I PSK 498/26

I PSK 498/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Frańczak Dnia 7 lipca 2026 r. w sprawie z powództwa S.S. przeciwko Teatrowi im.[… ] w J. o przywrócenie do pracy, wynagrodzenie za pracę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 7 lipca 2026 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 14 lipca 2025 r., sygn. akt VII Pa 155/24, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych wraz z ustawowymi odsetkami z art. 98 § 11 k.p.c. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 14 lipca 2025 r. oddalił apelację powoda S.S. od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 18 października 2024 r. oddalającego powództwo przeciwko pozwanemu Teatrowi im. [… ] w J. o przywrócenie do pracy i zapłatę wynagrodzenia za pracę. Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu Rejonowego, że przyczyna podana w wypowiedzeniu powodowi umowy o pracę, tj. utrata możliwości wykonywania przez niego pracy na dotychczasowym stanowisku realizatora dźwięku z uwagi na stan I PSK 498/26 2 jego zdrowia była rzeczywista, konkretna i pozostawała w związku z treścią orzeczenia lekarza medycyny pracy z dnia 26 maja 2023 r., stwierdzającego niezdolność powoda do wykonywania pracy na zajmowanym przez niego stanowisku pracy, gdyż poprzednie orzeczenie lekarza medycyny pracy z dnia 21 marca 2023 r. – dopuszczające powoda do pracy na stanowisku realizatora dźwięku i stwierdzające jednocześnie, że jest on niezdolny do pracy nocnej, z ograniczeniem dźwigania do 3 kg, przeciwwskazaniem do pracy na wysokości powyżej 1 metra – zawierało wewnętrzne sprzeczności co do istotnych elementów pracy. Skierowanie powoda na kolejne badanie nie było więc próbą obejścia skutków jego niepełnosprawności, lecz realizacją obowiązku zapewnienia bezpiecznych warunków pracy i uzyskania klarownej odpowiedzi, czy w świetle aktualnego stanu zdrowia powoda możliwe jest wykonywanie przez niego wszystkich istotnych czynności na dotychczasowym stanowisku pracy, a orzeczenie lekarza medycyny pracy z dnia 26 maja 2023 r. eliminowało te wątpliwości. Twierdzenie powoda, że orzeczenie to było „nieważne” z uwagi na jego ponowne wydanie w tej samej sprawie, nie znajdowało zaś oparcia w przepisach prawa. Badania profilaktyczne są wykonywane w konkretnym momencie i na podstawie aktualnych przesłanek zdrowotnych, a ich ponowne przeprowadzenie w razie braku jednoznaczności wcześniejszego orzeczenia mieści się w granicach uprawnień i obowiązków pracodawcy wynikających z art. 229 § 2 i 4 k.p. Sąd Rejonowy uwzględnił posiadanie przez powoda orzeczenia o niepełnosprawności, jednak trafnie wskazał, że jego celem jest umożliwienie korzystania z instrumentów wsparcia przewidzianych w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (obecnie jednolity tekst: Dz. U z 2025 r., poz. 913, dalej jako ustawa o rehabilitacji zawodowej), a nie zniesienie przeciwwskazań zdrowotnych stwierdzonych w orzeczeniu lekarza medycyny pracy. Sąd Okręgowy zwrócił uwagę, że obowiązek dostosowania stanowiska pracy do potrzeb pracownika niepełnosprawnego nie oznacza konieczności utrzymywania jego zatrudnienia na stanowisku, którego istotnych funkcji pracownik nie może wykonywać bez ryzyka dla zdrowia, jak też nie może prowadzić do zniesienia podstawowych obowiązków tego stanowiska. Pracodawca nie miał przy tym obowiązku przeniesienia powoda na inne stanowisko pracy, gdyż nie zaistniały przesłanki z Kodeksu pracy nakazujące takie działanie, a powód nie I PSK 498/26 3 wykazał faktycznej gotowości do wykonywania innej pracy, skoro w spornym okresie korzystał ze zwolnień lekarskich. W związku z tym brak było podstaw do uwzględnienia powództwa. Powód zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w całości skargą kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie wyroku i wydanie orzeczenia reformatoryjnego zgodnego z żądaniami pozwu, a także o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego i postępowania przed Sądami obu instancji, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm prawem przepisanych. