I PSK 467/26

I PSK 467/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Sobutka Dnia 29 lipca 2026 r. w sprawie z powództwa A.K. przeciwko N. z siedzibą w B. o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie za okres pozostawania bez pracy, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 29 lipca 2026 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt VII Pa 82/23, I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, II. zasądza od A.K. na rzecz N. z siedzibą w B. kwotę 240,00 (dwieście czterdzieści) złotych, wraz z ustawowymi odsetkami za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia zobowiązanemu orzeczenia do dnia zapłaty - tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. DS UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Świdnicy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, wyrokiem z 28 września 2023 r. (sygn. akt IV P 93/21), wydanym w sprawie z powództwa A.K. przeciwko N. z siedzibą w B., o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie za okres pozostawania bez pracy, oddalił powództwo i zasądził od I PSK 467/26 2 powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 197 zł, tytułem zwrotu kosztów procesu w tym 180 zł, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi, od dnia prawomocności wyroku do dnia zapłaty. Na skutek apelacji powoda Sąd Okręgowy w Świdnicy VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, wyrokiem z 9 kwietnia 2025 r. (sygn. akt VII Pa 82/23), oddalił apelację oraz zasądził od powoda na rzecz strony pozwanej tytułem zwrotu kosztów procesu w postępowaniu odwoławczym kwotę 180 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego z pkt II, od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego, od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy, wywiódł powód, zaskarżając judykat w całości, zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 52 § 1 i art. 100 § 2 pkt 4 k.p. oraz art. 56 § 1 k.p. polegające na wadliwej wykładni konstrukcji „ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych”, przejawiające się w tym, że za kwalifikujący do dyscyplinarnego rozwiązania stosunku pracy uznano sam fakt przemieszczenia nie o cechowanego drewna 1 lutego 2020 r. bez zgody przełożonego i stosownej dokumentacji, abstrahując od elementu subiektywnego w postaci winy umyślnej czy rażącego niedbalstwa oraz realnego zagrożenia interesów pracodawcy, a w konsekwencji przyjęto, że samo uczestnictwo powoda w załadunku drewna skutkowało zastosowaniem art. 52 § 1 k.p., mimo że z okoliczności sprawy wynikało, że drewno nie opuściło terenu nadleśnictwa, pozostawało pod kontrolą pracodawcy, a działanie powoda miało na celu wyłącznie zabezpieczenie mienia; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 52 § 2 k.p. polegające na niewłaściwym zastosowaniu miesięcznego terminu do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia, gdyż Sąd przyjął, że pracodawca był uprawniony do złożenia oświadczenia o rozwiązaniu stosunku pracy już 7 lutego 2020 r., na podstawie niezweryfikowanej informacji z domniemanej kontroli z 31 stycznia, podczas gdy z zeznań świadków i dokumentacji wynika, że kontrola pniaków i inwentaryzacja odbyły się później, a więc dopiero wtedy pracodawca uzyskał pewną wiadomość o zdarzeniu, zaś wadliwe ustalenie daty uzyskania tej wiadomości skutkowało przedwczesnym złożeniem oświadczenia woli, co narusza art. 52 § 2 k.p.; 3. naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 8 k.p. w zw. z art. 52 k.p., poprzez dokonanie wykładni i zastosowania art. 52 k.p. w sposób sprzeczny z zasadami współżycia społecznego oraz elementarnymi zasadami proporcjonalności i sprawiedliwości społecznej, wyrażający się w zaakceptowaniu najdalej idącej i najbardziej dolegliwej sankcji rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia wobec pracownika legitymującego się ponad czterdziestoletnim, nienagannym przebiegiem zatrudnienia, który podejmował działania motywowane lojalnością wobec pracodawcy oraz