawa – art. 30 § 4 k.p. Pozwany w punkcie 2 oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia wskazał ogólny zarzut „pogwałcenie obowiązku staranności i sumienności w wykonaniu prac księgowych, powstanie niezgodności ksiąg rachunkowych ze stanem faktycznym oraz z wykonywanymi sprawozdaniami za lata 2017-2020”. Nie wymienił jednak żadnego konkretnego przykładu takiej niezgodności, a jedynie podał, że zostały one stwierdzone przez pełniącą obowiązki księgowej M. O. w dniu 12 kwietnia 2022 r. Jeżeli chodzi o pkt 3 oświadczenia, to pozwany nie postawił powódce zarzutu „nieusprawiedliwionego niestawiennictwa w pracy w dniu 30 i 31 marca 2022 roku wskutek rozpoczęcia urlopu na żądania przed uzyskaniem zgody pracodawcy”. Sformułowanie takie pojawia się wprawdzie w uzasadnieniu oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę, ale wyłącznie jako cytat z maila prezesa pozwanej z dnia 30 marca 2022 r. Mimo to Sądy obu instancji oceniły prawdziwość i zasadność takiej właśnie przyczyny rozwiązania umowy o pracę. Stanowi to ewidentne naruszenie art. 30 § 4 k.p. przez rozpoznanie sprawy poza granicami wyznaczonymi przez treść oświadczenia bez wypowiedzenia. Sąd Okręgowy w sposób oczywisty naruszył również art. 52 § 1 pkt 1 k.p. w zakresie oceny, że powódka przez niestawiennictwo w pracy w dniach 30 i 31 marca 2022 r. mimo braku zgody pracodawcy na urlop na żądanie, dopuściła się zawinionego i ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. Brak winy powódki w postaci co najmniej rażącego niedbalstwa wykluczał w sposób oczywisty możliwość zakwalifikowania niestawiennictwa powódki w pracy w dniach 30 i 31 marca 2022 r. jako uzasadniającego zwolnienie dyscyplinarne. W odpowiedzi na skargę kasacyjną N. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w P. wniosła o: 1. odrzucenie skargi kasacyjnej; ewentualnie - I PSK 510/26 3 w razie nieuwzględnienia powyższego wniosku o: 2. wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; w razie nieuwzględnienia powyższego wniosku i przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania o: 3. oddalenie skargi kasacyjnej; w każdym przypadku – w zakresie każdego z powyższych wniosków – o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna powódki nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania uzasadniony twierdzeniem, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). W związku z tym, że skarga kasacyjna służy ochronie przede wszystkim interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, przez udział Sądu Najwyższego w rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem, to niezbędne jest stworzenie mechanizmu pozwalającego na sprawną realizację tych zadań przede wszystkim przez wyodrębnienie z tego katalogu skarg niespełniających stawianych przez ustawodawcę przesłanek warunkujących potrzebę ich rozpoznania przez niniejszy Sąd. Nie można w świetle powyższego uznać, że strona skarżąca wykazała istnienie przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. I PSK 510/26 4 Wykazanie podnoszonej w skardze oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) – jako przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania – wymaga przedstawienia tego, w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona. Podczas gdy dla uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla przyjęcia skargi do rozpoznania – z uwagi na jej oczywistą zasadność w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. – niezbędne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły, czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu, wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia (postanowienie Sądu Najwyższego z 14 maja 2026 r., I CSK 2008/25, LEX nr 4091290). W judykaturze podkreśla się, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego z: 16 marca 2023 r., I USK 163/22, LEX nr 3570640; 3 listopada 2025 r., III USK 151/24, LEX nr 3938651; 16 grudnia 2025 r., I USK 44/25, LEX nr 4003958; 17 grudnia 2025 r., II USK 127/25, LEX nr 3987252; 17 lutego 2026 r., I CSK 2551/25, LEX nr 4024399; 12 maja 2026 r., I CSK 1795/25, LEX nr 4090845). Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia powyższych wymogów; nie wykazuje, aby w sprawie występował stan „oczywistej zasadności” skargi kasacyjnej w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Skarżąca w nim wskazuje na oczywiste w jej ocenie naruszenie art. 30 § 4 k.c. oraz art. 52 § 1 pkt 1 k.p. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania w zakresie twierdzenia o naruszeniu wskazanych wyżej przepisów Kodeksu Pracy sprowadza się w istocie do prostej negacji podstaw - tak faktycznej, jak i prawnej zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach. Sposób motywowania przez autora skargi kasacyjnej jej oczywistej zasadności sprowadza I PSK 510/26 5 się do polemiki z poczynionymi przez Sąd drugiej instancji niektórymi ustaleniami faktycznymi (postanowienie Sądu Najwyższego z 25 czerwca 2025 r., III PSK 120/24, LEX nr 3915547). W twierdzeniach uzasadnienia wniosku skarżąca eksponuje niektóre (wybrane) elementy stanu istniejącego sprawy, jednocześnie pomijając cały zespół okoliczności faktycznych określonych w uzasadnieniu wyroku Sądu drugiej instancji – w jego podstawie faktycznej. Sąd drugiej instancji stwierdził, że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że ostatecznym terminem na przekazanie dokumentów biegłej rewident był dopiero dzień planowanego spotkania z biegłą rewident (30 marca 2022 r.), a zatem rozwiązując z powódką umowę o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenie z tej właśnie przyczyny, pozwana faktycznie dopuściła się naruszenia art. 52 § 2 k.p. Według Sądu drugiej instancji okoliczność ta pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który oddalił powództwo, albowiem w zakresie dwóch pozostałych przyczyn wskazanych powódce w piśmie rozwiązującym umowę o pracę, pozwana dochowała termin, o którym mowa we wskazanym przepisie. Sąd drugiej instancji podzielił stanowisko zaprezentowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego, zgodnie z którym pracodawca może wskazać kilka przyczyn wypowiedzenia umowy o pracę, w tym przyczyny dotyczące pracownika i inne niedotyczące pracownika (dotyczące pracodawcy), a wypowiedzenie jest uzasadnione, gdy choćby jedna ze wskazanych przyczyn jest usprawiedliwiona (Sąd Najwyższy w wyroku z 5 października 2005 r., I PK 61/05; zob. też B. Kozakowska-Burdzińska, Uznanie prawidłowości rozwiązania stosunku pracy w trybie art. 52 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy. Glosa do wyroku Sądu Najwyższego – Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 9 marca 2022 r., III PSKP 62/21, OSP 2024, nr 12, s. 94). Sąd drugiej instancji uwzględnił to, że powódka u pozwanej zajmowała stanowisko głównej księgowej i w związku z tym miała określony zakres obowiązków. Swoją pracę wykonywała przez kilka lat. Z postępowania dowodowego przeprowadzonego przez Sąd I instancji w żaden sposób nie wynika, aby powódka kiedykolwiek zgłaszała pozwanej, że nie jest w stanie wykonać swoich obowiązków bądź nie jest w stanie wykonać ich w określonym czasie. Skoro powódka przez cały okres zatrudnienia nie zgłaszała pozwanej jako pracodawcy I PSK 510/26 6 problemów kadrowych, braku czasu na wywiązywanie się ze swoich obowiązków, a co więcej w godzinach pracy zajmowała się jeszcze sprawami związanymi z jej prywatną działalnością gospodarczą (chociażby odbieranie telefonów od swoich klientów), to trudno uznać, że powódka dopuszczała się błędów w dokumentach księgowych nie ze swojej winy. Powódka nie zgłaszała potrzeby zatrudnienia dodatkowego pracownika w dziale księgowości, „dbała” w czasie pracy u pozwanej również o klientów swojego biura rachunkowego, stąd