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 45 k.p., przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę była rzeczywista i konkretna, podczas gdy podstawą tego wypowiedzenia była niezawiniona przez skarżącego utrata możliwości wykonywania dotychczasowej pracy z powodu stanu jego zdrowia, co pracodawca stwierdził na podstawie orzeczenia lekarskiego lekarza medycyny pracy z dnia 26 maja 2023 r., tj. orzeczenia nieważnego ze względu na jego ponowne wydanie w tej samej sprawie, co stanowi rażące naruszenie § 5 ust. 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy (obecnie jednolity tekst: Dz.U. z 2023 r., poz. 607, dalej jako rozporządzenie z dnia 30 maja 1996 r.), tym samym art. 16 § 1 i 3 k.p.a., a także przepisów Kodeksu postępowania cywilnego w zakresie odwołań dotyczących ubezpieczeń i prawa pracy; 2) art. 8 k.p., przez niewłaściwe zastosowanie i nie uwzględnienie zasad współżycia społecznego przez stwierdzenie, że pracodawca działając celowo i z premedytacją ponownie wystąpił o orzeczenie lekarskie w sprawie, w której już posiadał ostateczne prawomocne orzeczenie lekarskie dopuszczające skarżącego do pracy; 3) art. 2 pkt 7 i 8 ustawy o rehabilitacji zawodowej, przez błędną wykładnię i niezastosowanie zasady „lex specialis derogat lego generali” w zakresie, w jakim nie uwzględniono, że jednym z celów orzekania o niepełnosprawności na podstawie I PSK 498/26 4 tej ustawy jest zapewnienie warunków pracy chronionej i przystosowanie stanowiska pracy do potrzeb i możliwości osoby niepełnosprawnej, zwłaszcza że wiąże się to z możliwością dofinansowania; 4) art. 81 § 1 k.p., przez jego niezastosowanie i uznanie, że kiedy skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim, wywołanym zawinionym działaniem pracodawcy przez doprowadzenie go do złego stanu psychicznego wskutek nękania, polegającego na wielokrotnym nieuzasadnionym wysyłaniu go na badania lekarskie, przymusowym wysłaniu na urlop, chociaż nie zachodziły do tego żadne przesłanki, braku jasnej i rzeczowej komunikacji, tworzeniu atmosfery zaszczucia i zastraszenia, to nie był on gotowy do świadczenia pracy, mimo że w tym konkretnym przypadku możliwość dalszego zatrudnienia i świadczenia pracy w normalnej atmosferze, stanowiło warunek powrotu do zdrowia; 5) art. 227 k.p.c., przez pominięcie przez Sądy obu instancji dowodów mających istotne znaczenie w sprawie, a tym samym zaniechanie ustalenia faktycznych możliwości skarżącego do wykonywania pracy; 6) art. 366 k.p.c. w związku z art. 5 ust. 6 rozporządzenia z dnia 30 maja 1996 r., przez niewłaściwe zastosowanie zasady powagi rzeczy osądzonej w stosunku do orzeczenia lekarskiego z dnia 21 marca 2023 r., od którego pozwany odwołał się do Dolnośląskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy (DWOM), który nie zmienił tego orzeczenia i zaniechał orzekania co do istoty sprawy, zaś pozwany nie zaskarżył tej decyzji, a tym samym doprowadził do jej ostateczności w rozumieniu § 5 ust. 6 tego rozporządzenia; 7) art. 379 pkt 3 i 5 w związku z art. 378 § 1 k.p.c., przez niewłaściwe zastosowanie i nieuznanie, że w stosunku do orzeczenia lekarskiego z dnia 26 maja 2023 r. zachodzi nieważność postępowania, ponieważ wcześniej wydano orzeczenie z dnia 21 marca 2023 r., które stało się ostateczne i prawomocne, a między wydaniem jednego i drugiego orzeczenia nie zaszły żadne nowe okoliczności faktyczne, które uzasadniałyby ponowne skierowanie skarżącego na badania lekarskie, a nadto prowadzenie postępowania dowodowego przez Sąd Rejonowy w sposób stronniczy, uniemożliwiający dochodzenie skarżącemu swoich praw. Zdaniem skarżącego, w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, „dotyczące kwestii dostosowania stanowiska pracy dla osoby