I NSP 562/26

I NSP 562/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Pastuszko Dnia 29 października 2026 r. w sprawie ze skargi A. P. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Najwyższym w sprawie o sygn. I KK 489/25, na posiedzeniu bez udziału stron w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 29 października 2026 r. na podstawie art. 9 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, odrzuca skargę. UZASADNIENIE W dniu 23 października 2026 r. A.P. (dalej: „skarżący”) wniósł do Sądu Najwyższego pismo w sprawie I KK 489/25. W piśmie tym, w punkcie 1, wskazał, że składa zażalenie na bezczynność przy rozpoznawaniu od 2025 r. kasacji wniesionej w jego sprawie przez Rzecznika Praw Obywatelskich, w punkcie 2 z kolei podniósł, że składa zażalenie na bezczynność przy rozpoznawaniu jego dwóch wniosków (z lipca i października br.) o zawieszenie (wstrzymanie wyrokowania) objętego kasacją wyroku łącznego. Podkreślił przy tym, że oczekuje natychmiastowych działań. I NSP 562/26 2 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania). Według art. 6 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość skarga powinna zawierać: 1) żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy oraz 2) przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie. Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, skargę niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków. W świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego skarga spełnia wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o skardze na przewlekłość tylko wówczas, jeśli skarżący wniesie żądanie o stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie, którego skarga dotyczy, a ponadto w uzasadnieniu skargi szczegółowo określi, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy, tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne działania bądź zaniechania sądu rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 7 czerwca 2005 r., III SPP 103/05; 21 lutego 2007 r., III SPP 5/07). Bez podania powyższych okoliczności nie jest możliwa merytoryczna ocena skargi. Przekładając powyższe na realia przedmiotowej sprawy, należy podkreślić, że w treści pisma skarżący nie wysunął żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania. Za takie żądanie nie da się bowiem potraktować sformułowań: „zażalenie na bezczynność przy rozpoznawaniu od 2025 r. kasacji (…)” i „zażalenie I NSP 562/26 3 na bezczynność przy rozpoznawaniu jego dwóch wniosków (z lipca i października br.) o zawieszenie (wstrzymanie wyrokowania) objętego kasacją wyroku łącznego”. Wypada też zauważyć, że skarżący w treści swojego pisma nie przytoczył żadnych okoliczności uzasadniających to żądanie. W takiej sytuacji konieczne staje się uznanie, że wniesiona skarga, z uwagi na brak żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania i brak przytoczenia okoliczności uzasadniających to żądanie, nie spełnia wymogów ujętych w art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o skardze na przewlekłość (por. postanowienia Sądu Najwyższego z: 15 stycznia 2008 r., III SPP 46/07; 16 kwietnia 2024 r., I NSP 211/23) i w konsekwencji podlega odrzuceniu. Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 9 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość, orzekł jak w sentencji postanowienia. [D.Z.] [a.ł]