faktycznie mogła nie mieć czasu na rzetelne wykonywanie swoich obowiązków pracowniczych, godząc się tym samym na popełnianie stwierdzonych w dokumentach księgowych błędach. Główny księgowy nie jest zwykłym pracownikiem. Jego obowiązki i zadania określa prawo powszechne – ustawa z 2 września 1994 r. o rachunkowości. W księgowości obowiązuje zasada, że zapisy księgowe muszą odzwierciedlać prawdziwe zdarzenia (podstawy księgowania). Gdy księgowy zauważy nieprawidłowości, to powinien to w określony sposób poprawić (np. przez storno). Zasada ta obowiązuje w zapisie tradycyjnym i elektronicznym. Księgowy nie może godzić się ani tym bardziej tolerować tego, że zapis księgowy jest niezgody z podstawą księgowania (zdarzeniem). Nie może też zaniechać wykonania obowiązku właściwego księgowania. Jeżeli księgowy zapis niezgodny uznaje za prawidłowy, to sam ujawnia swój stosunek podmiotowy (winę). W księgowości nie ma księgowania „na niby” i niedopuszczalne jest zaniechanie księgowania. Księgowanie musi być na bieżąco, prawidłowe i rzetelne (art. 23-25 ustawy o rachunkowości). Gdy tak nie jest, to wadliwa jest podstawa wyjściowa do wykonywania dalszych obowiązków (rozliczeń), również publicznoprawnych. W sytuacji, gdy powódka dopuściła się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych przez rażące błędy w dokumentacji księgowej, to w ocenie Sądu Okręgowego już tylko z tej przyczyny rozwiązanie z nią umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia było w pełni uzasadnione. Sąd drugiej instancji uwzględnił to, że w dniu 29 marca 2022 r. (w ostatnim dniu zwolnienia lekarskiego) prezes zarządu pozwanej zadzwonił do powódki, informując powódkę, że następnego dnia odbędzie się spotkanie, na którym między innymi obecny będzie prawnik, a sprawa dotyczy podpisania odpowiedzialności finansowej. Powódka złożyła wniosek o urlop na żądanie w dniu 30 marca 2022 r. o I PSK 510/26 7 godzinie 7.08, to jednak do godzin południowych dnia 31 marca 2022 r. nie sprawdziła skrzynki pocztowej, aby ustalić, czy dostała zgodę na ten urlop. Kiedy dowiedziała się, że jednak nie ma zgody na ten urlop na żądanie, to nic nie zrobiła z tą informacją. Wprawdzie w dniu 30 marca 2022 r. dopiero o godzinie 15.55 zarząd pozwanej poinformował powódkę, że nie wyraża zgody na urlop na żądanie powódki w dniach 30 marca 2022 - 1 kwietnia 2022, to jednak powódka wiedziała, że 30 marca 2022 r. ma się stawić w spółce na spotkanie, a zatem powinna była dołożyć należytej staranności, aby na dzień 30 marca 2022 r. uzyskać wcześniej zgodę na urlop na żądanie. Co do dnia 31 marca 2022 r., powódka dopiero w tym dniu, w czwartek w godzinach południowych sprawdziła skrzynkę e-mailową i zobaczyła e-maila o braku zgody na urlop na żądanie. Według Sądu drugiej instancji w okolicznościach niniejszej sprawy nie można zatem uznać, że powódka nie dopuściła się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych – nieusprawiedliwiona nieobecność w pracy w dniach 30 i 31 marca 2022 r. (porzucenie miejsca pracy) i to pomimo faktu, że pozwana w dniu 30 marca 2022 r. dopiero o godzinie 15.55 poinformowała powódkę, że nie wyraża zgody na urlop na żądanie skoro powódka zarówno w dniu 30 marca 2022 r., jak i do godzin południowych w dniu 31 marca 2022 r. nie podjęła żadnych czynności, aby sprawdzić skrzynkę e-mailową i ustalić, czy pozwana udzieliła jej zgody na urlop na żądanie, czy nie lub, czy w ogóle do tego wniosku pozwana się odniosła. W tej sytuacji zarzut apelacji, że pozwana miała obowiązek w sposób wyraźny zaakcentować powódce swoją wolę braku zgody na urlop na żądanie powódki - jest całkowicie nieuzasadniony i nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym przez Sąd Rejonowy materiale dowodowym. Zdaniem Sądu drugiej instancji, jeżeli strona pozwana wykazała w toku procesu, a na niej spoczywał w tym zakresie ciężar dowodowy, że