poczuciem odpowiedzialności za ochronę mienia i bezpieczeństwo osób, zaś przyjęta przez Sąd interpretacja prowadzi do wypaczenia ochronnej funkcji prawa pracy, pozostaje w sprzeczności z aksjologią art. 8 k.p. i narusza konstytucyjną zasadę sprawiedliwości społecznej; I PSK 467/26 3 4. naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 8 i art. 52 k.p., poprzez faktyczne pozbawienie powoda prawa do rzetelnego, sprawiedliwego procesu oraz ochrony trwałości stosunku pracy, wyrażające, się w tym, że Sąd odwoławczy, aprobując dowolną i fragmentaryczną ocenę materiału dowodowego oraz sankcję w postaci najbardziej dotkliwego dla pracownika trybu rozwiązania umowy o pracę, zredukował konstytucyjne prawo do sądu do pustej formuły, podważając gwarancje sprawiedliwości proceduralnej i aksjologiczne fundamenty prawa pracy, a tym samym naruszył istotę ochrony praw pracowniczych; 5. naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 11 k.p.c. w zw. z art. 52 k.p., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ, na wynik sprawy, polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu, przejawiające się w tym, że choć Sąd deklaratywnie stwierdził, iż prawomocny, wyrok za wykroczenie przywłaszczenia drewna nie wiąże go, w istocie przyjął ustalenia tego rozstrzygnięcia za przesądzające uznając, że jedyną różnicą między wykroczeniem a przestępstwem jest wartość szkody, a nie charakter czynu, i w konsekwencji potraktował zarzut kradzieży jako udowodniony - tymczasem art. 11 k.p.c. nie przewiduje takiego związania w wypadku wykroczeń, a ratio legis tego przepisu wymaga, by sąd samodzielnie ocenił okoliczności faktyczne i prawne, nie przenosząc automatycznie ustaleń z postępowania karnego; 6. naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 177 § 1 pkt 4 k.p.c., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na bezzasadnym oddaleniu wniosku o zawieszenie postępowania cywilnego pomimo trwającego postępowania kasacyjnego od wyroku karnego, stanowiącego podstawę dyscyplinarnego zwolnienia powoda, co skutkowało rozpoznaniem sprawy i wydaniem orzeczenia w oparciu o stan prawny, który następnie utracił moc na skutek uchylenia wskazanego wyroku przez Sąd Najwyższy orzeczeniem wydanym 10 lipca 2025 r. (sygn. akt I KK 67/25); 7. naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 233 §1 k.p.c., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i pominięcie przez Sąd zeznań powoda dotyczących okoliczności przewiezienia drewna, w tym nie uwzględniając jego wyjaśnień, co do braku możliwości zapoznania się z zarzutami i odniesienia do nich, oraz odmawiając wiary zeznaniom świadków potwierdzających późniejszy termin kontroli pniaków, przy jednoczesnym bezkrytycznym uznaniu przez Sąd za prawdziwe zeznań świadków strony pozwanej, co doprowadziło do błędnego ustalenia daty zdarzeń i uznania udziału powoda w kradzieży; 8. naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 382, art. 385 oraz art. 378 § 1 k.p.c., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zaniechanie wszechstronnego rozpoznania zarzutów apelacyjnych, gdyż Sąd II instancji oddalając apelację powoda, poprzestał na powieleniu ustaleń faktycznych Sądu I instancji, nie odniósł się do zarzutów naruszenia art. 52 § 2 k.p., nie zweryfikował momentu uzyskania przez pracodawcę wiedzy o przyczynach rozwiązania stosunku pracy ani okoliczności wręczenia wypowiedzenia, a także pominął znaczenie wieloletniego, nienagannego przebiegu zatrudnienia powoda, co w konsekwencji istotnie ograniczyło zakres kontroli instancyjnej; 9. naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 3271 § 1 k.p.c., które to uchybienie mogło, mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na w wadliwym sporządzeniu I PSK 467/26 4 uzasadnienia wyroku, które nie zawiera pełnego i wnikliwego przedstawienia podstaw faktycznych oraz prawnych rozstrzygnięcia, ogranicza się do ogólnikowego przytoczenia zeznań i powielenia ustaleń Sądu I instancji, pomijając zasadnicze