niepełnosprawnej zgodnie z ustawą (…) o rehabilitacji zawodowej lub możliwości wypowiedzenia umowy o pracę pracownikowi niepełnosprawnemu z powodu braku spełniania I PSK 498/26 5 wymagań zdrowotnych dla danego stanowiska pracy, mimo że osoba niepełnosprawna pracowała dotychczas na tym samym stanowisku i miała podobne przeciwskazania zdrowotne, a tym samym rozstrzygnięcie czy pracodawca zatrudniający taką osobę ma obowiązek dostosować stanowisko pracy w taki sposób, aby niepełnosprawny mógł wykonywać swoją pracę, czy też pracodawca jest uprawniony do dokonania wypowiedzenia umowy o pracę z tego względu, że zatrudniony jest osobą niepełnosprawną i ma przeciwwskazania zdrowotne do wykonywania danej pracy w zakresie, w jakim pracodawca opisał stanowisko pracy dla lekarza medycyny pracy, mimo że realnie pracownik dotychczas wykonywał te pracę (przy podobnych przeciwwskazaniach), a pracodawca miał możliwość dostosowania stanowiska pracy do potrzeb osoby niepełnosprawnej”. Skarga kasacyjne jest także oczywiście uzasadniona, „gdyż doszło do wypowiedzenia umowy o pracę pracownikowi w oparciu o nieważne orzeczenie lekarskie (…) z dnia 26 maja 2023 r., przy czym nieważność wynikała z faktu ponownego wydania orzeczenia lekarskiego, mimo iż postępowanie w sprawie odwołania od pierwszego orzeczenia (…) z dnia 3 kwietnia 2023 r. zostało zakończone ostatecznym i prawomocnym orzeczeniem lekarskim - nie zmieniając pierwotnie wydanego orzeczenia o dopuszczeniu do pracy, gdyż pracodawca nie skorzystał z prawa odwołania się”. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany wniósł o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania i o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych. Sad Najwyższy zważył co następuje: Jednym z koniecznych elementów skargi kasacyjnej jak wynika z art. 3984 § 2 k.p.c. jest wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Wymóg ten wiąże się z przesłankami rozważanymi podczas tzw. „przedsądu”, a więc na posiedzeniu, którego przedmiotem jest przyjęcie lub odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Przesłanki te określone są w art. 3989 § 1 k.p.c. i tylko one podlegają badaniu w tej fazie postępowania, a przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje wtedy, gdy zachodzi choćby jedna z nich. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania winno zatem koncentrować się na I PSK 498/26 6 wykazaniu istnienia takiej przesłanki, przy czym treść tego uzasadnienia nie może być dowolna, bo konieczne jest oparcie jej na argumentacji jurydycznej. Pozostaje to w ścisłym związku z modelem skargi kasacyjnej, w którym rozpoznanie skargi następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c., tj. wówczas, gdy: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniesiona skarga kasacyjna opiera sią na przesłankach, o których mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c, jednak skarżący nie zdołał wykazać w należyty sposób występowania żadnej z tych przesłanek. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że przekonanie Sądu Najwyższego oceniającego na etapie przedsądu o zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga wskazania za pomocą wywodu prawnego, na kanwie jakich norm (przepisów) zagadnienie powstało, jakie są możliwe interpretacje problemu i jakie jego rozstrzygnięcie proponuje skarżący (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2009 r., II PK 66/09, LEX nr 553691 czy z dnia 9 grudnia 2025 r., I PSK 117/25, LEX nr 4013721). Zagadnienie prawne jest to problem, który wiąże się z określonym przepisem prawa materialnego lub procesowego, którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw, ale także dla rozstrzygnięcia konkretnej, jednostkowej sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 marca 2012 r., I PK 158/11, LEX nr 1215116 i z dnia 23 października 2025 r., III PSK 141/24, LEX nr 3941557). Wskazanie