I NSP 287/26

I NSP 287/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Sadowski Dnia 14 lipca 2026 r. w sprawie ze skargi W. T., na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym we Wrocławiu o sygn. III AUa 462/24, z udziałem Skarbu Państwa - Prezesa Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, po rozpoznaniu na posiedzeniu bez udziału stron w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 14 lipca 2026 r., 1. odrzuca skargę; 2. nakazuje Sądowi Apelacyjnemu we Wrocławiu zwrócić na rzecz skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonej opłaty sądowej od skargi. UZASADNIENIE W. T. (dalej: „skarżąca”) pismem z dnia 2 czerwca 2026 r. wniosła skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym we Wrocławiu o sygn. III AUa 462/24. Prezes Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu pismem z dnia 26 czerwca 2026 r. zgłosił swój udział w sprawie oraz wniósł o odrzucenie skargi jako wniesionej po zakończeniu postępowania w sprawie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: I NSP 287/26 2 Skarga na przewlekłość postępowania podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania). W myśl art. 5 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się w toku postępowania w sprawie. Skarga na przewlekłość ma przede wszystkim za zadanie eliminowanie i zapobieganie przewlekłości przez dyscyplinowanie sądu meriti do podejmowania terminowych i właściwych czynności prowadzących do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. W niniejszej sprawie Sąd Najwyższy ustalił, że skarga wpłynęła do Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu w dniu 2 czerwca 2026 roku o godzinie 15.15 (adnotacja na skardze: „Wpł. 2.06.2026 r. godz. 15:15 osobiście – w aktach sprawy) tymczasem wyrok w niniejszej sprawie został wydany 2 czerwca 2026 roku nie później niż o godzinie 15.04 (Dowód: wiadomość elektroniczna z dnia 2 czerwca 2026 r. z godz. 15:04, oświadczenie Kierownika Sekretariatu III Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu), bowiem o tej godzinie został przekazany do Wydziału. Z powyższego wynika, że skarga wpłynęła po zakończeniu postępowania. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że skarga na przewlekłość postępowania wniesiona już po jego prawomocnym zakończeniu nie może odnieść skutku i jest niedopuszczalna, chyba że dotyczy postępowania przed Sądem Najwyższym (zob. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu I NSP 287/26 3 Najwyższego z 28 marca 2013 r., III SPZP 1/13; postanowienia Sądu Najwyższego: z 12 sierpnia 2014 r., III SPP 159/14; z 10 czerwca 2014 r., III SPP 110/14; z 3 września 2019 r., I NSP 73/19; z 12 października 2023 r., I NSP 204/23; z 4 września 2024 r., I NSP 224/24). Skarga na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w sprawie o sygn. III AUa 462/24 została wywiedziona już po prawomocnym zakończeniu postępowania wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 2 czerwca 2026 r. i z tej przyczyny jest niedopuszczalna. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 8 ust. 2 i art. 5 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. W pkt 2 orzeczenia Sąd Najwyższy orzekł o zwrocie na rzecz skarżącej kwoty 200 zł uiszczonej przez nią tytułem opłaty od skargi. [r.g.]