zarzuty apelacji odnoszące się do chwili uzyskania przez pracodawcę wiedzy o przyczynach rozwiązania stosunku pracy, braku winy umyślnej, błędnego zastosowania art. 52 k.p. oraz okoliczności wręczenia wypowiedzenia, co czyni kontrolę odwoławczą działaniem jawnie iluzorycznym. Z uwagi na stawiane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Świdnicy do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie, zważywszy na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego oraz potrzebę wykładni przepisów. Istotne zagadnienie prawne, uzasadniające zdaniem skarżącego przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, przejawia się w stawianych w skardze kasacyjnej pytaniach, tj.: 1. czy rozwiązanie umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 2 k.p. zachowuje swoją skuteczność, gdy po dokonaniu rozwiązania prawomocny wyrok skazujący pracownika, na którym pracodawca oparł przyczynę zwolnienia dyscyplinarnego, został uchylony, a postępowanie karne umorzono? 2. czy samo przemieszczenie mienia pracodawcy w celu jego zabezpieczenia, dokonane bez zachowania wymaganych procedur, lecz bez wyrządzenia szkody, może być kwalifikowane jako „ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych” w rozumieniu art. 52 § 1 pkt 1 k.p.? W odpowiedzi na wywiedzioną skargę kasacyjną pozwany wniósł o orzeczenie o odmowie przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej powoda, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku oddalenie skargi kasacyjnej oraz w każdym z przypadków zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna wywiedziona w niniejszej sprawie nie kwalifikuje się do przyjęcia i merytorycznego rozpoznania. Przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi I PSK 467/26 5 kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi. Strona skarżąca, formułując dwa pytania, powołuje się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) oraz potrzebę wykładni przepisów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Należy przypomnieć, że sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., powinno przybrać postać porównywalną z formułowaniem zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, o którym stanowi na przykład art. 390 § 1 k.p.c. Chodzi więc o przedstawienie wyraźnych wątpliwości, co do określonego przepisu lub zespołu przepisów, albo szerzej i bardziej ogólnie – wątpliwości, co do pewnego uregulowania prawnego. Z przedstawionych przez stronę wnoszącą skargę argumentów w odniesieniu do istotnego zagadnienia prawnego musi jednak wynikać, jakie są konkretne problemy prawne, na czym polegają istotne wątpliwości (na przykład interpretacyjne). Sformułowane zagadnienie powinno zatem odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego (postanowienia Sądu Najwyższego: z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147 czy z 16 kwietnia 2008 r., I CZ 11/08, LEX nr 393883). Przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na przesłankę istotnego zagadnienia prawnego dotyczyć musi problemu prawnego dotychczas nierozpatrywanego w judykaturze (postanowienia Sądu Najwyższego: z 23 maja 2018 r., I CSK 33/18, LEX nr 2508114 czy z 16 maja 2018 r., II CSK 15/18, LEX nr 2499790). Chodzi o problem prawny, który nie został do tej pory bezpośrednio rozwiązany w orzecznictwie Sądu Najwyższego i dla rozwikłania którego dotychczasowe orzecznictwo jest niewystarczające (postanowienie Sądu Najwyższego z 17 kwietnia 2018 r., I UK 268/17, LEX nr 2508639; postanowienie, Sądu Najwyższego z 18 czerwca 2026 r., I PSK 363/26, Legalis nr 3998161). Nadto, istotnym zagadnieniem prawnym, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 22 stycznia 2026 r., I CSK 3819/24, Legalis nr 3919174). I PSK 467/26 6 Tymczasem strona skarżąca, formułując pierwsze pytanie mające świadczyć o istnieniu w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, wskazuje na wątpliwości interpretacyjne dotyczące przepisu art. 52 § 1 pkt 2 k.p., który nie był w ogóle podstawą