zagadnienia prawnego uzasadniającego wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno nastąpić przez określenie przepisów prawa, w związku z którymi zostało ono sformułowane, i wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Dopiero wówczas Sąd Najwyższy ma podstawę do oceny, czy przedstawione zagadnienie jest rzeczywiście zagadnieniem „prawnym” oraz czy jest to zagadnienie „istotne” (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 stycznia 2012 r., I UK 305/11, LEX nr 1215784; z dnia 23 marca 2012 r., II PK 284/11, LEX nr 1214575; z dnia 10 września 2014 r., I CSK 729/13, LEX nr 1532950; z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, LEX nr 1622307; I PSK 498/26 7 z dnia 14 kwietnia 2015 r., II PK 217/14, LEX nr 678073; z dnia 28 października 2015 r., I PK 17/15, LEX nr 2021940; z dnia 14 stycznia 2016 r., II CSK 382/15, LEX nr 2090999). Skarżący nie zdołał jednak wykazać występowania w sprawie wskazanej przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnieniu nie nawiązał bowiem do treści jakiegokolwiek przepisu prawa, ograniczając się jedynie do sformułowania wątpliwości odnoszących się do rozstrzygnięcia „czy pracodawca zatrudniający osobę niepełnosprawną ma obowiązek dostosować stanowisko pracy w taki sposób, aby niepełnosprawny mógł wykonywać swoją pracę, czy też pracodawca jest uprawniony do dokonania wypowiedzenia umowy o pracę z tego względu, że zatrudniony jest osobą niepełnosprawną i ma przeciwwskazania zdrowotne do wykonywania danej pracy w zakresie, w jakim pracodawca opisał stanowisko pracy dla lekarza medycyny pracy, mimo że realnie pracownik dotychczas wykonywał te pracę (przy podobnych przeciwwskazaniach), a pracodawca miał możliwość dostosowania stanowiska pracy do potrzeb osoby niepełnosprawnej”. Nie wyjaśnił więc, na czym polegają trudności w dekodowaniu norm prawnych, do jakich rozbieżnych wniosków może prowadzić wykładnia tych przepisów ani jakie jest stanowisko skarżącego w tej kwestii. Nie przedstawił zatem argumentacji jurydycznej, za pomocą, której wykazałaby, że w sprawie istnieje zagadnienie prawne cechujące się walorem „istotności” wymaganym w przypadku zagadnień, które mogą uzasadniać przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Nie stanowi zagadnienia prawnego wątpliwość skarżącego czy dobrem nadrzędnym jest możliwość wsparcia ze strony innych pracowników przy wykonywaniu przez niego przeciwskazanych w zaświadczeniu lekarskim czynności. Ponadto, przedstawiając „zagadnienie prawne” skarżący zmierza w istocie do rozstrzygnięcia w jego indywidualnej sprawie i modyfikuje poczynione w niej ustalenia. Zagadnienie prawne uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania musi natomiast mieć charakter ścisłe jurydyczny i oderwany od kontrowersji dotyczących ustaleń faktycznych oraz służyć wyjaśnieniu prawa, a nie ocenie ich subsumcji pod określoną normę prawną (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2017 r., I CSK 555/16, LEX nr 2255332). Tymczasem zgodnie z ustaleniami faktycznymi, którymi Sąd Najwyższy jest związany, pozwany I PSK 498/26 8 nie wypowiedział skarżącemu umowy o pracę tylko „z tego względu, że jest on osobą niepełnosprawną”, co sugeruje treść omawianego „zagadnienia”, lecz z uwagi na to, że orzeczenie lekarza medycyny pracy stwierdzało jego niezdolność do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku. Tylko dla porządku godzi się zauważyć, że na gruncie dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U.UE z 2000 r., L 303, s.16) Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 10 lutego 2022 r., C- 485/20 (LEX nr 3304096), w sprawie przeciwko HR Rail SA stwierdził, że po uznaniu zatrudnionego za niezdolnego do podejmowania czynności, do których wykonywania został zatrudniony „możliwość przydzielenia osobie niepełnosprawnej innego stanowiska pracy pojawia się tylko wtedy, gdy istnieje co najmniej jedno