rozwiązanie z powódką umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia było w pełni uzasadnione, to brak było podstaw do zasądzenia na rzecz powódki odszkodowania, a tym samym zarzut apelacji, a dotyczący naruszenia art. 56 k.p. nie może zasługiwać na uwzględnienie. W postanowieniu z 15 października 2024 r. (II PSK 62/24, Lex nr 3779449) Sąd Najwyższy stwierdził, że pracodawca może w wypowiedzeniu pracownikowi umowy o pracę wskazać klika (więcej niż jedną) przyczyn wypowiedzenia. Funkcje, I PSK 510/26 8 jakie realizuje wypowiedzenie stosunku pracy, wiążą się wyraźnie z jego konstrukcją prawną. Jeżeli spośród kilku podanych przyczyn wypowiedzenia uzasadniona okaże się tylko jedna, może ona stanowić wystarczającą podstawę do uznania przez sąd pracy w sprawie wszczętej w wyniku odwołania pracownika od wypowiedzenia (art. 44 k.p.), że wypowiedzenie było zgodne z prawem (w szczególności z art. 30 § 4 k.p.) i uzasadnione (art. 45 § 1 k.p.). Co prawda powołane stanowisko dotyczy sytuacji wypowiedzenia umowy o pracę, to jednak w drodze analogii należy je odnieść również do rozwiązania umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia, skoro zarówno w jednym, jak i w drugim przypadku pracodawca zobowiązany jest wskazać pracownikowi przyczyny rozwiązania umowy o pracę. Dodatkowo można podnieść, że koncepcja charakteru prawnego stosunku pracy jako stosunku zobowiązaniowego szczególnego rodzaju rodzi pytanie, w jakim zakresie samodzielnie pracodawca może kształtować warunki pracy (H. Szurgacz (w:) H. Szurgacz (red.), Kształtowanie warunków pracy przez pracodawcę. Możliwości i granice. Warszawa 2011, s. 9; T. Wyka, Współdziałanie pracownika i pracodawcy w wykonaniu zobowiązania - wybrane problemy (w:) Prawo pracy i prawo socjalne. Teraźniejszość i przyszłość. Księga jubileuszowa dedykowana Profesorowi Herbertowi Szurgaczowi. Warszawa 2021, s. 251 i n.). Judykatura wypracowała jednolicie podstawowe kryteria, na podstawie których dokonuje się oceny zachowania pracownika w kontekście regulacji określonej w art. 52 § 1 pkt 1 k.p. Przyjmuje się, że w użytym w powołanym przepisie pojęciu "ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych" mieszczą się trzy elementy. Są to: bezprawność zachowania pracownika (naruszenie podstawowego obowiązku pracowniczego); naruszenie albo zagrożenie interesów pracodawcy; zawinienie obejmujące zarówno winę umyślną, jak i rażące niedbalstwo. Bezprawność zachowania pracownika jest przy tym rozumiana jako zachowanie sprzeczne z obowiązującymi tego pracownika regułami wynikającymi z przepisów prawa pracy, które może polegać zarówno na działaniu, jak i na zaniechaniu. Sama bezprawność zachowania pracownika nie uzasadnia jeszcze rozwiązania z nim umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. (wyroki Sądu Najwyższego z: 7 lutego 2008 r., II PK 162/07, OSNP 2009 nr 7-8, poz. 98; I PSK 510/26 9 10 października 2013 r., II PK 13/13, OSNP 2014 Nr 9, poz. 125; 10 marca 2015 r., I PK 105/14, LEX nr 1663403; postanowienia Sądu Najwyższego z 8 sierpnia 2023 r., I PSK 100/22, LEX nr 3592111, 9 kwietnia 2024 r., I PSK 107/23, LEX nr 3702159). Bezprawności powinno bowiem towarzyszyć spełnienie dwóch pozostałych, wymienionych wyżej elementów. Odnośnie do stopnia winy w orzecznictwie ukształtował się natomiast jednolity pogląd, że przejawia się w umyślności (złej woli) lub rażącym niedbalstwie pracownika (wyroki Sądu Najwyższego z: 21 lipca 1999 r., I PKN 169/99, OSNAPiUS 2000 Nr 20, poz. 746; 11 września 2001 r., I PKN 634/00, OSNAPiUS 2003 Nr 16, poz. 381; 21 września 2005 r., II PK 305/04, Monitor Prawa Pracy - wkładka 2005 nr 12, s. 16; 27 października 2010 r., III PK 21/10, LEX nr 694249; 25 czerwca 2025 r., III PSKP 30/24, OSNP 2026, nr 6, poz. 48; Z. Góral, A. Piszczek, K. Stefański, Rozdział I (w:) Z. Góral, A. Piszczek, K. Stefański, Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia, Warszawa 