rozstrzygnięcia w sprawie – przyczyną rozwiązania z powodem umowy o pracę było bowiem ciężkie naruszenie przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych, tj. art. 52 § 1 pkt 1 k.p. Przedstawione zagadnienie prawne - pomijając w ogóle rozważania, czy mamy rzeczywiście do czynienia z istotnym zagadnieniem prawnym, nie zostało sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Drugie natomiast ze sformułowanych przez autora skargi kasacyjne pytań, tj.: „czy samo przemieszczenie mienia, pracodawcy w celu jego zabezpieczenia, dokonane bez zachowania wymaganych procedur, lecz bez wyrządzenia szkody, może być kwalifikowane jako „ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych” w rozumieniu art. 52 § 1 pkt 1 k.p.?” także nie wskazuje na występowanie w niniejszej sprawie przywoływanej przesłanki przedsądu. Sąd Najwyższy wielokrotnie zajmował się wykładnią przepisu art. 52 § 1 pkt 1 k.p., a strona skarżąca uzasadniając swój wniosek w ogóle nie wyjaśniła, dlaczego dotychczasowe orzecznictwo uznaje za błędne i wymagające zmiany. Judykatura wypowiadała się, że w użytym w art. 52 § 1 pkt 1 k.p. pojęciu „ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych” mieszczą się trzy elementy. Są to: bezprawność zachowania pracownika (naruszenie podstawowego obowiązku pracowniczego), naruszenie albo zagrożenie interesów pracodawcy oraz zawinienie obejmujące zarówno winę umyślną, jak i rażące niedbalstwo. Bezprawność zachowania pracownika jest przy tym rozumiana jako zachowanie sprzeczne z obowiązującymi tego pracownika regułami wynikającymi z przepisów prawa pracy, które może polegać zarówno na działaniu, jak i na zaniechaniu. Sama bezprawność zachowania pracownika nie uzasadnia jeszcze rozwiązania z nim umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. Bezprawności musi bowiem towarzyszyć spełnienie dwóch pozostałych, wymienionych elementów. Określenie „ciężkie naruszenie” należy zatem tłumaczyć z uwzględnieniem stopnia winy pracownika i zagrożenia dla interesów pracodawcy, powstałego wskutek jego działania lub zaniechania. Wina pracownika stanowi element podmiotowy kwalifikacji zarzucanego czynu, a ocenie podlega subiektywne nastawienie psychiczne sprawcy do swojego działania - zaniechania (postanowienia Sądu Najwyższego: z 16 lutego 2023 r., II PSK 153/22, I PSK 467/26 7 LEX nr 3538097 i z 23 marca 2022 r., I PSK 222/21, LEX nr 3417283.). Rażące niedbalstwo jako element ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych (art. 52 § 1 pkt 1 k.p.) jest postacią winy nieumyślnej, której nasilenie wyraża się w całkowitym ignorowaniu przez pracownika następstw jego działania, jeżeli rodzaj wykonywanych obowiązków lub zajmowane stanowisko nakazują szczególną przezorność i ostrożność w działaniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 października 2020 r., II PK 134/19, LEX nr 3073113). Jednocześnie warunkiem zastosowania art. 52 § 1 pkt 1 k.p. jest stosunek psychiczny pracownika do skutków swojego postępowania, określony wolą i możliwością przewidywania, czyli świadomością w zakresie naruszenia obowiązku (obowiązków) o podstawowym charakterze oraz negatywnych skutków, jakie zachowanie to może spowodować dla pracodawcy. Rozwiązanie umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym jest uzasadnione w przypadku wystąpienia po stronie pracownika winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 8 lutego 2023 r., I PSK 25/22, LEX nr 3518316). Wystąpienie przesłanek ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych należy analizować łącznie w każdym konkretnym stanie faktycznym, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności danego przypadku. Przepis art. 52 § 1 pkt 1 k.p. ma bowiem charakter klauzuli generalnej, zaś ocena zastosowania przepisów zawierających takie klauzule (zwroty niedookreślone jak ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych) zależy od całokształtu ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych (tak wyroki Sądu Najwyższego: z 11 kwietnia 2003 r., I PK 558/02, OSNP 2004 nr 16, poz. 283 oraz z 5 listopada 2008 r., III SK 22/08, OSNP 2009 nr 23-24, poz. 331; postanowienie Sądu Najwyższego z 8 listopada 2022 r., III PSK 239/21, LEX nr 3521359). Dlatego orzecznictwo Sądu Najwyższego wypracowało jedynie metodologię badania przesłanki z art. 52 § 1 pkt 1 k.p. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 23 czerwca 2025 r., III PSK 115/24, Legalis nr 3253397). Tak więc wykładnia art. 52 § 1 pkt 1 k.p. ogranicza się jedynie do ustalenia metodologii badania określonego przypadku (zachowania pracownika), uzależniając ostateczną ocenę od całokształtu ustaleń faktycznych, a to powoduje, że ocena trafności rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie zależy nie od wykładni prawa, ale od jego zastosowania w ustalonych okolicznościach faktycznych. Przypomnienia wymaga także, że zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. oraz art. 39813 § 2 k.p.c., podstawą I PSK 467/26 8 skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalania faktów lub oceny dowodów, a Sąd Najwyższy związany jest ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia. Związanie to wyklucza nie tylko przeprowadzenie w jakimkolwiek zakresie dowodów, lecz także badanie czy sąd drugiej instancji nie przekroczył granic swobodnej ich oceny. Z tego punktu widzenia każdy zarzut skargi kasacyjnej, nawet zarzucający naruszenia przepisów prawa materialnego, który ma na celu polemikę z ustaleniami faktycznymi sądu drugiej instancji, z uwagi na jego sprzeczność z art. 3983 § 3 k.p.c., jest a limine niedopuszczalny. Sąd Najwyższy nie pełni bowiem roli trzeciej instancji sądowej, a skarga kasacyjna nie może być wykorzystywana jako instrument pozwalający na kwestionowanie niesatysfakcjonującego stronę rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji. Strona skarżąca we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazała także na przepis art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. – nie wyjaśniła jednak, czy chodzi o potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości, czy może wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Nie zawarła także stosownego uzasadnienia tej kwestii. Powołując się zaś na przesłankę istnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych strona skarżąca powinna nie tylko określić, które przepisy wymagają wykładni, ale także wskazać, na czym polegają poważne wątpliwości związane ze stosowaniem tych przepisów, wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego źródła tych wątpliwości. Konieczne jest opisanie tych wątpliwości, wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także przedstawienie własnej propozycji interpretacyjnej. Jeżeli zaś skarżący powołuje się na rozbieżności w orzecznictwie sądowym, to zobowiązany jest przytoczyć te rozbieżne orzeczenia sądów, przy czym musi wykazać, że występująca w nich rozbieżność ma swoje źródło w różnej wykładni przepisu albo wykazać, że wykładnia dokonana przez sąd drugiej instancji sprzeczna jest z jednolitym stanowiskiem doktryny lub orzecznictwa Sądu Najwyższego. Chodzi przy tym o rozbieżności w wykładni przepisu prawa, a nie o rozbieżności w jego zastosowaniu. Ponadto, ze względu na publiczne cele, jakie ma do spełnienia rozpoznanie przez Sąd Najwyższy skargi kasacyjnej, skarżący powinien także wykazać celowość dokonania wykładni przepisu przez Sąd Najwyższy ze względu na potrzeby praktyki sądowej (postanowienia Sądu Najwyższego z: 27 lutego 2025 r., I USK 45/24, LEX nr 3844504 i 2 grudnia 2025 r., I PSK 140/25, LEX nr 3987195). Tego w niniejszej sprawie zabrakło. I PSK 467/26 9 Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Najwyższy postanowił, zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego oparto na art. 108 § 1 i art. 98 § 1,11 k.p.c. w związku art. 39821 k.p.c. i w związku z § 10 ust. 4 pkt 2 oraz § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (jednolity tekst Dz.U. z 2026 r., poz. 215). DS. [SOP]