wolne stanowisko, które zainteresowany pracownik może objąć”, a jak wynika z poczynionych w sprawie ustaleń takim stanowiskiem pozwany nie dysponuje. Ukształtowany jest także w związku z treścią art. 5 dyrektywy Rady 2000/78 pogląd, że „racjonalne usprawnienie” oznacza konieczne i odpowiednie zmiany i dostosowania, nienakładające nieproporcjonalnego lub nadmiernego obciążenia, jeśli jest to potrzebne w konkretnym przypadku, w celu zapewnienia osobom niepełnosprawnym możliwości korzystania z wszelkich praw człowieka i podstawowych wolności oraz ich wykonywania na zasadzie równości z innymi osobami. Dlatego też pojęcie „racjonalnych usprawnień” wymaga, by pracownikowi, który ze względu na swoją niepełnosprawność został uznany za niezdolnego do wykonywania najważniejszych czynności na zajmowanym przez siebie stanowisku, przydzielono inne stanowisko, w odniesieniu do którego wykazuje on wymagane kompetencje, zdolności i dyspozycyjność, pod warunkiem że środek taki nie nakłada na pracodawcę nieproporcjonalnie wysokich obciążeń (zob. np. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 18 stycznia 2024 r., C- 631/22). Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia także warunków właściwych dla przesłanki przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. z uwagi na brak wskazania jakiegokolwiek przepisu, którego naruszenie miałoby postać naruszenia kwalifikowanego, widocznego na pierwszy rzut oka. Jeżeli skarżący powołuje się na oczywistą zasadność skargi, to powinien zawrzeć w niej wywód I PSK 498/26 9 prawny, z którego ta oczywista zasadność będzie wynikała. Ma to być przy tym zasadność łatwo dostrzegalna już nawet przy pobieżnej lekturze skargi (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2012 r., II PK 294/11, LEX nr 1214578). Ponadto z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wynika konieczność nie tylko powołania się na okoliczność, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ale również wykazania, że przesłanka ta rzeczywiście zachodzi. Oznacza to, że skarżący musi wskazać, w czym - w jego ocenie - wyraża się „oczywistość” zasadności skargi oraz podać argumenty wykazujące, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi bowiem wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006 nr 4, poz. 75; z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, LEX nr 198531; z dnia 9 marca 2012 r., I UK 370/11, LEX nr 1215126; z dnia 10 stycznia 2012 r., I PK 104/11, LEX nr 1215774). Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana i skonstruowana, by Sąd Najwyższy nie musiał poszukiwać w jej podstawach lub ich uzasadnieniu pozostałych elementów kreatywnych skargi, ani tym bardziej się ich domyślać (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, LEX nr 494134). Nie jest zatem dopuszczalne przenoszenie argumentacji służącej wykazaniu przyczyny kasacyjnej do uzasadnienia podstaw kasacyjnych ani odwoływanie się do tego uzasadnienia, podstawy skargi bowiem są badane dopiero przy rozpoznawaniu skargi, po jej przyjęciu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2018 r., III CSK 337/17, LEX nr 2483656 czy z dnia 11 kwietnia 2018 r., II UK 277/17, LEX nr 2490632). Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, nie analizuje zaś podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2014 r., I UK 65/14, LEX nr 1482343). Skarżący w żadnej mierze nie sprostał tym wymaganiom, ponieważ nawet nie starał się wskazać przepisu, który jego zdaniem zostałby naruszony zaskarżonym wyrokiem w sposób kwalifikowany a oczywistej zasadności skargi upatruje w wydawanych zaświadczeniach lekarskich lekarza medycyny pracy. Reasumując, wobec niewykazania okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. I PSK 498/26 10 oraz odnośnie do kosztów postępowania kasacyjnego po myśli art. 98 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji postanowienia. (J.C.) [a.ł]