2017). Są to dwie odrębne postacie winy. Rażące niedbalstwo to rażące niedołożenie staranności wymaganej od pracownika. Wina w tej postaci może obejmować zachowania lekkomyślne, gdy pracownik przewiduje, że swoim zachowaniem uchybi obowiązkowi, ale bezpodstawnie przypuszcza, że do tego nie dojdzie, oraz przypadki niedbalstwa, polegającego na tym, że pracownik nie przewidział, że swoim zachowaniem naruszy obowiązek, ale mógł i powinien był to przewidzieć (wyrok Sądu Najwyższego z 14 lutego 2002 r., I PKN 850/00, LEX nr 560530; zob. też K. Stępnicka, Glosa do wyroku SN z dnia 26 lipca 2012 r., I PK 39/12, LEX/el. 2013). Rażący charakter przejawia się w wyjątkowo lekceważącym stosunku pracownika do jego obowiązków. Rażące niedbalstwo jako element ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych (art. 52 § 1 pkt 1 k.p.) jest postacią winy nieumyślnej, której nasilenie wyraża się w całkowitym ignorowaniu przez pracownika następstw jego działania, jeżeli rodzaj wykonywanych obowiązków lub zajmowane stanowisko nakazują szczególną przezorność i ostrożność w działaniu (wyrok Sądu Najwyższego z 11 września 2001 r., I PKN 634/00, OSNAPiUS 2003 Nr 16, poz. 381; M. Kurzynoga, Rozdział 1 Pojęcie i podstawy prawne odpowiedzialności za strajk i inne formy pracowniczego protestu (w:) Odpowiedzialność prawna za strajk i inne formy pracowniczego protestu, I PSK 510/26 10 Warszawa 2018). Pracodawca, rozwiązując umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika, może wskazać większą liczbę zarzutów, z których tylko jeden jako prawdziwy będzie uzasadniać zgodność z prawem rozwiązania umowy o pracę (wyroki Sądu Najwyższego z: 12 października 2021 r., II PSKP 60/21, OSNP 2022 Nr 7, poz. 64; 9 marca 2022 r., III PSKP 62/21, OSNP 2022 Nr 12, poz. 117). W orzecznictwie Sądu Najwyższego tego rodzaju pogląd powstał odnośnie do wypowiedzenia umowy o pracę, w rozumieniu takim, że pracodawca może w wypowiedzeniu pracownikowi umowy o pracę wskazać kilka przyczyn wypowiedzenia i jeżeli spośród kilku podanych przyczyn wypowiedzenia uzasadniona okaże się tylko jedna, może ona stanowić wystarczającą podstawę do uznania przez sąd pracy w sprawie wszczętej w wyniku odwołania pracownika od wypowiedzenia, że wypowiedzenie było zgodne z prawem (wyroki Sądu Najwyższego z: 21 marca 2001 r., I PKN 312/00, LEX nr 551016; 5 października 2005 r., I PK 61/05, OSNP 2006 nr 17-18, poz. 265; z dnia 8 stycznia 2007 r., I PK 187/06, OSNP 2008 nr 3-4, poz. 35 z glosą A. Wypych - Żywickiej, GSP - Przegląd Orzecznictwa 2008 nr 1, s. 135-140; 23 listopada 2010 r., I PK 105/10, LEX nr 686795; 14 kwietnia 2015 r., II PK 140/14, Monitor Prawa Pracy 2015 nr 10, s. 541- 545 z glosą B. Bury, OSP 2017 Nr 6, poz. 63; 21 stycznia 2016 r., III PK 54/15, LEX nr 2038975). Powyższy pogląd zaaprobował Sąd Najwyższy także w odniesieniu do rozwiązania umowy o pracę przez pracownika z powodu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków przez pracodawcę (art. 55 § 11 k.p.) w wyroku z 10 kwietnia 2008 r., II PK 88/07, LEX nr 469173, przyjmując, że pracownik może wskazać kilka przyczyn rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia ze względu na ciężkie naruszenie przez pracodawcę podstawowych obowiązków wobec pracownika, a rozwiązanie stosunku pracy w tym trybie jest uzasadnione, gdy choćby jedna ze wskazanych przyczyn była usprawiedliwiona (wyroki Sądu Najwyższego z: 23 maja 2023 r., II PSKP 4/22, OSNP 2024, nr 1, poz. 4; 4 czerwca 2024 r., III PSKP 18/23, LEX nr 3722766). W skardze nie przedstawiono odpowiedniej argumentacji polemicznej wykazującej oczywistą zasadność skargi w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c. (punkt I PSK 510/26 11 pierwszy). Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie drugim niniejszego postanowienia ma podstawę w art. 98 § 1, § 11 i § 3 k.p.c. [r.g.]